Zωή με διαλείμματα θανάτου

Πέρα από τον φόβο, στο Ισραήλ η ζωή συνεχίζεται. Τα διαλείμματα θανάτου
όμως, τα τελευταία τρία χρόνια ήταν πολλά. Κούρασαν.

Νέοι παντού. H ισραηλινή νεολαία εξακολουθεί να διασκεδάζει, σε πείσμα του φόβου

Πολλές οι εικόνες που μάχονται για να επικρατήσουν: Μια 60χρονη, που
δακρυσμένη μάς παραμερίζει βιαστικά για να φτάσει στον τάφο του προφήτη
Σαμουήλ με το ιερό βιβλίο κρατημένο στο στήθος της. Ένα κορίτσι, που στην
αγκαλιά του φίλου της προσπαθεί επί ώρα να βολέψει στην πλάτη το όπλο της.
Ένας αξιωματικός του Στρατού, που με έμφαση προσπαθεί να πείσει τους Έλληνες
δημοσιογράφους: «To δίλημμα είναι μεγάλο, όταν μια ετοιμόγεννη Παλαιστίνια
μεταφέρεται με προβλήματα στο νοσοκομείο, όμως πρέπει να γίνει έλεγχος, γιατί
πολλοί εξτρεμιστές χρησιμοποίησαν και τις πιο απίθανες καταστάσεις για
επιθέσεις».

Όλοι τους, ηλικιωμένοι και νέοι, θρησκευόμενοι και μη, στρατιώτες εν υπηρεσία,
ένα έχουν να σου πουν: «Δεν μπορούμε να ζούμε άλλο έτσι, η τρομοκρατία πρέπει
να σταματήσει». Όπως μας λέει ο Σάι Φέλντμαν, διευθυντής του Κέντρου
Στρατηγικών Μελετών Τζαφί, το 70-75% των Ισραηλινών έχει αποδεχθεί πλέον ως
λύση το ενδεχόμενο των δύο κρατών, ενός ισραηλινού και ενός παλαιστινιακού. Κι
αυτό δεν ξαφνιάζει: στη γλώσσα της δεύτερης Ιντιφάντα, τρία χρόνια για τους
Ισραηλινούς μεταφράζονται σε 19.000 «τρομοκρατικές» επιθέσεις, 900 νεκρούς και
χιλιάδες ακόμη τραυματίες. Πολλά τα θύματα για έναν πληθυσμό που δεν ξεπερνά
τα 7 εκατομμύρια. Αρκετά, για να υπάρχει 1 στο περιβάλλον του καθενός. Κι
όμως, στον πεζόδρομο που βάφτηκε με αίμα στην κεντρική Ιερουσαλήμ – από τα
σημεία που από τον Σεπτέμβριο του 2000 δέχτηκαν τις περισσότερες επιθέσεις –
τα καταστήματα είναι ανοιχτά και ναι, γεμάτα ανθρώπους όλων των ηλικιών που
δεν κρύβονται, κυκλοφορούν, κάνουν ψώνια, κλείνουν ραντεβού, γελούν και
φαίνεται να το διασκεδάζουν… Σαν να συνωμότησαν όλοι μυστικά για να ξεχάσουν
πως αυτά, τα ίδια ακριβώς σημεία, έγιναν ο τάφος φίλων και γνωστών.

Παλιά πόλη. Ένας Παλαιστίνιος κάτοικος της Ανατολικής Ιερουσαλήμ διαβάζει την εφημερίδα του σε ένα παραδοσιακό καφενείο

Εκφραστικά τα πρόσωπα, πόσο ειρωνικό, στον πεζόδρομο του θανάτου, μαρτυρούν
ζωντάνια. Μόνο η σειρήνα κάποιου ασθενοφόρου παγώνει την ατμόσφαιρα. Ή η
παρουσία κάποιου σταθμευμένου περιπολικού της Αστυνομίας ή του Στρατού. Τότε,
σχεδόν όλοι σταματούν. Ψάχνουν διερευνητικά, καχύποπτα, και είναι σαν να λένε
«όχι πάλι».

Ασφυκτιούν τα εστιατόρια. Το ίδιο και τα κλαμπ, μέχρι αργά, κάθε μέρα. Δύσκολο
να βρεις τραπέζι, ακόμη και τα μεσάνυχτα, στο κοσμοπολίτικο Τελ Αβίβ. Νέοι
παντού. Που μ’ ένα ποτό στο χέρι αφήνονται στη μουσική. Δεν μιλούν πολύ μεταξύ
τους. Μόνο γέρνουν ο ένας στο πλευρό του άλλου. Το βλέπεις καθαρά, σαν να
ταξιδεύουν…

Στους δρόμους, πίσω τους, πολλοί οδηγούν σαν τρελοί – ενδεικτικό για κάποιους
ειδικούς της διαταραγμένης ψυχικής τους κατάστασης. Δεν πάνε εύκολα σε κέντρα
θεραπείας. «Έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν ψυχικά τραύματα», επισημαίνει η
Τζούντιθ Γιόβελ Ρεκανάτι, πρόεδρος του Κέντρου Νατάλ για τη φροντίδα θυμάτων
πολέμου και τρομοκρατίας. Κι όμως, αυτά τα τραύματα πρέπει να εξωτερικευτούν,
να εκφραστούν – προσθέτει – για να αλλάξει η εσωτερική τους πραγματικότητα. H
εσωτερική τους πραγματικότητα… σημαδεμένη από αμέτρητες πολεμικές
περιπέτειες σε μισό αιώνα.

ΣΙΛΒΑΝ ΣΑΛΟΜ

«H Ιερουσαλήμ είναι η πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ»

Πολλοί Ισραηλινοί αξιωματούχοι τονίζουν πως ο «φράκτης ασφαλείας», που τόσο
επικρίθηκε, μπορεί και να «επανασχεδιαστεί», αν σταματήσουν οι επιθέσεις των
εξτρεμιστών. Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Σιλβάν Σαλόμ μίλησε για «θετική
ατζέντα», η οποία προετοιμάζεται για να παρουσιαστεί στον Αχμέντ Κορέι, τον
Παλαιστίνιο πρωθυπουργό κατά τις αναμενόμενες συνομιλίες με την ισραηλινή
ηγεσία. Μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει, ακόμη
και στο μυαλό των ακραίων τού Λικούντ. Ποιο είναι το όριο όμως; H Ιερουσαλήμ,
για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο συμβιβασμού; «H Ιερουσαλήμ
είναι ο πιο ιερός τόπος για τους Εβραίους και δεν θέλω να πω ότι δεν είναι
ιερή για τους μουσουλμάνους», απάντησε στα «NEA» ο κ. Σαλόμ. «Για τους
μουσουλμάνους είναι πρώτα η Μέκκα και η Μεδίνα. H Ιερουσαλήμ δεν αναφέρεται
στο Κοράνι ούτε μία φορά, ενώ στη Βίβλο αναφέρεται χιλιάδες (…) H Ιερουσαλήμ
είναι η πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ».