Δρόμοι

Τα «γεράκια»…

… του πολέμου στο Ιράκ ήταν «κότες» στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Τζορτζ Μπους:
«Δεν είχα καμιά όρεξη να τρυπήσω το αυτί μου με ένα τουφέκι για να μην
υπηρετήσω. Ούτε ήθελα να φύγω στον Καναδά. Έτσι, προτίμησα να μάθω να πετάω
αεροπλάνα». Ντικ Τσέινι: «Είχα άλλες προτεραιότητες». Ο Πολ Γούλφοβιτς και ο
Ρίτσαρντ Περλ είχαν και αυτοί άλλες προτεραιότητες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν και οι
τέσσερις υποστηρικτές του πολέμου στο Βιετνάμ. Κάνοντας έναν συμψηφισμό
εκείνης της στάσης τους με τη σημερινή, ο αρθρογράφος Έρικ Άλτερμαν
ανακαλύπτει ένα νέο είδος πτηνού, τη «γερακόκοτα». Στον πρόεδρο Μπους βλέπει
τη συμπεριφορά της. Από τη μια εξαπολύει μύδρους κατά των Ιρακινών από το
Λονδίνο. Και από την άλλη αποφεύγει κάθε δυσάρεστη πλευρά του πολέμου:
απαγορεύει τις φωτογραφίες με τα φέρετρα που επιστρέφουν στην πατρίδα, δεν
πηγαίνει στις κηδείες των νεκρών στρατιωτών του.

Στους πολέμους…

… είναι γνωστό πως οι στρατιωτικοί συνήθως δείχνουν περισσότερη σύνεση από
τους πολιτικούς. Ένας τέτοιος συνετός στρατιωτικός είναι ο υποστράτηγος Άντονι
Ζίνι, επικεφαλής της αμερικανικής κεντρικής διοίκησης έως το 2000 και κατόπιν
ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Μπους στην Παλαιστίνη. Πριν από ένα χρόνο,
σε ομιλία του στο Μεσανατολικό Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον, είχε προβλέψει τα
προβλήματα που βρίσκουν σήμερα μπροστά τους στο Ιράκ οι αμερικανικές δυνάμεις
κατοχής: 1) «Όλοι εκείνοι που δεν έριξαν ποτέ τους ούτε μια τουφεκιά,
καίγονται να πάμε σε πόλεμο. Θα καταριόμαστε τη μέρα που τον αρχίσαμε». 2)
«Δεν φτάνει να σε υποδέχονται στους δρόμους σαν ήρωα. Πρέπει να σε υποδέχονται
έτσι και ύστερα από ένα χρόνο». 3) «Κάνουμε θλιβερό λάθος, αν νομίζουμε πως
μπορούμε να επιβάλουμε εύκολα μια κυβέρνηση». Ύστερα από αυτά τα σχόλια, ο
στρατηγός ενημερώθηκε αρμοδίως από την αμερικανική κυβέρνηση ότι «δεν θα
ξαναχρησιμοποιηθεί πια από τον Λευκό Οίκο».

Ο Ζίνι…

… λέει: «Όλα αυτά μού θυμίζουν Βιετνάμ. Έχουμε μερικούς στρατηγικούς
σχεδιαστές που πάντα ήθελαν να εισβάλουν στο Ιράκ. Βρήκαν μια ευκαιρία και
χρησιμοποίησαν τα αισθήματα που προέκυψαν από την 11η Σεπτεμβρίου ως καταλύτη
και δικαιολογία. Πρόκειται για άλλο ένα επεισόδιο όπως εκείνο στον Κόλπο του
Τονκίνου».

40 χρόνια…

… κλείνουν σε λίγο από τότε. Πριν από 40 χρόνια, όλα έδειχναν ξεκάθαρα.
«Ουάσιγκτον Ποστ»: «Αμερικανικά αεροπλάνα έπληξαν το Βόρειο Βιετνάμ, ύστερα
από δεύτερη επίθεση στα αντιτορπιλικά μας». «Νιου Γιορκ Τάιμς»: «Ο πρόεδρος
Τζόνσον διέταξε αντίποινα ύστερα από νέες επιθέσεις στον Κόλπο του Τονκίνου».
Σήμερα πια ξέρουμε πως δεν υπήρξαν ποτέ τέτοιες επιθέσεις – κάπως αργά για
58.000 Αμερικανούς και 3 εκατομμύρια Βιετναμέζους που έχασαν τη ζωή τους στον
πόλεμο του Βιετνάμ. «Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε οι απόλυτα αθώοι», έγραφε
στον πρώτο πόλεμο στον Περσικό ο αρθρογράφος Σίντνεϊ Σάνμπεργκ. «Θέλουμε πάντα
απεγνωσμένα να πιστεύουμε πως τουλάχιστον αυτή τη φορά η κυβέρνηση μάς λέει
την αλήθεια».