Mονομάχοι της τράπουλας

Οι παππούδες τους πήγαιναν στα καφενεία. Με μια τράπουλα στο χέρι,
αναζητούσαν παρέα για να παίξουν χαρτιά και να πιουν ένα ποτήρι. Τα σημερινά
παιδιά ανακαλύπτουν εκ νέου την «τράπουλα».

Νέο παιχνίδι. Με «τραπουλόχαρτα» από Γιου Γκι Ο και Πόκεμον παίζουν τα παιδιά

Παιδιά από 8 έως 15 ετών μπαίνουν σε ένα από τα εξήντα ειδικά καταστήματα που
έχουν λάβει ειδική άδεια στην Ιταλία και αναζητούν αντίπαλο για να παίξουν μια
παρτίδα Γιου Γκι Ο (δωρεάν) και να πιουν ένα φλιτζάνι σοκολάτα (με πληρωμή).
Εδώ και τρία χρόνια, την ώρα που οι γονείς τους απομονώνονται μπροστά στην
οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή για να σερφάρουν στο Ίντερνετ, τα παιδιά σε
όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν πάλι την τράπουλα. Μόνο που αυτή τη φορά τα
τραπουλόχαρτα δεν έχουν να κάνουν με βαλέδες και ρηγάδες, αλλά με τέρατα,
μάγους και δράκους που μονομαχούν. «Δεν είναι σπάνιο να δει κανείς ένα παιδί 9
ετών να παίζει με έναν σαραντάρη», λέει στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» ο Ραφαέλε
Φερνίκολα, υπεύθυνος του Galactus, ενός κέντρου παιχνιδιών που άνοιξε πριν από
οκτώ χρόνια και έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή στην ιταλική πρωτεύουσα.

Από την Ιαπωνία

Το παιχνίδι Γιου Γκι Ο γεννήθηκε το 1996 στην Ιαπωνία από μια ιδέα του Καζούκο
Τακαχάσι και στη συνέχεια έγινε σειρά κινουμένων σχεδίων (παίζεται και στην
Ελλάδα). H σειρά διηγείται τις περιπέτειες του Γιούγκι, ενός παιδιού που χάρις
σε ένα μαγικό παζλ έγινε ανίκητος σε ένα αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι τράπουλας.
H σειρά αυτή, μαζί με την τράπουλα, έφτασαν φέτος και στην Ευρώπη. Μόνο στην
Ιταλία υπολογίζεται ότι έχουν πουληθεί τους τελευταίους τρεις μήνες τριάντα
εκατομμύρια φακελάκια με τέτοια τραπουλόχαρτα. Ποιος δεν θυμάται τα Πόκεμον,
αντικείμενο του πόθου εκατομμυρίων παιδιών σε όλο τον κόσμο και βάσανο των
γονιών τους; Από το 1998 μέχρι σήμερα έχουν πουληθεί στην Ιταλία δέκα
δισεκατομμύρια κομμάτια. Στην Αμερική η τρέλα είναι ακόμα μεγαλύτερη: εκεί τα
παιδιά ανταλλάσσουν κάρτες των Χ Files, των ταινιών Alien ή του Austin Powers.

Ακόμη και οι 55 πλέον καταζητούμενοι αξιωματούχοι του καθεστώτος του Σαντάμ
Χουσεΐν απεικονίστηκαν σε τραπουλόχαρτα για να είναι πιο εύκολος ο εντοπισμός
τους. Μα η σημερινή νέα γενιά δεν είναι αυτή που είχε χαρακτηριστεί «υψηλού
κινδύνου»; Δεν λέγαμε ότι τα σημερινά παιδιά είναι αντικοινωνικά, ότι
κλείνονται στα δωμάτιά τους και υπνωτίζονται από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή;
«Ακριβώς επειδή τα παιδιά είναι όλο και πιο απομονωμένα στον οικογενειακό
πυρήνα, επενέβη η αγορά ικανοποιώντας μια ανάγκη», λέει ο Ρομπέρτο Μαραλιάνο,
καθηγητής Τεχνολογιών της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης και μελετητής
της παιδικής ηλικίας.

Οι απαιτήσεις

«Ποιος μπορεί να απαντήσει στις απαιτήσεις της νέας γενιάς;», συνεχίζει. «Όχι
βέβαια η πόλη, που δεν προσφέρει χώρους στα παιδιά για να παίζουν, να
κουβεντιάζουν ή να αθλούνται. Ούτε το σχολείο, που διέρχεται μια κρίση
ταυτότητας. Ούτε και η οικογένεια, που είναι κλεισμένη στον εαυτό της.
Εμφανίζονται έτσι τα συγκεκριμένα κέντρα όπου μπορεί κανείς να παίξει και
κυρίως να ανταλλάξει χαρτιά».

LINK:

* www.yugioh.com/