γιατί… λέμε τη φράση «κολοκοτρωναίικοι σουγιάδες»;

Στα 1825 η τότε ελληνική κυβέρνηση φυλάκισε στη Μονή Προφήτη Ηλία της Ύδρας
εκατόν τριάντα οπλαρχηγούς και ανάμεσά τους τον Γέρο του Μοριά, Θεόδωρο
Κολοκοτρώνη. Πριν τον κλείσουν φυλακή, η φρουρά που τους συνόδευε τους πήρε
όχι μόνον τα σπαθιά τους, αλλά και όποιο άλλο μαχαίρι κρατούσαν επάνω τους.
Ακόμη και τους σουγιάδες που χρησιμοποιούσαν για να κόβουν το ψωμί τους. Όταν
σε λίγο καιρό επρόκειτο να μεταφερθεί ο Κολοκοτρώνης στο Ναύπλιο, καθώς
περνούσε μπροστά από ένα κατάστημα που είχε μέσα σε ζεμπίλι αρκετούς σουγιάδες
με ξύλινη λαβή, άπλωσε το χέρι του, πήρε έναν και παρακάλεσε τον έμπορα να τον
χρεώσει, επειδή δεν κρατούσε επάνω του χρήματα. Ο καλός εκείνος άνθρωπος,
όμως, άρπαξε το ζεμπίλι και το άδεισε στα πόδια του Κολοκοτρώνη. «Όλοι δικοί
σου, στρατηγέ!», του είπε συγκινημένος. «Όχι μόνο τους σουγιάδες, αλλά και το
κεφάλι μου δίνω για σένα». Ο Γέρος του Μοριά χαμογέλασε, αναστέναξε πικρά και
συνέχισε αμίλητος τον δρόμο του. Το επεισόδιο αυτό – σύμφωνα με τα όσα
αναφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης, στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – διαδόθηκε σε όλη
την πόλη από τους ανθρώπους που παρακολούθησαν τη συγκινητική εκείνη σκηνή.
Και από τότε το είδος αυτό των σουγιάδων πήρε το ένδοξο όνομα του Γέρου του
Μοριά, λέγονται δηλαδή «κολοκοτρωναίικοι σουγιάδες».