ΣE ΠPΩTO ENIKO Aπόδραση ζωής…

Συνωμοτήσαμε την απόδραση χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Το «πάμε μια
βόλτα λίγο παρακάτω την Κυριακή» έγινε σε λίγο «πάμε ώς το βουνό για το
Σαββατοκύριακο» ή για να καταλήξουμε πολύ παραπέρα, πιο ήσυχα και αυθεντικά.

Τρεις ολόκληρους μήνες, μετά το τέλος του καλοκαιριού, το κομπρεσέρ της
καθημερινότητας μάς είχε σπρώξει βαθιά μέσα στο τσιμέντο της πόλης. Αναπνέαμε
μηχανικά, τρώγαμε βιαστικά, ανταλλάσσαμε αγχώδη μηνύματα για το σχολείο του
παιδιού, την επίσκεψη στον γιατρό, το αυριανό meeting στο γραφείο. Και
ξαφνικά, γείραμε στο κάθισμα του αυτοκινήτου και το αφήσαμε να μας πάει αλλού.
Το σφίξιμο στο στομάχι εξαφανίσθηκε, το ίδιο και η γνώριμη ταχυκαρδία.

Τα μάτια ξεκουράστηκαν και ζωντάνεψαν, χωρίς μάσκες relief και ειδικά
κολλύρια. Είδαν τα καφετιά και κίτρινα φύλλα στις καστανιές να μπλέκονται με
τα κόκκινα στους θάμνους, σε ένα φόντο με όλη την γκάμα του πράσινου, από το
βελούδινο κυπαρισσί ώς το παστέλ λαχανί. Βυθίστηκαν στο απαλό κυμάτισμα της
θάλασσας, σαν ανάσα θεού πάνω στο νερό.

Χάθηκαν μες στην ομίχλη που αγκάλιαζε τους λόφους.

Οι μύτες μπουκωμένες από μονοξείδιο του αζώτου και αιωρούμενα σωματίδια
άνοιξαν έκπληκτες στη μυρωδιά της βροχής στο χώμα και του καμένου κούτσουρου.
Τα ταλαιπωρημένα αυτιά μας «άκουσαν» με ευλαβική προσοχή τη σιωπή της Φύσης.

Ως διά μαγείας, σβήστηκαν από τον σκληρό δίσκο το κομφούζιο στην Κηφισίας, τα
επείγοντα ραντεβού της Δευτέρας, η τρομοκρατία της… γραφειοκρατίας.

Το λάπτοπ στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου έμεινε αχρησιμοποίητο στη θήκη του,
τα κινητά τηλέφωνα κλειστά. Στιγμή δεν χρειαστήκαμε καφέδες και σοκολάτες για
να μας τονώσουν, εμείς οι εθισμένοι της καφεΐνης και της ζάχαρης.

Ήταν δύο ημέρες ή είκοσι δύο; H επιστροφή, πάντως, δεν ήταν μελαγχολική. Γιατί
είχαμε δώσει τον παιδικό όρκο με τα δάχτυλα για το επόμενο Σαββατοκύριακο. Και
για όσα ακόμα Σαββατοκύριακα μπορέσουμε. Και… επιβάλλεται να μπορέσουμε.