Tο Φεστιβάλ Mπέκετ…

Σάμουελ Μπέκετ

Το Φεστιβάλ Μπέκετ που οργάνωσε η Άννα Κοκκίνου στη «Σφενδόνη» της ανήκει πια
στην ιστορία. Ως ένα από τα πιο ουσιώδη γεγονότα της φετινής θεατρικής σεζόν.
Είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Κι ας είναι ακόμα η σεζόν στην αρχή της. H Άννα
Κοκκίνου κατάφερε να συγκεντρώσει νέους, κυρίως, ανθρώπους που τους έδωσε την
ευκαιρία να παρουσιάσουν τα δώδεκα σύντομα από τα δέκα εννιά έργα του Σάμουελ
Μπέκετ – δηλαδή σχεδόν το σύνολό τους – από τα οποία ελάχιστα είχαμε δει στην
Ελλάδα και τα περισσότερα δεν επρόκειτο ουδέποτε να τα δούμε – μερικοί είχαν
θεαματικά αποτελέσματα -, κάλεσε τον Ρικ Κλάτσεϊ, στενό συνεργάτη του Μπέκετ,
να παίξει την «Τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» και να κουβεντιάσει με το
κοινό, πρόβαλε πολλές εξαιρετικά σημαντικές ταινίες και βίντεο με
βιντεοσκοπημένες παραστάσεις έργων του Μπέκετ, έργα φτιαγμένα από τον ίδιο
ειδικά για την τηλεόραση – μερικά είναι μο – να – δι – κά -, συνεντεύξεις και
αφιερώματα για τον συγγραφέα…

…και η ζύμωση

Και, κυρίως, για τρεις περίπου εβδομάδες δημιούργησε στο θέατρό της μια έντονη
θεατρική ζύμωση γύρω από τον κορυφαίο δραματουργό του 20ού αιώνα – έναν
άνθρωπο που συνδύαζε την ουσιαστική σκέψη και το μέγα τάλαντο με το ατομικό
ήθος. «Ζύμωση», γιατί το Φεστιβάλ είχε – ναι! – αντίκρυσμα στο κοινό, ενώ
πολλοί ήταν και οι άνθρωποι του θεάτρου που πέρασαν από τη «Σφενδόνη».