Ήθελαν μια πλούσια νύφη…

Ξημερώματα Τετάρτης, 12 Νοεμβρίου. Ο 17χρονος Ρετζέπ κρατάει σφιχτά το χέρι
της αγαπημένης του Ραϊφέ και με αποφασιστικά βήματα ανεβαίνουν την αυτοσχέδια
σκάλα που έφτιαξαν τα παιδιά της γειτονιάς για να σκαρφαλώσουν στο
«δεντρόσπιτό» τους, στην παλιά μουριά.

Η μητέρα του Ρετζέπ (δεξιά) κλαίει απαρηγόρητη για το χαμό του γιου της (Οι φωτογραφίες είναι από την εφημερίδα «Χρόνος» της Κομοτηνής)

Λίγο αργότερα τα κρεμασμένα άψυχα σώματα των δύο παράφορα ερωτευμένων νέων
σφράγιζαν με τον πιο τραγικό τρόπο μια ιστορία αγάπης δίχως αύριο.

Οι δύο νέοι αγαπήθηκαν με πάθος και επέλεξαν να ενώσουν τις ζωές τους για
πάντα, μια απόφαση που συναντούσε την αντίδραση, οργισμένη σε αρκετές
περιπτώσεις, της οικογένειας του Ρετζέπ, που ήθελαν μια νύφη πιο πλούσια για
τον γιο τους. Το νεαρό της ηλικίας τους δεν ήταν το πρόβλημα, γιατί για τους
Ρομά το κορίτσι που έχει ξεπεράσει τα 18 έχει μείνει πια στο ράφι.

H Ραϊφέ, μόλις 13 ετών, καταγόταν από πολύ φτωχή οικογένεια. H μητέρα της την
εγκατέλειψε μόλις γεννήθηκε. Ο πατέρας της χρόνια ψυχικά άρρωστος και
ανήμπορος να βοηθήσει έστω και στο ελάχιστο την κόρη του. Μοναδικό της
στήριγμα η γιαγιά της, που μεγάλωσε την εγγονή της με κάθε στέρηση.

Ο Ρετζέπ τελικά έπεισε τους δικούς του να δεχθούν τη «γυναίκα της ζωής του»,
όπως αποκαλούσε τη Ραϊφέ. Στο φτωχόσπιτο της οικογένειας του στην οδό
Μαραθώνος στην Κομοτηνή, με τις τρεις καμαρούλες, ζούσαν ακόμη οι γονείς του
και δύο από τα αδέλφια του με τις γυναίκες του. Το αντάλλαγμα ήταν να δίνει το
βδομαδιάτικό του (περίπου 90 ευρώ) στον πατέρα του.

Μετά θάνατον η Ραϊφέ έγινε “ένα αξιαγάπητο, πανέμορφο κορίτσι”. Πριν, όμως, οι
φασαρίες με τα πεθερικά της ήταν σε καθημερινό πρόγραμμα. H μικρή δεν άντεξε
την πίεση. Κάθε μέρα που περνούσε μαράζωνε και περισσότερο λένε τώρα όσοι
ζούσαν την οικογένεια από κοντά. Ο Ρετζέπ είχε επανειλημμένα προσπαθήσει να
κάνει τους δικούς του να καταλάβουν ότι η απόφασή του δεν θα άλλαζε με τίποτα.
Κάθε μέρα υποσχόταν στην αγαπημένη του ότι μόλις θα γεννιόταν το πρώτο τους
παιδί θα την έπαιρνε μακριά από το σπίτι των γονιών του και θα ζούσαν μόνοι
τους.

Αμήχανοι οι άνδρες, συγγενείς των δύο τραγικών νέων, παρακολουθούν την κηδεία. Μόνο σε αυτούς άλλωστε επιτρέπεται να βρίσκονται στο νεκροταφείο, ενώ οι γυναίκες κάθονται στο σπίτι για τα μοιρολόγια και για να προσφέρουν βραστό ρύζι σε ένδειξη πένθους

Κανείς δεν είναι σε θέση να εξηγήσει ποιος πήρε την απόφαση για την
αυτοκτονία. Οι συγγενείς του αγοριού κατηγορούν τους γονείς του, που έκαναν
ό,τι μπορούσαν προκειμένου να ματαιώσουν τον γάμο.

Την προηγούμενη Δευτέρα τα παιδιά φαίνεται ότι πήραν τη μεγάλη απόφαση. Θα
έμεναν για πάντα μαζί, έστω και αν όλοι δεν τους άφηναν. Έφυγαν από το σπίτι
το μεσημέρι. Για δυο ημέρες περιπλανήθηκαν στην πόλη σκεπτόμενοι το τι θα
έκαναν.

Τον Σεπτέμβριο είχαν πάει στον μουφτή και του ζήτησαν να τους παντρέψει.
Έπρεπε, όμως, να περιμένουν 15 ημέρες ακόμη μέχρι να τελειώσει το Ραμαζάνι και
ύστερα θα γινόταν το “νικιάχ”. Ο Ρετζέπ και η Ραϊφέ θα γίνονταν και επίσημα
σύζυγοι. Τελικά αποδείχτηκε ότι η πίεση που δέχονταν ήταν πιο μεγάλη από αυτή
που μπορούσαν να υποφέρουν.

Το βράδυ της Τρίτης μπήκαν σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι όπου γίνονται εργασίες
ανακαίνισης. Τα χοντρά πλαστικά σχοινιά και οι αλυσίδες που βρήκαν τελικά
χρησιμοποιήθηκαν για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Ο ιατροδικαστής Νίκος
Κιφνίδης είπε ότι ο θάνατός τους δεν ήταν ακαριαίος. Κανείς δεν ξέρει για πόση
ώρα ο Ρετζέπ και η Ραϊφέ αργόσβηναν στις αυτοσχέδιες κρεμάλες τους. Τους
βρήκαν όμως χαμογελαστούς, σημάδι της ευτυχίας τους ότι κανείς δεν μπόρεσε να
τους χωρίσει τελικά, ούτε κι ο θάνατος.

Μαζί και χαμογελαστοί μέχρι το τέλος…

Ντυμένος γαμπρός και εκείνη νύφη, τα δύο νέα παιδιά βγαίνουν από το
σπίτι του Ρετζέπ. «Χαμογελαστοί και ευτυχισμένοι, αφού μέχρι το τέλος ήταν
μαζί» σχολιάζουν οι άντρες της οικογένειας που τους συνοδεύουν στην τελευταία
τους κατοικία, στο μουσουλμανικό νεκροταφείο της πόλης.

H ιστορία των δύο νεαρών μουσουλμάνων έχει «παγώσει» και τους ανθρώπους του
κοινωνικού τους περίγυρου. Αν και οι γάμοι μεταξύ ανηλίκων αποτελούν σχεδόν
θεσμό για μεγάλο μέρος των κατοίκων της μειονότητας, περιπτώσεις όπως αυτή του
Ρετζέπ και της Ραϊφέ είναι πολύ σπάνιες. Οι οικογένειες λογοδίνουν τα παιδιά
τους από πολύ μικρά και θεωρείται πολύ φυσιολογικό στα 18 της ήδη η κοπέλα να
έχει 2-3 παιδιά, στα 35 του ο άντρας να είναι παππούς και στα 50 να έχει
δισέγγονα.

Ακόμη και το κλέψιμο της νύφης τις περισσότερες φορές γίνεται απλά για να
τηρηθεί η παράδοση.

Οι φίλοι της οικογένειας του αγοριού υπερασπίζονται την θέληση των γονιών του
να βρουν μια πιο πλούσια νύφη. Ο Ρετζέπ, ως βοηθός κρεοπώλη, θεωρείτο ένας
πολύ καλός γαμπρός, τα προξενιά ήταν ήδη πολλά, και οι δικοί του περίμεναν ότι
γρήγορα θα ξεχνούσε τη Ραϊφέ. Όμως, ούτε η μητέρα του, όπως ομολογεί, περίμενε
ότι ο γιος της θα έφτανε σε τέτοιο σημείο για την αγάπη.