TAΣOΣ MΠOΥΛMETHΣ «H καλοπέραση οδηγεί στην απώλεια της μνήμης»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Φαινόμενο η «Πολίτικη κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη, που αποδεικνύει περίτρανα |
«Οι Τούρκοι μάς έδιωξαν σαν Έλληνες και οι Έλληνες μάς αντιμετωπίζουν ως
Τούρκους» ακούγεται στους διαλόγους της «Πολίτικης κουζίνας», όταν οι ήρωές
της έρχονται ξεριζωμένοι από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα. Με αφορμή αυτά
τα λόγια, ρωτάμε τον Τάσο Μπουλμπέτη για τη στάση μας απέναντι στους πάνω από
ένα εκατομμύριο μετανάστες, που άλλαξαν κάθε δεδομένο της ελληνικής κοινωνίας.
«Όπως και με τους Έλληνες της διασποράς παλιά, έτσι και με τους σημερινούς
μετανάστες, μεγάλη μερίδα των Ελλαδιτών αντιμετωπίζει με φόβο ή εχθρικότητα
τους ξένους. Πολλές φορές ακούω να λένε “ήρθαν εδώ και τους χορτάσαμε ψωμί”,
αλλά ξεχνάμε ότι αυτοί με την εργασία τους φτιάχνουν το δικό μας παντεσπάνι»!
H ταινία, δηλαδή, λειτουργεί και ως άλλοθι για να ξορκίσουμε την ξενοφοβία
μας κάνοντας τους καλούς και πονόψυχους;
«Δεν αποκλείεται, υποσυνείδητα, να λειτουργεί και έτσι. Υπάρχουν δείγματα που
φανερώνουν ότι αρκετοί έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει ξεριζωμός από την πατρίδα
σου. H καλοπέραση οδηγεί αρκετές φορές στην απώλεια της μνήμης. Δεν πρέπει να
ξεχνάμε ότι κι εμείς ήμασταν χώρα με εκατομμύρια μετανάστες σε όλες τις γωνιές
της γης. Και στις μέρες μας ζούμε στιγμές παγκόσμιας αναστάτωσης με τα
εκατομμύρια μεταναστών ή ξεριζωμένων βίαια από τα σπίτια τους να έχουν
ξεπεράσει εκείνα των αρχών του 20ού αιώνα. Πρέπει να το προσέξουμε αυτό αν δεν
θέλουμε να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Αν δεν προσπαθήσουμε να δεχτούμε τους
ξένους με αίσθημα ισότητας και ίδιων δικαιωμάτων απέναντι στις ευκαιρίες της
ζωής, θα φτιάξουμε μία άγρια κοινωνία. Όσοι από αυτούς θέλουν να νιώθουν
ξένοι, ας μην τους περιφρονήσουμε. Ας μη γίνουμε εχθρικοί απέναντί τους. Το
ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε όλοι Έλληνες, αλλά, πάνω από όλα, άνθρωποι.
Όσοι πάλι θέλουν να γίνουν Έλληνες, ας τους δεχτούμε σαν αδελφούς μας. Αυτό θα
είναι για το καλό όλων μας».
Λένε ότι στην ταινία σου κρατάς ισορροπίες, για να είσαι αρεστός και στους
Έλληνες και στους Τούρκους…
«Το σενάριο άρχισα να το γράφω το 1994. Οι Τούρκοι είναι ένας λαός που
επηρεάζεται πολύ από τα MME της χώρας του, με αποτέλεσμα σε περιόδους έντασης
να υπάρχει εχθρότητα και καχυποψία. Όταν έγινε η σύλληψη του Οτζαλάν, είχα την
αίσθηση πως η ταινία δεν θα γίνει ποτέ. Όσον αφορά τις ισορροπίες, ποτέ δεν
ήταν στις προθέσεις μου να κρατήσω για τεχνικούς λόγους ισορροπίες. Έκανα μία
συνειδητή επιλογή, μια ηθική και ιδεολογική στάση απέναντι στα πράγματα και τα
γεγονότα εκείνης της εποχής χωρίς να σκεφτώ να κόψω κάτι για να μην ενοχλήσω
τους γείτονες. Οι οποιεσδήποτε ισορροπίες βγαίνουν μέσα από το πέρασμα του
χρόνου. Και σήμερα, αυτό που έχει μείνει φανερώνει άλλη μια φορά ότι η ζωή
προχωράει πάνω από τις αποφάσεις των ισχυρών ή των πολιτικών που ελέγχουν σε
μια ιστορική στιγμή τη μοίρα των λαών».
Τι βρίσκει ο θεατής στην ταινία σου και του αρέσει, με αποτέλεσμα η
διαφήμιση να πηγαίνει, κυρίως, από στόμα σε στόμα;
«Δεν είναι μία στενή ταινία για τους Κωνσταντινουπολίτες και τον ξεριζωμό τους
από την Πόλη. Σε όλη της διάρκεια της ταινίας, ο θεατής δέχεται εναλλακτικά
χτυπήματα συγκίνησης, λύπης, αλλά και χιούμορ, όπου τα πρώτα τον πνίγουν και
τα δεύτερα τον λυτρώνουν, του ανοίγουν νέους ορίζοντες. Το θέμα της Πόλης και,
γενικά, τα βάσανα των Ελλήνων της διασποράς, έχουν βαθιές ρίζες στην κοινωνία.
Αν αυτά αντιμετωπιστούν με βαθιά αγάπη και ειλικρίνεια, είναι ικανά να
συγκινήσουν τον θεατή γιατί έχουν χαραχθεί βαθιά στην καρδιά των ανθρώπων».
Ταξίδι αυτογνωσίας
Κομμάτι της ζωής του Τάσου Μπουλμέτη το σενάριο της «Πολίτικης κουζίνας»,
καθώς και ο ίδιος είναι Κωνσταντινουπολίτης – είχε έρθει πιτσιρικάς στην
Ελλάδα με τους γονείς του στις αρχές του ’60. «Το γεγονός αυτό στάθηκε
καταλυτικό στην τελική δύναμη της ταινίας και βοήθησε να περάσει η αλήθεια μου
στον κόσμο. Όταν είσαι αληθινός εκ βαθέων και ταμένος σε αυτό που κάνεις, δεν
μπορεί, κάτι θα εισπράξει ο κόσμος» εξηγεί.
Ήρωας της ταινίας είναι ο Φάνης – Γιώργος Χωραφάς, ένας μεσήλικας καθηγητής
Αστροφυσικής, που γεννήθηκε στην Πόλη στη δεκαετία του ’50. Παιδί ακόμη,
αναγκάστηκε με την οικογένειά του να την εγκαταλείψει. Μα όσα χρόνια κι αν
περάσουν «αυτό που δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ είναι το γοητευτικό μείγμα
ελληνικών και ανατολίτικων γεύσεων, που κουβαλούν μέσα τους μια ολόκληρη
κουλτούρα και εποχή» κατά τον σκηνοθέτη.
Και έπειτα από 40 χρόνια, αρχίζει ένα ταξίδι αυτογνωσίας, «ένα ταξίδι για
να βρει το κομμένο νήμα των παιδικών του χρόνων, να καταφέρει επιτέλους να
περπατήσει στη ζωή με τα φαντάσματά του χωρίς να τον φοβίζουν… Μέχρι να
γίνουν σύντροφοί του για τις επερχόμενες τρικυμίες της ζωής».
Στο παρασκήνιο της βράβευσης
H άποψή μας, χθες, ότι «οι θεατές πρόλαβαν τους κριτές» στα φετινά Κρατικά
Βραβεία Ποιότητας Κινηματογράφου και «σύρθηκαν» πίσω από την επιτυχία της
«Πολίτικης κουζίνας», αποδεικνύεται και από τα ακόλουθα: τη δεύτερη θέση με
βάση τις ψήφους – με 113 έναντι 104 – καταλαμβάνει η ταινία «Στο χάνι» του
Γιώργου Μπακόλα, την τρίτη το «Μάτια από νύχτα» και την τέταρτη «Οι
θεατρίνες», ταινίες με χλιαρή υποδοχή από το φεστιβαλικό κοινό. Αλλά και στο
βραβείο σκηνοθεσίας φαίνεται αυτή η «αναγκαστική» ψήφος των 50 «σοφών» κριτών,
καθώς διαφορά τριών μόνο ψήφων έδωσε αυτό το βραβείο στην «Πολίτικη κουζίνα»
μπροστά από το «Μάτια από νύχτα» του Περικλή Χούρσογλου, που είναι κατώτερη
από τις δύο προηγούμενες ταινίες του… Κι ενώ τρίτη σε ψήφους ταινία για το
βραβείο σκηνοθεσίας έρχεται το φιλμ «Να μ’ αγαπάς» του Ανδρέα Θωμόπουλου, το
οποίο ήταν από τα πιο αδύνατα της φετινής παραγωγής!
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ταινίες που μπορεί να κόψουν εισιτήρια –
«Γαμήλια νάρκη» του Δημήτρη Ινδαρέ, «Ένα τραγούδι δεν φτάνει» της Ελισάβετ
Χρονοπούλου, «Κλαίς;» του Αλέξανδρου Βούλγαρη, «Kalabush» των Άδωνι Φλωρίδη,
Θεόδωρου Νικολαΐδη, «όλο το βάρος του κόσμου» του Θάνου Αναστόπουλου –
αγνοήθηκαν. Το ίδιο τερτίπι εμφανίζεται και στο βραβείο σεναρίου όπου μόνο για
πέντε ψήφους κέρδισε η «Πολίτικη κουζίνα» έναντι του «Μάτια από νύχτα», ενώ η
«Γαμήλια νάρκη» που κέρδισε το βραβείο σεναρίου από την Κριτική Επιτροπή του
Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος, μόλις που ήρθε έβδομη και… καταϊδρωμένη.
Google news
