Tο δίλημμα του υπολοχαγού

Περίληψη

Μετά τον φόνο του Πέδρο Χούντο, ο υπολοχαγός Φουέντες, που από χαφιές του
προέδρου Σαλαβέρι έγινε φύλακας-άγγελος της Τερέσα Αλμένδρος, φθάνει μαζί της
στη Μαδρίτη. Εκεί, μια νύχτα που προσπαθεί να ξεχαστεί στα χέρια μιας πόρνης,
βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Αριστείδε Μαρόνγκο, πραιτωριανό του
Σαλαβέρι, ο οποίος έχει φθάσει κρυφά εκεί. Ο Μαρόνγκο στριμώχνει ξανά τον
Φουέντες, αναθέτοντάς του να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Τερέσα και
ταυτόχρονα να προστατεύει τον αρραβωνιαστικό της και γιο του Σαλαβέρι.
Πρόκειται για τον Χουάν Μαρίνο που και αυτός έχει φθάσει ινκόγκνιτο στη
Μαδρίτη για να βρει την αγαπημένη του και να παγιδέψει τον πατέρα της, τον
εξαφανισμένο επαναστάτη Ούγο Αλμένδρος.

(…) Σύντομα η νύχτα θ’ απλώσει τους ίσκιους της στα ρημαγμένα σοκάκια
της συνοικίας όπου διάλεξε ο υπολοχαγός Γκαρσία Φουέντες να οχυρωθεί.

Από τότε που απάλλαξε τη γη από κείνον το βρωμιάρη τον Πέδρο Χούντο είναι σαν
χαμένος. Αμφιβολίες εισβάλλουν αστραπιαία σαν φλεγόμενα φαντάσματα,
ζωντανεύοντας τη δυσφορία που κατόρθωσε ο Αριστείδε Μαρόνγκο να σπείρει μέσα
του. Πώς να ξέρει κανείς τι πορεία ν’ ακολουθήσει, όταν πηδά για εβδομάδες από
το ένα αεροπλάνο στο άλλο, διασχίζει χώρες σε όλες τις κατευθύνσεις και
καταδιώκει ένα ολότελα ασύλληπτο φάντασμα;

Ο υπολοχαγός είναι κουρασμένος. Συνειδητοποιεί πως δεν είναι τίποτα παραπάνω
από μια μαριονέτα, και κυρίως συνειδητοποιεί τους κινδύνους που σαν αρπαχτικά
στριφογυρίζουν πάνω από το κεφάλι του, μα, λες και μια ακαταμάχητη δύναμη τον
παρακινεί, συνεχίζει την αποστολή του.

Αλλόκοτη αποστολή, βλαστημά βαθιά από μέσα του. Δίχως σαφείς κατευθύνσεις ή
οδηγίες, δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνει στο κατόπι της Τερέσα Αλμένδρος. Ώς
κι εκείνη αγνοεί πού πηγαίνει. Δεν μοιάζει καν να πιστεύει σ’ αυτό που έχει
αναλάβει. Παίρνοντας επιπόλαια τα πράγματα, όπως ταιριάζει στα καλομαθημένα
παιδιά, οι περιπλανήσεις της πιότερο τη διασκεδάζουν παρά την κινητοποιούν.
Ξόδεψε τεράστια ποσά, που θα μπορούσαν να θρέψουν μια στρατιά πεινασμένων, για
να κάνει γύρους δίχως να προχωρήσει τόσο δα. Περισσότερο απασχολημένη με τις
λεπτομέρειες των ρούχων της παρά με οτιδήποτε άλλο.

Κι αυτός τι κάνει μέσα σ’ όλα αυτά; Σαν ηλίθιος αφηνιάζει μέχρι να του
κοπεί η ανάσα, όσο πιο πολύ βουλιάζει σε τούτη την ιστορία τόσο λιγότερο
βλέπει το τέλος.

(…) Τούτη η κρυφή, παράνομη ζωή τού είναι βάρος. Να κρύβεται πάντα σαν
αρουραίος, να θολώνει τα νερά πίσω του, να τρέμει τη σκιά του. Μια τρέλα!

(…) «Με απογοητεύεις μικρέ».

(…) Ο Γκαρσία διακρίνει αμυδρά μια σιλουέτα καθισμένη στον καναπέ πλάι στο
παράθυρο. (…) Στον καναπέ, σταυροπόδι και με το κεφάλι του γερμένο πίσω στη
ράχη του καθίσματος, ο συνταγματάρχης Αριστείδε Μαρόνγκο χαχανίζει.

(…) «Σου απαγορεύω κατηγορηματικά να παίζεις τούτο το παιχνίδι μαζί μου,
υπολοχαγέ Φουέντες. Κοίτα να καταπιείς τα συναισθήματά σου. Αν νομίζεις πως
δεν καταλαβαίνω πόσο περίπλοκη είναι η αποστολή σου, σημαίνει πως υποβαθμίζεις
στο ελάχιστο τον ρόλο σου σ’ αυτήν. Δεν σε διάλεξα γιατί είσαι ο καλύτερος, μα
επειδή είσαι ο πιο σκληρός. Όλη σου τη ζωή έφτυσες αίμα δίχως να το βάλεις
ούτε μια φορά κάτω. Αυτό όλο και όλο αξίζεις και γι’ αυτό πόνταρα σ’ εσένα.
Θέλω να ξέρω τι μαγειρεύεται. Απ’ αυτό εξαρτάται η μοίρα της πατρίδας μας. Οι
Σαλαβέρι βασίλεψαν μονάχοι τους. Όσο περνάει ο καιρός, θεωρούν τον εαυτό τους
θεό και δεν ενδιαφέρονται για τις επιπτώσεις των πράξεών τους. Θαρρούν πως
είναι υπεράνω κακών εκπλήξεων, πως είναι άτρωτοι κι απρόσιτοι. Φυσικά, μ’ όλα
αυτά αρχίζουν να τρελαίνονται. Κι εγώ δεν θέλω εξαιτίας της επιπολαιότητάς
τους να ξεφύγουν τα πράματα απ’ τα χέρια μας. Αρκετό κακό μάς έκανε η
επανάσταση, δεν μπορούμε πια να παίζουμε με τη φωτιά. Κι όμως, αυτό ακριβώς
κάνει ο πρόεδρος.

(…) H φωνή τού αφέντη του έκανε τον Γκαρσία να τσιτωθεί. Ασάλευτος, σε στάση
προσοχής σκανδαλωδώς δουλοπρεπή, δεν καταλαβαίνει γιατί νιώθει ξαφνικά
τιποτένιος, αμελητέος και υπερβολικά τρωτός. Μάταια ξεροκαταπίνει για να
ξαναβρεί το χαμένο κουράγιο του. Τα μάτια τού ανωτέρου του ασκούν πάντα μια
αξεπέραστη επιρροή απάνω του, του προκαλούν έναν παράλογο, μέχρι και νοσηρό,
τρόμο. Ιδρώτας πλημμυρίζει ήδη τα μηλίγγια και το μέτωπό του.

(…) Ο συνταγματάρχης σηκώνει τα χέρια στους ώμους, νεύοντάς του να
ηρεμήσει: «Ξέρω πως είσαι κουρασμένος, υπολοχαγέ. Αποδεικνύεται πως της έχει
στρίψει η βίδα αυτής της παλιοβρώμας της Τερέσα. Δεν φαίνεται να παίρνει την
αποστολή της στα σοβαρά. Εκτός κι αν υποπτεύεται πως είμαστε στα ίχνη της και
πασχίζει να μας κοροϊδέψει. Θα κάναμε μέγα λάθος να νομίζαμε πως ο πατέρας
της, έτσι κι είναι ακόμα ζωντανός, δεν ξέρει πως η κόρη του τον αναζητεί. Αυτή
η άμυαλη σήκωσε τέτοια φουρτούνα γύρω της, που όλος ο κόσμος έγινε μουσκίδι.
Είμαι σίγουρος πως θα γίνουν σύντομα επαφές για να μπορέσουν να ξανασμείξουν
οι Αλμένδρος δίχως ρίσκο. Μια επικείμενη συνάντηση είναι κάτι παραπάνω από
πιθανή. Πράγματα κουνιούνται εδώ κι εκεί και σαν μια έξαψη να ηλεκτρίζει τον
αέρα. Πρέπει να είμαστε σοβαροί και προσεκτικοί περισσότερο από ποτέ. Δεν
απέχουμε πολύ απ’ την άκρη του νήματος, καταλαβαίνεις;»

«Απόλυτα, συνταγματάρχα μου».

Ο Αριστείδε Μαρόνγκο βγάζει μια φωτογραφία από την εσωτερική τσέπη του
σακακιού του. «Μήπως συνάντησες ποτέ αυτόν τον τύπο στον δρόμο σου;»

Ο Γκαρσία νιώθει το στήθος του να σπάζει σε χίλια κομμάτια αναγνωρίζοντας στην
ασπρόμαυρη φωτογραφία τον τετράπαχο άντρα:

«Είναι ο Πέδρο Χούντο, που ποζάρει μπροστά στο καμπαρέ του».

Ο υπολοχαγός καταπίνει σπασμωδικά το σάλιο του και λέει: «Κάτι μου λέει αυτό
το πρόσωπο».

«Είναι ένα ανθρωπάκι του υποκόσμου, που χρησιμοποιούσα ευκαιριακά για
παράλληλες δουλειές. Του ‘χα αναθέσει την προστασία σου. Μόλις βρήκαμε το
κουφάρι του σ’ έναν θάμνο. Κάποιος του τίναξε τα μυαλά στον αέρα…».

Μην ξέροντας τι ν’ απαντήσει και μη μαντεύοντας τι περνά από το μυαλό του
συνταγματάρχη, ο Γκαρσία προτιμά να μείνει σιωπηλός.

«Αυτό που θέλω να πω, υπολοχαγέ, είναι πως δεν είμαστε οι μόνοι στο κατόπι του
Ούγο Αλμένδρος και πως δεν είναι, αυτός, ένα μήλο που μπορούμε να κόψουμε με
το έτσι θέλω από ‘να κλαρί. Πρέπει να ‘χει σωματοφύλακες, φίλους και μπόλικο
κόσμο γύρω του, έτοιμους να τον υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια. Δεν θέλω
να καταλήξεις σαν τον Πέδρο Χούντο, υπολοχαγέ. Είσαι το τελευταίο μου άλογο
στην κούρσα».

«Δεν βάλατε άλλους φύλακες-αγγέλους πίσω μου;»

«Όχι, γιατί;»

«Έχω την αίσθηση πως εδώ και λίγο καιρό με παρακολουθούν».

«Δεν είναι οι άντρες μου. Κανόνισε να τους ξεφορτωθείς, το ‘πιασες;»

«Ελήφθη».

Ο συνταγματάρχης δείχνει έναν φάκελο που είναι επάνω στο κομοδίνο: «Οι
καινούργιες σου διαταγές, υπολοχαγέ, και η καινούργια σου πιστωτική κάρτα. Οι
πληροφοριοδότες μου λένε πως κατόρθωσες να κερδίσεις την εμπιστοσύνη της
Τερέσα. Δεν ξέρω με ποιον τρόπο, μα είναι ένα καλό ατού. Θέλω να την
ερωτευτείς. Δίχως υπερβολή. Έτσι θα την παρακολουθούμε διαρκώς. A, θα το
ξεχνούσα, ο αρραβωνιαστικός της είναι εδώ, εγώ τα βόλεψα για να κατορθώσει να
φύγει από τη χώρα δίχως να ειδοποιήσουμε τον πρόεδρο. Είναι μάλιστα η πρώτη
φορά που ο Χουάν Μαρίνο ξεφεύγει εντελώς από την εξουσία του πατέρα του. Είναι
λίγο σαν καναρίνι που ξαναβρίσκει την ελευθερία του. Μόνο που τα καναρίνια δεν
ξέρουν ν’ αμύνονται. H κατάσταση ήταν ήδη δύσκολη από πριν, τώρα, μ’ αυτόν τον
ηλίθιο, γεμάτο ζήλο Χουάν Μαρίνο, θα ‘ναι χειρότερη από ρώσικη ρουλέτα. Πρέπει
από ‘δώ και πέρα να τον προσέχεις. Δεν θέλω να πάθει ούτε μια γρατσουνιά. Ήρθα
εδώ ειδικά για να σου τον εμπιστευτώ. M’ έπιασες; Φύγε τώρα».

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com