ΣE ΠPΩTO ENIKO Kοίτα Mαρκέλλα…

Είδα τη Μαρκέλλα στην πρόσκληση. Μικρή, πίσω από ένα χάρτινο παράθυρο, να
καλύπτει με τις παλάμες της τα μάτια. Είδα τη φιγούρα της Μαρκέλλας
ζωγραφισμένη στο τελάρο. Κομμάτι μιας ιστορίας αυτή τη φορά, που ξετυλίγεται
στον τοίχο. Να καλύπτει με τις παλάμες της τα μάτια. Είδα παιδιά μικρά. Χαρτιά
μικρά – λευκά. Δεν τα κοιτούν, παρά μονάχα όταν είναι διπλά. Είδα σκιές και
χρώματα, φαντάσματα και όνειρα, μνήμες, εικόνες, τοίχους, κελιά. Φεγγάρια
χάρτινα, αγγίγματα δειλά μα τρυφερά στο σύμπαν. Είδα κορδόνια ισχνά να
κρέμονται απαλά, αλλού στο παν, κι αλλού στο πουθενά.

Μόνος του έστησε την έκθεση, στη γκαλερί Ζουμπουλάκη, ο Νίκος Μιχαλιτσιάνος.
Μόνος του (γυμνός, καθώς ρούχα και ίχνη του φορούν πορτρέτα και σκιές παιδιών
κι ονείρων) αφηγείται μία ιστορία. Τη δική μου, τη δική του, τη δική μας.
Ειρωνικά και πονηρά. Δεν είναι αθώα τα βλέμματα αυτά – κι ας είναι παιδιά. Δεν
είναι αθώα η ματιά, ούτε κρυφή η πινελιά. Βουλιάζει ένα καράβι στη σκιά και το
κορίτσι με τα κιάλια κοιτά μακριά. Ένα ταξίδι στη χαμένη παιδικότητα χαράζει
τη σκιά – μα το κορίτσι με τα κιάλια κοιτά μακριά. Αλλού. Μακριά.

Πίσω από τα παιδιά, πίσω από πρόσωπα, χέρια, σώματα, βλέμματα, πίσω από τα
μικρά λευκά χαρτιά, κρύβονται σχήματα, σημάδια, λάμψεις, εκλάμψεις, αποχρώσεις
και επιχωματώσεις. Στρώσεις από στιγμές που δύσκολα θα γίνουν ήχοι, φωνές,
κραυγές αλλά αποτυπώνονται με θράσος στη ματιά – σε κάθε ματιά. Είναι σκληρή η
ιστορία στους πίνακες – όσο σκληρά και τα παιδιά. Όμως, θαρρείς μία πινελιά
χαρά, κάμποσες κουταλιές μικρές από αγάπη, δόσεις σοφές από παιχνίδι,
κουβέντα, ομορφιά και ζεστασιά, απλώνουν στο χώρο μυρωδιά γλυκιά. Γεύση ζωής
που θα είναι άδικο Μαρκέλλα να μη δεις.