ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kαζαντζίδης

Ολόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Σπύρου, Μελενίκου 24, Αθήνα, γράφει:

«Δύο χρόνια πέρασαν από τότε που “έφυγε” (14-9-01), ο πιο μεγάλος τραγουδιστής
όλων των εποχών. Ο τραγουδιστής που απευθυνόταν στον λαό όχι μόνο με την
ισοπεδωτική φωνή του – ας θυμηθούμε έντεχνες και μη ερμηνείες του, ποιος θα
μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα – αλλά και τον σεβασμό που απέπνεε με μια
στάση ζωής.

Είναι, πράγματι, σπουδαίο να είσαι συνεπής σ’ αυτό που κάνεις. Γιατί δεν θα
μπορούσα να δεχτώ ότι ο Καζαντζίδης το τραγούδι το ‘χε βιοποριστικό επάγγελμα.
Ταυτίστηκε με αυτό που τραγούδαγε αλλά και με τον απλό άνθρωπο.

Ο Στέλιος θα μπορούσε να ‘ναι Κροίσος, όμως επέλεξε να ζει λιτά, δίπλα στον
καθημερινό άνθρωπο, γι’ αυτό και αγαπήθηκε σφόδρα. Τραγούδησε τους καημούς και
τα προβλήματα της κοινωνίας που είναι διαχρονικά και έτσι λατρεύτηκε από τον
λαό. Ποιος, εξάλλου, μπορεί να λησμονήσει την πρωτοφανή κοσμοσυρροή και τις
αντιδράσεις του κόσμου στην κηδεία του.

Ο Καζαντζίδης είχε το χάρισμα της φωνής. Είναι η απόλυτη φωνή. Είχε όμως και
ήθος. Έξω από το star-system και τα κυκλώματα, ζώντας απλοϊκά, διατήρησε
άφθαρτο τον μύθο, αφού και η φωνή του πέθανε μαζί με τον θάνατό του.
Διετηρείτο ακέραιη, σε αντίθεση, συνήθως, με όλες τις άλλες περιπτώσεις.
Έμεινε ο κορυφαίος.

Μόνο ένας κολοσσός με τέτοιο εκτόπισμα θα τολμούσε να αντισταθεί και να σταθεί
απέναντι από το χρήμα, το υπέρτατο αγαθό της κοινωνίας μας. Το απαξίωσε με τη
στάση της ζωής, το απεμπόλησε, κάτι που θέλει πολλή δύναμη, αφού στον βωμό του
χρήματος έχουν χαθεί αξίες στη ζωή μας.

Έφυγε μεγάλος και έμεινε στις καρδιές μας σαν δικός μας άνθρωπος.
Γαλουχηθήκαμε με τον Στέλιο. Μια τρυφερή ανάμνηση και μια φωνή που πάντα θα
συγκλονίζει.

Πιστεύω ότι η Πολιτεία αλλά και ο δημοσιογραφικός και ο καλλιτεχνικός κόσμος
ευαισθητοποιείται και θα προβάλει με αφιερώματα-εκπομπές, άρθρα και συναυλίες
τον Καζαντζίδη, τιμώντας τον, ώστε για τις επερχόμενες γενιές να αποτελεί
παρακαταθήκη η φωνή του».

Ο N. Αθανασόπουλος. Κρέμου 129, Καλλιθέα, γράφει:

«Τι θα πράξει, τελικά, η κ. Μπακογιάννη; Θα εγκαταλείψει τη δημαρχία, χάριν
πολιτικών φιλοδοξιών; Σαν σκοπεύει να πράξει κάτι τέτοιο, οφείλει να το πει
ευθέως από τώρα, ξεκαθαρίζοντας τη θέση της. Ο αθηναϊκός λαός την ψήφισε για
τέσσερα χρόνια στο δημαρχιακό αξίωμα και πρέπει να τιμήσει την ψήφο των
Αθηναίων, παραμένοντας σ’ αυτήν τη θέση μέχρι το τέλος του 2006, οπότε και
λήγει η θητεία της.

Ως δημότης Αθηναίων, εκφράζω την πικρία μου για την εγκατάλειψη και την
έλλειψη καθαριότητας της πόλεως των Αθηνών, μιας πόλης που μπήκε στον “χορό”
και θα διοργανώσει (φευ!) τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. H κ. Μπακογιάννη
υποχρεούται να παραμείνει στο δημαρχιακό αξίωμα μέχρι τη λήξη της τετραετίας
και μετά είναι ελεύθερη να αποφασίσει περί του πρακτέου, ικανοποιώντας όποια
πολιτική (ή άλλη) φιλοδοξία έχει. Μέχρις ότου λήξει η θητεία της στον Δήμο
Αθηναίων, οφείλει να επιτελεί τα καθήκοντά της με ζήλο (όχι αδιάφορα), διότι
από την ολοκληρωμένη θητεία της στον Δήμο της Αθήνας, θα κριθεί (και θα
εξαρτηθεί) η συνέχεια του πολιτικού της μέλλοντος, εφόσον φιλοδοξεί και
ποντάρει στην πολιτική κονίστρα».