Ωχ… η αισθητική του μετασοβιετικού χάους!

Ήταν το «γκρικ συρτάκι» από Ρωσίδες χορεύτριες, ντυμένες μοντέλα της Νέλλυς,
ενώπιον αρχαιοελληνικών κιόνων, ήταν τα λιοντάρια («της Νεμέας»; ή του
τσίρκο), ήταν οι κροταλίες, ήταν οι ακτίνες λέιζερ, οι παγέτες, ήταν τα πάνω
κάτω των σημαιών που είδε ο αναγεννησιακός άνδρας του πίνακα – σκηνικού που
έστησε ο Μπορίς Κρασνόφ στο στάδιο Ολυμπίσκι της Μόσχας και είπε… «ωχ το
μάτι μου»; Όχι, ο χρηματοδοτών – διά της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας – υπουργός κ.
Βενιζέλος με 700.000 ευρώ το ανεκδιήγητο υπερθέαμα δεν είπε -δημόσια
τουλάχιστον – το ίδιο. «Είναι μια εμπειρία, φαντάζομαι ότι κάπως έτσι είναι τα
ρωσικά υπερθεάματα», είπε διπλωματικά. Κάποιοι πάντως επικαλούμενοι κριτήρια
αισθητικής όχι μόνο του θεάματος αλλά και της ζωής, της πολιτικής, της
οικονομίας, των νέων αξιών στη χώρα της μακράς και επώδυνης μετάβασης, δεν
κράτησαν απλώς το μάτι τους. Το σκούπισαν κρυφά μη μπορώντας να συγκρατήσουν
την υγρασία του για την κατάντια της χώρας που εκδικείται τον νεκρό «υπαρκτό»
με ανύπαρκτες αξίες, προτάσεις και αισθητικές καθημερινότητας.