H ιστορία του κυρίου Γκαγκά

O κύριος Γκαγκά γεννήθηκε φτωχός. Στην πατρίδα του, το Κονγκό, υπήρχε πείνα
και ανέχεια και ο κύριος Γκαγκά, που από παιδί ήταν γρήγορος και δεν άφηνε
χαμένες ευκαιρίες, στράφηκε στον αθλητισμό. Διακρίθηκε στην αρχή στην απόσταση
χωριό-σχολείο κι ύστερα δοκιμάστηκε με επιτυχία και στη μεγαλύτερη απόσταση
χωριό-γήπεδο (στο ίδιο το γήπεδο δεν μπήκε ποτέ, γιατί όταν έφτανε σ’ αυτό
ήταν ήδη εξαντλημένος). Το εύηχο όνομά του και η έμφυτη ταχύτητά του τον
προόριζαν για διεθνείς διαδρομές αλλά στον πρώτο του αγώνα εκτός συνόρων ο
κύριος Γκαγκά έσπασε το πόδι του κι αναγκάστηκε ν’ αποσυρθεί από τους στίβους
(πριν προλάβει να τους γνωρίσει). Αντ’ αυτού, ο κύριος Γκαγκά στέριωσε στη
Γαλλία κι έγινε ένας πολύ καλός δικηγόρος, ειδικευμένος σε θέματα αθλητικής
δικαιοσύνης των αναπτυσσόμενων χωρών. Όταν ήρθε η σειρά του Κονγκό να εκλέξει
μέλος στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, προτάθηκε φυσικά ο κύριος Γκαγκά, που
διατηρούσε ακόμα το εθνικό ρεκόρ στην απόσταση χωριό-γήπεδο, και το ίδιο
φυσικά ήρθε και η εκλογή του, αφού ο εντιμότατος Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ (τότε
πρόεδρος της ΔΟΕ, αν θυμάστε) ήθελε οπωσδήποτε έναν δρομέα μικρομεσαίων
αποστάσεων και οι Αμερικανοί ένα μαύρο μέλος με όσο το δυνατόν περισσότερα
«γκα» στο όνομά του. Έτσι ο κύριος Γκαγκά έγινε «αθάνατος» κι εγκαταστάθηκε –
δωρεάν μέχρι να πεθάνει – στη Λωζάννη.

Όταν ήταν να αποφασιστεί ποιος θα φιλοξενούσε τους χειμερινούς Ολυμπιακούς
Αγώνες του 2002, ο κύριος Γκαγκά έκανε, όπως όλοι οι «αθάνατοι», τον γύρο των
υποψήφιων πόλεων. Φτάνοντας στο Σολτ Λέικ Σίτι, ο κύριος Γκαγκά παρακάθησε σε
δείπνο που παρέθεσε ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής και εντυπωσιάστηκε
από το ρολόι που φορούσε. Του το είπε και, στο τέλος της βραδιάς, το ρολόι
άλλαξε καρπό και, λίγο αργότερα, ήπειρο. Ο εύγλωττος κύριος Γκαγκά κέρδισε
όλες τις αφρικανικές χώρες υπέρ της αλμυρής υποψηφιότητας (χωρίς μάλιστα να
χρειαστεί να αναφέρει το ρολόι) και, όταν επελέγη το Σολτ Λέικ, πέρασε μια
μαγευτική εβδομάδα με την κυρία Γκαγκά και τα Γκαγκαδάκια στις παρυφές του
όρους που επρόκειτο να μετατραπεί σε Ολυμπιακή πίστα.

Όταν ήρθε η ώρα της επιλογής για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ο
κύριος Γκαγκά, που είχε μάθει το μάθημά του, φρόντισε, κατά την επίσκεψή του
στην Αθήνα να εγκατασταθεί στο τραπέζι της κυρίας προέδρου και να επαινέσει
σφόδρα τη σουίτα του ξενοδοχείου που τον φιλοξενούσε στο Καβούρι. Ο κύριος
Γκαγκά έγινε μόνιμος κάτοικος Αττικής κατά τους έξι θερινούς μήνες (κατά τους
έξι χειμερινούς επισκεπτόταν πρωτεύουσες κι έπαιρνε δώρα στο πλαίσιο του
λειτουργήματός του) κι έτσι η Αθήνα πήρε τους Αγώνες κι εμείς αποκτήσαμε Μετρό
και καινούργιο αεροδρόμιο (κι ίσως αποκτήσουμε και Καλατράβα).

Όμως η σχέση του κυρίου Γκαγκά με τη γενέτειρα του αθλητισμού δεν θα μπορούσε
να τελειώσει εκεί. Κατά τη διαμονή του στην Αθήνα γνώρισε τα περισσότερα από
τα σημαίνονται πρόσωπα (ιδίως κοσμηματοπώλες και προέδρους αθλητικών ενώσεων
και σωματείων) και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον σχεδόν συνεπώνυμό του
πρόεδρο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Ο κύριος Γκαγκά-τσης τού
ζήτησε μια εμπιστευτική έκθεση για τον καλύτερο τρόπο προώθησης του προϊόντος
«ελληνικό ποδόσφαιρο» και για τον κόπο του τον αντάμειψε με εισιτήρια
διαρκείας για όλα τα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων. Ο κύριος Γκαγκά δεν είναι
αχάριστος. Μετά το τελευταίο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη Γαλατασαράι κάποιοι
τον είδαν να πλησιάζει τον Φατίχ Τερίμ και κάτι να του προτείνει στο αυτί. Οι
πληροφορίες πως από χθες ο κύριος Γκαγκά απέκτησε ένα κομψό νεοκλασικό πίσω
από το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ελέγχονται ως πρόωρες. Πάντως ο κύριος
Γκαγκά σκοπεύει να αποσυρθεί στο παλάτι του στην Κίνα το 2008 και να γράψει
ένα βιβλίο για τη μαγεία της αθλητικής άμιλλας.