[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Κλωτσάει την καρδάρα» επί 12 χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της
Θεσσαλονίκης! Και η εικόνα που δίνει στο Πανελλήνιον μέσα από την τηλεοπτική
κάλυψη των τελετών απονομής των Κρατικών Βραβείων Κινηματογράφου είναι
γεμάτη… νυχτερίδες και αράχνες – ντεμοντέ και βαρετή. Μα αυτές οι τελετές
δεν έχουν καμία σχέση με την ψυχή του Φεστιβάλ: τις προβολές, τις συζητήσεις,
τις συναντήσεις με ανθρώπους του παγκόσμιου κινηματογράφου, τα δεκάδες
χιλιάδες νεανικά προσωπάκια των σινεφίλ που γεμίζουν τις επτά αίθουσές του επί
δέκα ημέρες! Τι κακό κι αυτό, να μην μπορούν να διοργανώσουν μια τελετή της
προκοπής τη στιγμή που «ο λαός – των σινεφίλ – είναι μαζί τους»! Τι φοβούνται;
Τι θα τους πει το υπουργείο Πολιτισμού; Ή, μήπως, είναι ανίκανοι οι άνθρωποι
που αναλαμβάνουν τη διοργάνωση των τελετών; Δεν είναι δυνατόν να γίνεται κάθε
χρόνο το ίδιο μακρόσυρτο μοιρολόι-τελετή και κανείς να μην μπορεί να φυσήξει
πάνω του λίγη από τη νεανική πνοή που το χαρακτηρίζει όλες τις ημέρες της
διοργάνωσής του. Εκτός κι αν σκέφτονται: Το Φεστιβάλ είναι για τους φευγάτους
σινεφίλ, η τελετή για να στείλουμε «χαιρετίσματα στην εξουσία»…

Και φέτος, σαν να μην έφτανε η ψόφια τελετή απονομής των Κρατικών Βραβείων του
υπουργείου Πολιτισμού, προστέθηκε και η τελετή απονομής των βραβείων του
Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του Φεστιβάλ με ανοργανωσιά, προχειρότητα και
αρπακολλισμό τριτοκλασάτης διοργάνωσης! Και σ’ αυτό που άκουσα ως απάντηση
«έτσι είμαστε εμείς, Βαλκάνιοι, ανοργάνωτοι και με ατίθασο ταμπεραμέντο», λέω
σώνει πια η αυτοκολακία μας. Φτάνει η ανακήρυξη της μιζέριας σε… εθνικό
ταμπεραμέντο! Το κάθε Φεστιβάλ κοστίζει 1.900.000 ευρώ. Είναι δυνατόν να
βγαίνει αυτό το χάλι στην κορύφωσή του και μάλιστα να το θεωρητικοποιούμε;
Ήμαρτον!