NIKOΣ ΠOPTOKAΛOΓΛOΥ «Σταμάτησε να έχει αξία ο αγώνας στη ζωή μας»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε, κατ’ αρχήν, διψασμένοι για αυτοκίνητα, σπίτια, |
Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα που έχει ένας δημιουργός όταν κάνει μια μεγάλη
δισκογραφική επιτυχία είναι η αγωνία του να μη χάσει αυτή τη «μαγική» συνταγή.
Γι’ αυτό, συνήθως, την πατάει…
Ο Νίκος Πορτοκάλογλου όμως δεν είναι χθεσινός στο επάγγελμα. Δεν έχει
ψευδαισθήσεις. H «Θάλασσά» του («Αχ θάλασσά μου σκοτεινή»…) που αγαπήθηκε
τόσο, από όλες τις «κατηγορίες» ακροατών, του επιβεβαίωσε αυτό που ήξερε εδώ
και καιρό. «Ξεπήδησε χωρίς καμία σκέψη, εντελώς αυθόρμητα, αφού διάβασα το
σενάριο του Μπραζιλέρο», λέει. «Είναι σίγουρο ότι η μόνη περίπτωση να κάνεις
κάτι που θα αγγίξει τον άλλο είναι να αφήσεις το ένστικτό σου να λειτουργήσει.
Είναι σαν τις σχέσεις με τους ανθρώπους. Νομίζεις ότι αν πεις στον άλλο αυτό
που θέλει να ακούσει θα σε αγαπήσει. Ενώ εκείνος σ’αγαπάει όταν του λες αυτό
που θέλεις εσύ».
Το νέο του άλμπουμ, «Δίψα» (Universal), το οποίο στις 8/12 θα παραδοθεί στην
κρίση των ακροατών του (το ακούσαμε μαζί στο δικό του χομ στούντιο, πριν
φθάσει στην τελική επεξεργασία του mastering), διαφέρει αρκετά από το
«Μπραζιλέρο», κυρίως γιατί έχει έναν «μεικτό» ήχο. Μπόλικο παιχνίδι με
«προγκράμιν» (όπως είχε το «Μπραζιλέρο»), αλλά ταυτόχρονα και την αμεσότητα
μιας λάιβ ροκ μπάντας, η οποία συμπληρώνεται, ενίοτε, με αποχρώσεις
παραδοσιακών και κλασικών οργάνων που παίζουν γνωστοί σολίστ. H μείξη των
ιδιωμάτων (ροκ, χιπ χοπ, σόουλ, μπλουζ, παράδοση) γίνεται με τέτοια φυσικότητα
που στο φινάλε έχεις την αίσθηση ότι άκουσες έναν νέο, ολόφρεσκο, ήχο, που
άλλοτε σου θυμίζει χιπ χοπ, άλλοτε σε πηγαίνει σε βαλκανικού τύπου ξεφαντώματα
και άλλοτε στο «μαύρο» συναίσθημα της σόουλ του ’70.
Τον δίσκο συμπληρώνει και η συμμετοχή δύο νεαρότερων φωνών, της Ανδριάνας
Μπάμπαλη και της Μελίνας Ασλανίδου.
Κρίνοντας τη γενικότερη πορεία του Νίκου Πορτοκάλογλου στη μουσική (χωρίς να
θέλουμε να προεξοφλήσουμε τη γνώμη των ακροατών για την τρέχουσα δουλειά του)
παρατηρούμε το εξής «παράδοξο» φαινόμενο: όσο περνούν τα χρόνια αντί να
κουράζεται και να στερεύει από έμπνευση, συμβαίνει το αντίθετο. «Μη με ρωτάς
γι’ αυτό. Ειλικρινά δεν ξέρω πού οφείλεται. Ώρες ώρες εκπλήσσομαι κι εγώ.
Γιατί έχω περισσότερα γκάζια από τα 25 μου. Περισσότερη όρεξη να κάνω πρόβες.
Να γράψω. Να ακούσω…».
Ίσως γιατί σήμερα έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση;
«Μάλλον γιατί περνάω καλύτερα στη ζωή μου, γενικότερα. Δεν έχω καμία νοσταλγία
για το παρελθόν. Ίσως γιατί στα είκοσί μου είχα ήδη πάρει τις αποφάσεις μου κι
έπρεπε να τις στηρίξω… Όταν μένεις μόνος σου από τότε γιατί θέλεις να κάνεις
σώνει και καλά αυτό που έχεις στο κεφάλι σου, ακόμη και ο βιοπορισμός σου
προκαλεί μεγάλη ανασφάλεια».
Και τώρα πώς νιώθεις σε σχέση με τότε;
«Τώρα είμαι ευτυχής που ήμουν έτσι. Γιατί κάποτε θα έρθουν οι λογαριασμοί –
συνήθως έρχονται λίγο μετά τα 40 – και όποιος δεν πλήρωσε στη ζωή του πρέπει
να τα δώσει όλα αναδρομικά. Και ο καθένας ξέρει πολύ καλά πόσο και πού την
έχει κοπανήσει».
Όλοι λένε ότι ζούμε σε μια αδιάφορη εποχή. Και μουσικά και πολιτικά…
«Την ονομάζουμε έτσι γιατί τη συγκρίνουμε με την “ένδοξη” εποχή της
Μεταπολίτευσης. Έχουμε κολλήσει εκεί. Νομίζω ότι η φάση που περνάμε μοιάζει με
ένα ποτάμι που μας πάει ορμητικά προς το μέλλον κι εμείς θέλουμε να τρέξουμε
να κρυφτούμε στο παρελθόν. Αυτό το βλέπεις πάρα πολύ και στο τραγούδι. Όλα
είναι 70ς. Στερεότυπα παντού».
Πάντως, η θετικότερη ματιά που έχεις φαίνεται και στους στίχους σου…
«Μα με έχει κουράσει αυτή η συνεχής γκρίνια, η μιζέρια και η λατρεία του
παρελθόντος. Δηλαδή το ’75 είχαμε αξίες και σήμερα δεν έχουμε; To να γυρίσεις
να δεις το πρόσωπο του διπλανού σου ή να κάνεις έντιμα και καθαρά τη δουλειά
σου δεν έχει νόημα επειδή έπεσε το Τείχος του Βερολίνου; Ειλικρινά δεν έχω
καταλάβει γιατί σταμάτησε να έχει αξία ο αγώνας στη ζωή μας».
«Δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το παρόν»
«Είναι όλοι οι δρόμοι, άγνωστοι και ξένοι/ είναι όλοι οι δρόμοι μπρος μας
ανοικτοί /όλος ο κόσμος είναι εδώ και περιμένει/ κι εμείς του χρωστάμε τη
γιορτή» («Χρωστάμε τη Γιορτή»).
Αν μη τι άλλο, αισιόδοξο το μήνυμα… Οι δρόμοι είναι εδώ μπροστά μας,
ζήστε τη ζωή…
«Ναι. Βέβαια όλα αυτά καταλήγουν στο άσε την γκρίνια και στρώσου να δουλέψεις.
Το παραμυθάκι ότι όλα είναι χάλια και ότι στον κόσμο αρέσουν τα φτηνά και τα
εύκολα είναι εντελώς ξεπερασμένο. Είδες τι έγινε με την “Πολίτικη Κουζίνα”; E,
το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική».
Αυτή η παρελθοντολαγνία τι επίπτωση έχει ειδικότερα στη μουσική;
«Φοβόμαστε το παρόν, δεν θέλουμε να το αντιμετωπίσουμε. Σίγουρα υπάρχουν
σπουδαίοι δημιουργοί στην Ελλάδα, αλλά είναι θλιβερό να αγιοποιούμε ανθρώπους
που έχουν πάψει να είναι δημιουργικοί εδώ και μία εικοσαετία. Κι αυτό το
βλέπεις και στις κρατικές διοργανώσεις. Πολιτιστική Ολυμπιάδα και Πολιτιστικές
Πρωτεύουσες ανέθεσαν έστω κι ένα έργο σε καλλιτέχνη που είναι δημιουργικός
σήμερα; Δεν λέω νέο ή γέρο. Λέω άνθρωπο η δουλειά του οποίου έχει ανταπόκριση
σήμερα στον κόσμο. Έλεος πια μ’ αυτό το ένδοξο παρελθόν. Είναι τόσο πλούσια η
φάση που ζούμε, τόσα πράγματα επαναπροσδιορίζονται, που απορώ γιατί δεν έχουμε
περισσότερη λογοτεχνία, σινεμά και μουσική».
Google news
