ΣE ΠPΩTO ENIKO Ποτέ δεν ξεφεύγεις από τον εαυτό σου

Επί αιώνες προσπαθεί ο άνθρωπος να τετραγωνίσει τον κύκλο. Να εκλογικεύσει και
να βάλει σε τάξη τα πράγματα, τη ζωή. Οι ευθείες γραμμές βοηθούν σε αυτό. Όπου
δημιουργούνται γωνίες, ένα καταφύγιο, μία κρυψώνα, μία ένωση ασφάλειας και
θαλπωρής σχηματίζεται. Νομίζεις ότι μπορείς να κρυφτείς, να ενταχθείς, να
οροθετηθείς από αυτές τις γωνίες, από αυτές τις γραμμές. Με πείσμα, με πειθώ,
με αγώνα και παράδοση, καταφέρνεις και τις χαράσσεις. Και μία μέρα, συναντάς
τυχαία στις σκάλες έναν άνθρωπο ο οποίος επί χρόνια ήταν από τους στενότερους
φίλους σου, μπλέκονται οι τηλεφωνικές γραμμές και βρίσκεσαι να μιλάς με άλλον
άνθρωπο που σοκάρεται όταν ακούει ότι δεν διαθέτεις ακόμα κοτσιδάκια, και σου
στέλνει ένα γράμμα κάποιος άλλος, που, με καθυστέρηση βέβαια έξι επτά χρόνων,
έχει αποφασίσει να ακολουθήσει έναν δρόμο που κάποτε είχες προτείνει. Και οι
ωραίες, κομψές ευθείες γραμμές σπάνε. Άνθρωποι που είχαν γίνει σκιές ξεπηδούν
από παντού, γεγονότα που είχες πετάξει, βγαίνουν στο προσκήνιο, ενδεδυμένα
μάλιστα με το λούστρο, το «ειδικόν βάρος» της ωριμότητας, του χρόνου που
πέρασε. Εγκαταλελειμμένες σκέψεις γίνονται πραγματικότητα μπροστά στα έκπληκτα
μάτια της λήθης και της αδιαφορίας σου, αποκτούν δυναμική, παράγουν συνέπειες.
Ανοίγουν χιλιάδες παράθυρα παράλληλων πραγματικοτήτων – ορισμένες ακόμα
εφικτές. Και από το τετράγωνο ξεπηδάει ο κύκλος. Παρελθόν, παρόν και μέλλον,
δεμένα με έναν τρόπο που πάντα ήθελες, αλλά μάλλον δεν θέλεις πια. Πάντα
απομονωνόσουν, επιχειρούσες με σαφήνεια να προσδιορίσεις όρια και σύνορα, πίσω
από τα οποία θα μπορούσες να κρυφτείς, να διαφύγεις πριν καν καταλάβουν ότι
λείπεις, να ξεχάσεις και να ξεχαστείς. Να ξεγλιστρήσεις σε μία νέα, άγνωστη
ζωή. Να όμως που ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται. Από τον εαυτό σου δεν ξεφεύγεις,
κατάλαβέ το.