[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το ότι η ανάπτυξη μειώνει την ανεργία είναι γνωστό. Όπως γνωστό είναι
ότι η δομή της εκπαίδευσης δημιουργεί ανεργία. Με τα σημερινά δεδομένα η
εκπαίδευση βαίνει ασύμβατη προς τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Μάλιστα έχει
αποδειχθεί ότι δημιουργούνται συνεχώς νέα Τμήματα στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά
Ιδρύματα χωρίς καμία μελέτη σκοπιμότητας και με αμφίβολη σχέση με την αγορά
εργασίας. Έτσι δεν είναι τυχαίο το γεγονός που έχουμε ανέργους με πτυχία.
Εκείνο όμως που είναι πράγματι εντυπωσιακό είναι η προθυμία ενός μεγάλου
ποσοστού των ανέργων (κινείται στο 17%) να απορρίπτει πρόταση εργασίας που του
έχει γίνει. Μιλάμε για πρόταση θέσης απασχόλησης η οποία μάλιστα
ανταποκρίνεται στα προσόντα που έχει ο άνεργος. H δικαιολογία που αυτός
επικαλείται είναι το ωράριο εργασίας και οι χαμηλές αποδοχές. Αυτό το
φαινόμενο πρέπει να είναι ελληνικό. Και είναι ελληνικό. Πηγάζει από την
παράπλευρη καταπίεση των σύγχρονων γονέων προς τα παιδιά τους. H ακούσια
καταπίεση που εκδηλώνεται σαφώς από υπερβολική αγάπη και υπερπροστασία, αλλά
οδηγεί σε λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές. H φράση-κλισέ της προηγούμενης
δεκαετίας «εμένα ο γιος μου θα γίνει γιατρός ή η κόρη μου θα σπουδάσει
δικηγόρος» πέρασε ανεπιστρεπτί. Σήμερα και ο γιατρός και ο δικηγόρος έχουν
τεράστιες πιθανότητες να μη βρουν ποτέ δουλειά. Και η νοοτροπία των γονέων να
αποφασίζουν για το μέλλον των παιδιών τους δεν είναι παρά μόνο επιζήμια.
Άλλωστε, η… πατρική αναζήτηση εργασίας για λογαριασμό του παιδιού είναι
σήμερα ένα νέο φαινόμενο στην ελληνική κοινωνία. Ο πατέρας ή η μητέρα
αναζητούν εναγωνίως μια θέση στον ήλιο για τον άνεργο νέο ή νέα, διαβάζουν
ανελλιπώς τις προκηρύξεις για προσλήψεις στο Δημόσιο και χτυπούν πόρτες
γνωστών και πολιτικών. Φυσικά πάντα το Δημόσιο έλκει, μαγεύει. Αποτελεί το
μήλον της Έριδος. Έτσι ο προσανατολισμός είναι το Δημόσιο και μάλιστα με
επιλογή των γονιών. Κατόπιν όλων αυτών, το ερώτημα που τίθεται είναι μήπως
φταίμε κι εμείς, οι γονείς, για την ανεργία των παιδιών μας. Απλά ερωτώ: Μήπως
φταίμε κι εμείς;