«Oύτε παραμύθι δεν διαβάζουμε»

«Ούτε ένα παραμύθι δεν μπορούμε να αγοράσουμε, γιατί δεν υπάρχει σε κανένα
βιβλιοπωλείο στη γραφή braille για τους τυφλούς. Δεν μπορούμε να παίξουμε στις
παιδικές χαρές και πολλές φορές έχουμε χτυπήσει γιατί δεν είναι προσβάσιμες
στους τυφλούς».

Ούτε τους χάρτες δεν μπορούν να διαβάσουν. Είναι ανάγλυφοι αλλά τα γράμματα δεν είναι γραμμένα στη γραφή braille

Για τα τυφλά παιδιά του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλών Καλλιθέας τα πιο
απλά πράγματα που κάνουν οι βλέποντες συνομήλικοί τους, το παιχνίδι, το
διάβασμα είναι… πολυτέλεια. Οι μεγαλύτεροι δεν φρόντισαν να έχουν τις ίδιες
ευκαιρίες. Οι τυφλοί μαθητές αρνούνται, όμως, να συμβιβαστούν με την
πραγματικότητα και ζητούν από τους αρμόδιους «να μας δώσουν σημασία, γιατί
είμαστε και εμείς άνθρωποι με τα ίδια δικαιώματα».

Το ολοκαίνουργιο κτίριο του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών, όπου
στεγάζεται το Δημοτικό Σχολείο, δεν έλυσε τα προβλήματα που βιώνουν στην
εκπαίδευση τα τυφλά παιδιά. Οι μαθητές δεν μπορούν να διαβάσουν το πιο
συνηθισμένο αντικείμενο που υπάρχει στις σχολικές αίθουσες, τον χάρτη της
Ελλάδας. «Μπορεί να είναι ανάγλυφος, αλλά δεν μπορούμε να τον διαβάσουμε γιατί
τα γράμματα των νομών, των πόλεων κ.λπ. δεν είναι γραμμένα στη γραφή braille»,
εξηγεί στα «NEA» ο Κωνσταντίνος, μαθητής της ΣΤ’ τάξης. Οι μόνοι χάρτες που
υπάρχουν σε braille είναι στα Αγγλικά! Και όλα αυτά στο αρτιότερο Κέντρο για
τυφλούς…

H κατάσταση δεν είναι καλύτερη σε ό,τι αφορά τα βασικότερα εργαλεία της
εκπαίδευσης, τα βιβλία. «Όποτε αλλάζει ένα βιβλίο και κυκλοφορεί καινούργιο
δεν υπάρχει μέριμνα από το υπουργείο να αλλάζει ταυτόχρονα και σε μορφή
braille», λέει ο Κωνσταντίνος. Αποτέλεσμα; Το μάθημα γίνεται από σημειώσεις
και οι τυφλοί μαθητές παίρνουν το νέο βιβλίο στη μορφή braille την… επόμενη
χρονιά. «Δυστυχώς, είναι κάτι που συμβαίνει κάθε φορά που αλλάζει ένα βιβλίο»,
τονίζει ο διευθυντής του σχολείου, κ. Φίλιππος Κατσούλης. Δυσκολίες
αντιμετωπίζουν οι μαθητές και με τα υπάρχοντα σχολικά βιβλία σε γραφή braille.
«Διαθέτουν ανάγλυφες εικόνες, αλλά δεν έχουν λεζάντες και έτσι δεν μπορούμε να
τις καταλάβουμε», παραπονιούνται οι μικροί μαθητές, καθώς ξεφυλλίζουν τα
βιβλία τους.

Τα παιδιά ζητούν όμως και εξωσχολικά βιβλία σε μορφή braille (ή ομιλούντα, σε
κασέτες). Η βιβλιοθήκη τους στο σχολείο διαθέτει περίπου 100, αλλά στα
βιβλιοπωλεία δεν υπάρχει κανένα.

Μεγάλα τα εμπόδια και στις καθημερινές μετακινήσεις τους

Γιώργος, Ανδριάνα. Βιώνουν παντού τον αποκλεισμό

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην εκπαίδευση οι τυφλοί μαθητές δεν
είναι το μοναδικό «τείχος». Ο Γιώργος και η Ανδριάνα, μαθητές της Δ’ τάξης,
διηγούνται τους μικροτραυματισμούς τους σε παιδικές χαρές που δεν ήταν
προσβάσιμες σε τυφλούς. «Θέλουμε να μας δώσουν την ευκαιρία να παίξουμε κι
εμείς», λένε. Διαμαρτύρονται επίσης για τα εμπόδια που συναντούν στις
καθημερινές μετακινήσεις τους: για τα απροσπέλαστα πεζοδρόμια, τα λιγοστά
φανάρια που έχουν ηχητικά σήματα, την έλλειψη ανακοινώσεων των στάσεων στα
λεωφορεία.

Ακόμα και οι πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες, όπως σημειώνουν, τους
δημιουργούν προβλήματα. «Όταν μπαίνουμε σε ένα μαγαζί θέλουμε να ξέρουμε την
τιμή των προϊόντων που πωλούνται, να καταλαβαίνουμε τι είναι. Όμως σχεδόν
καμία επιγραφή δεν είναι σε γραφή Μπράιγ», τονίζει η Ανδριάνα. Ο συμμαθητής
της, ο Γιώργος, συμπληρώνει ότι το ίδιο πρέπει να γίνεται με τα φάρμακα, γιατί
τι «θα συμβεί αν κάποιος που ζει μόνος του βρεθεί σε ανάγκη και πάρει λάθος
φάρμακο;». Μάλιστα οι μαθητές μέσα από την εφημερίδα τους ζητούν τα δικαιώματά
τους, τα οποία συνήθως καταπατώνται, να προστεθούν στη διακήρυξη των
δικαιωμάτων του παιδιού του ΟΗΕ.