ΣE ΠPΩTO ENIKO Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες

«Επιτέλους, τα καταφέραμε και αυτή την εβδομάδα. Δώσαμε τις σωστές απαντήσεις,
πήραμε τις σωστές αποφάσεις την κατάλληλη στιγμή, κάναμε εγκαίρως τις σωστές
κινήσεις…». H συζήτηση στο διπλανό τραπέζι είχε… ανάψει. Γελούσαν δυνατά,
με την ψυχή τους. Άθελά μου έγινα αυτήκοος μάρτυρας. Κανένας εξάλλου από την
άγνωστη παρέα δεν έκανε προσπάθεια να κρύψει το περιεχόμενο της συζήτησης. Με
την άκρη του ματιού μου είδα ότι οι πρωταγωνιστές δεν ήταν μαθητές που
μοιράζονταν την αγωνία τους για ένα διαγώνισμα ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων…
Μέσα στα επόμενα λεπτά η απορία μου λύθηκε. H κουβέντα τους δεν αφορούσε
τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την καθημερινότητά τους. Ήταν ένα
παιχνίδι που συνήθιζαν να παίζουν από τα σχολικά τους χρόνια και έμοιαζε με το
σταυρόλεξο. Δεν άντεξα στον πειρασμό και ρώτησα να μάθω. Μου εξήγησαν ότι
κάποιοι από την παρέα έδιναν τους ορισμούς και κάποιοι άλλοι τις απαντήσεις.
Μόνο που τα δεδομένα δεν είχαν σχέση με τις εγκυκλοπαιδικές τους γνώσεις, αλλά
με τη δουλειά, τις σχέσεις, τη φιλία, την οικογένεια. Γι’ αυτό και και δεν
μπορούσε να συμμετέχει στο παιχνίδι ένας άγνωστος. Μόνο από τύχη ίσως, θα
μπορούσε να δώσει τη σωστή απάντηση. Και αυτό το ασυνήθιστο ομολογουμένως
σταυρόλεξο είναι – όπως συνηθίζουμε να λέμε – για δυνατούς λύτες. Όπως δυνατοί
ήταν και οι δεσμοί που έδεναν τα μέλη της παρέας. Φεύγοντας, στο μυαλό μου
άρχισα να σκαρφίζομαι τους πρώτους ορισμούς. Οριζοντίως και καθέτως. Έμενε
βέβαια το πιο δύσκολο κομμάτι. Να βρω υποψηφίους για τις σωστές απαντήσεις.
Αλλιώς το δικό μας το σταυρόλεξο θα έμενε άλυτο.