[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H αυλαία των εκδηλώσεων και των διαδηλώσεων για την τριακοστή επέτειο από την
εξέγερση του Πολυτεχνείου έκλεισε. Ωστόσο, μια σειρά από ζητήματα παραμένουν
άλυτα. Και κρατάνε ανοιχτές και βαθιές τις πληγές για τον Ελληνισμό, τα
κινήματα της δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας, της αλληλεγγύης και της
δικαιοσύνης. Όλα αυτά συμβαίνουν για πολλούς (και σοβαρούς) λόγους. Ορισμένοι
από αυτούς δείχνουν να είναι καθοριστικοί.

Πρώτον, γιατί ουσιαστικά οι πρωταίτιοι της σφαγής του ’73 δεν τιμωρήθηκαν
ποτέ! Στη δεύτερη δίκη του Πολυτεχνείου τη γλίτωσαν, ενώ μια σειρά από
συνεργάτες του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου και αργότερα του διοικητή της
ΕΣΑ Δημήτρη Ιωαννίδη ουδέποτε ενοχλήθηκαν. Αντιθέτως, ορισμένοι από αυτούς
ανέβηκαν ακόμη και υψηλά σκαλοπάτια της εξουσίας.

Δεύτερον, υπήρξε τόση συγκάλυψη για τους μεγάλους αλλά και για τους μικρούς
που έστειλαν τα τανκς κατά του Πολυτεχνείου, ώστε ακόμα μέχρι και σήμερα οι
γονείς του τραγικού μαθητή Διομήδη Κομνηνού δεν έχουν μάθει ποιος σκότωσε το
παιδί τους!

Τρίτον, γιατί η περίφημη αποχουντοποίηση στα Πανεπιστήμια ουσιαστικά δεν έγινε
πράξη. Το χειρότερο, κόμματα και φοιτητικές παρατάξεις της μεταπολίτευσης, που
δεν είχαν τη δυνατότητα γιατί βρίσκονταν στην αντιπολίτευση να ρίξουν
πραγματικό φως στην υπόθεση, ενεπλάκησαν σε ιστορίες διαφόρων «ανταλλαγών» και
«συμψηφισμών» με στόχο δήθεν «την προώθηση “δημοκρατικών βοηθών και
επιστημονικών συνεργατών” στα Πανεπιστήμια», αθωώνοντας ακόμα και χουντικούς
καθηγητές!

Και, τέταρτον, γιατί η τελική κατάληξη της επιχείρησης «εισβολή στο
Πολυτεχνείο», που ήταν η τραγική προδοσία της Κύπρου, ακόμα δεν έχει
διαλευκανθεί. Ο φάκελος έκλεισε, και εδώ και στο νησί, και το χειρότερο – κι
ας λέγονται τα αντίθετα – η τουρκική στρατιωτική κατοχή συνεχίζεται. H
πανάκεια της ένταξης στην E.E. λύνει απλώς οικονομικά ζητήματα, χωρίς στην
πραγματικότητα να φέρνει κοντύτερα την Κύπρο στη δικαίωση και την Ελλάδα σε
μία πιο ανεξάρτητη θέση απέναντι σε όλους εκείνους τους μηχανισμούς
(εσωτερικούς και εξωτερικούς) που οδήγησαν στις εθνικές περιπέτειες της
περιόδου 1967-74.

Ακριβώς επειδή δεν πληρώθηκαν (και) τα παραπάνω, η όλη μεταπολίτευση και η
πορεία προς τον «σοσιαλισμό», την «αλλαγή» και τον «εκσυγχρονισμό» δεν
μπορούσε παρά να είναι υποθηκευμένη.