ΣE ΠPΩTO ENIKO Ονειρικό και πυρετώδες…

Μου είπε πως ζαλίζεται. Απλό. Πως νιώθει (κά)που και (κά)που την κίνηση της
Γης, την κίνηση των πάντων, των μορίων που συνθέτουν το σώμα το δικό της, το
δικό μου – το σύμπαν ολόκληρο. Αστείο. Απόγευμα πικρό και σκοτεινό, μ’ έναν ιό
να γυροφέρνει αόρατα και αενάως κινούμενα σωματίδια οργανικά, το γέλιο ήταν
βάλσαμο. Σε αδιόρατη και άπιαστη στιγμή κάτι άλλαξε. Ένα «κλικ» (ή ένα
«τσακ»;) στον δείκτη της θερμοκρασίας άρπαξε το παιχνίδι μέσα απ’ τα χέρια
μου. Ένα σενάριο ονειρικό, παράλογο, παράτολμο και παλαβό (παλαβό – ναι – και
σίγουρα τα μέγιστα εκνευριστικό για όντα που έχουν μάθει να κινούνται μέσα σε
χάρτες στατικούς κι απαράλλαχτους αιώνες τώρα) άρχισε να ξετυλίγεται εν αγνοία
μου, μπροστά στα (κλειστά) μάτια μου.

Ήμασταν – λέει – στην εποχή του Πλανκ. Ναι, ζούσαμε σ’ εκείνα τα πρώτα
εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου της Μεγάλης Έκρηξης. Όχι ως εμείς. Ως άλλοι.
Όχι εδώ. Αλλού. Κάπου στον πλανήτη Τλον (ίσως τον γνωστό του Μπόρχες, ίσως
πάλι κάποιον άγνωστο) – θεατές της δημιουργίας ενός καινούργιου σύμπαντος.
Κάποιος τραγουδούσε μια ιστορία επιστημονική. Μια ιστορία αναζήτησης της
θεωρίας των πάντων από ανθρώπους που δεν πίστευαν εκείνους που δεν πίστευαν
πως είναι δυνατόν να υπάρξει σύμπαν άλλο πέρα από το δικό τους. Δεν ξέρω αν ο
χρόνος στην αφήγηση ήταν αόριστος ή μέλλοντας. Κάτι από τον ρυθμό, κάτι από
τους ήχους ή τις λέξεις μού άφηνε την αίσθηση πως είναι κάτι που έχω ζήσει –
σε άλλο χώρο, σε άλλο χρόνο, κάπου παράλληλα…

Όνειρο ήταν – πέρασε. Έμεινε ένα ρίγος, σαν να περνάς για πρώτη φορά μέσα από
σήραγγα σκοτεινή και παράξενη. Ίσως τελικά συστατικό των ονείρων να είναι
γνώση καταγεγραμμένη. Ή μήπως ισχύει το αντίστροφο; Ανέτρεξα σ’ ένα σενάριο
οδύσσειας κοσμικής, του δικού μας, ανανεωμένου και μαγικού πλανηταρίου. Για να
μεταφέρω (εντός εισαγωγικών – ως οφείλω) πως «σύμφωνα με ορισμένες θεωρητικές
εκτιμήσεις, το δικό μας δεν είναι το μοναδικό σύμπαν που υπάρχει, αλλά ένα
μόνο από έναν άπειρο αριθμό ξεχωριστών, παράλληλων συμπάντων, τα οποία
γεννιούνται από τα άλλα κι ίσως να ενώνονται μεταξύ τους με χωροχρονικές
σήραγγες. Σήραγγες που γεφυρώνουν το χάσμα του χώρου και του χρόνου, οι οποίες
ίσως να βρίσκονται στα γαλαξιακά κέντρα και στις τεράστιες μαύρες τρύπες που
δημιουργούνται από τις επανειλημμένες συγκρούσεις των γαλαξιών».