ΣE ΠPΩTO ENIKO Xάσμα γενεών

Τι τη θέλαμε τη «στρογγυλοποιημένη» επέτειο; Τώρα είναι αργά. Άπαξ και
υποχρεωθήκαμε να παραδεχτούμε ότι πάνε κιόλας τριάντα χρόνια από τότε που
έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, το πράγμα χάλασε. Νομίζω μάλιστα ότι
κατόπιν τούτου, η στάση μας σε πολλά θέματα πρέπει να αλλάξει, διότι
απλούστατα δεν μας παίρνει άλλο. Δεν μας παίρνει να αποτροπιαζόμαστε τάχα μου
με την άγνοια των νέων για όλα εκείνα που σφράγισαν τη δική μας νιότη. Ας
φανούμε επιτέλους κάπως πιο επιεικείς απέναντι στους πιτσιρικάδες που συγχέουν
τον Αλέκο Παναγούλη με τον Καραϊσκάκη, και το Πολυτεχνείο με την άλωση της
Τριπολιτσάς. Δεν έγινε δα και τίποτε. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι όταν
γεννιόντουσαν οι σημερινοί δεκαεξάρηδες, απείχαμε από το συγκεκριμένο γεγονός
ακριβώς δεκατέσσερα χρόνια. Όσα δηλαδή απείχε (πάνω – κάτω) ο Ελληνοϊταλικός
Πόλεμος και η Κατοχή από τη δική μας ημερομηνία γεννήσεως…

Όπως πανηγυρικά αδιαφορούσαμε κι εμείς, στον καιρό μας, για όλα όσα οι γονείς
ήθελαν να μας βάλουν στο κεφάλι με το στανιό, άλλο τόσο και χειρότερα
αδιαφορούν κι ετούτοι με τα δικά μας. Μέχρι να έλθει η ηλικία της συγκρότησης,
οπότε ο «εαυτός» χάνει τα εγωκεντρικά παιδιάστικα χαρακτηριστικά του και
αναγκαστικά ρίχνεται στη μάθηση, δηλαδή στην κοινή ανθρώπινη μοίρα.

Δεν είμαι οπαδός της άγνοιας αλλά ούτε και της αμάσητης γνώσης. Πιο πολύ όμως
κι από τα δυο, φοβάμαι κι αποστρέφομαι ένα τρίτο. Την περιορισμένη αντίληψη
της ιστορικότητας. Εκείνο το κόλλημα στα γεγονότα της «δικιάς μας της γενιάς»
που μεγαλώνουν, μεγαλώνουν σαν τη μύτη μας και που μας εμποδίζουν να δούμε
πέρα από δαύτη.