ο υποψήφιος Δημιουργία από… το μηδέν!

«Σε ποιο άλλο επάγγελμα σε πληρώνουν για να βάλεις την προσωπική σου σφραγίδα πάνω σε ένα έργο και σε πόσα άλλα επαγγέλματα βλέπεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να παίρνει σάρκα και οστά αυτό που εσύ φαντάστηκες και σχεδίασες;», λέει ο αρχιτέκτονας και πρώην πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων, κ. Βασίλης Σγούτας

«Το επάγγελμα του αρχιτέκτονα είναι από τα πιο γοητευτικά. Γι’ αυτό είναι και
τόσο περιζήτητο… ». Αυτά είναι τα πρώτα λόγια του αρχιτέκτονα Βασίλη Σγούτα,
πρώην προέδρου της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων. «Οι λόγοι; Πολλοί. Πάνω απ’
όλα εμπεριέχει τη χαρά της δημιουργίας. Σε ποιο άλλο επάγγελμα σε πληρώνουν
για να βάλεις την προσωπική σου σφραγίδα πάνω σε ένα έργο και σε πόσα άλλα
επαγγέλματα βλέπεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα να παίρνει σάρκα και οστά
αυτό που εσύ φαντάστηκες και σχεδίασες;

Οι αρχιτέκτονες, περισσότερο από κάθε άλλο επάγγελμα, είναι οι θεματοφύλακες
των πολιτισμικών αξιών ενός τόπου. Τα έργα γίνονται όλο και πιο σύνθετα.
Απαιτούνται πολλές άλλες επιμέρους ειδικότητες, προκειμένου να ολοκληρωθεί με
επιτυχία ο σχεδιασμός κτιρίων. Ο αρχιτέκτονας, λόγω του ευρέως φάσματος της
εκπαίδευσης και της επαγγελματικής κατάρτισής του, είναι ο φυσικός ηγέτης των
πολυδύναμων ομάδων μελέτης.

Έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή να έλεγε κανείς ότι το επάγγελμά μας είναι
επάγγελμα-ομπρέλα.

Είναι επάγγελμα με πολλές ευθύνες. Τυπικές έναντι των νόμων και των κανονισμών
αλλά και μη απτές, όπως αυτές που αφορούν την αισθητική και την ποιότητα του
δομημένου περιβάλλοντος. Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση. Για μένα, μια από
τις πιο μεγάλες ικανοποιήσεις είναι να έχω τη δυνατότητα να παραλαμβάνω ένα
γυμνό οικόπεδο, να το πλάθω και να το μεταμορφώνω έτσι ώστε κτίριο, φυσικό και
τεχνητό περιβάλλον να αποτελέσουν μορφολογικά και αισθητικά ενιαίο σύνολο.
Μεγάλη χαρά μου δίνει, επίσης, το παιχνίδι με τα χρώματα, η δημιουργία μέσω
του χρώματος. Δυνατότητες επαγγελματικής απασχόλησης υπάρχουν πολλές.
Ελεύθερος επαγγελματίας μελετητής, υπάλληλος Δημοσίου, στέλεχος στον ιδιωτικό
τομέα, αλλά και ενασχόληση με ποικίλα αντικείμενα, όπως διαμορφώσεις
εσωτερικών χώρων ή αυτεπιστασίες.

Το επάγγελμα, όμως, είναι κορεσμένο. Άρα, η μεγάλη απόφαση για την κατεύθυνση
των πανεπιστημιακών σπουδών θέλει πολύ ζύγισμα. Και στη φάση αυτή κάθε
απόφοιτος Λυκείου είναι ουσιαστικά μόνος με τον εαυτό του.

Μου είναι, πάντως, αδιανόητο πώς ένας μαθητής Λυκείου θα μπορούσε ποτέ να
βάλει την Αρχιτεκτονική ως δεύτερη ή τρίτη επιλογή. Τι μέλλον μπορεί να έχει
στο επάγγελμα εάν στο ξεκίνημα δεν το είχε ως πρώτη του επιλογή;

Γι’ αυτό η συμβουλή είναι μόνο μία: Να αγαπάς αυτό που κάνεις».

Σελίδες 36-37