Φόνος σε απευθείας διαδικτυακή μετάδοση

Περίληψη

Την ώρα που οι βεβαιότητες της Τερέσα Αλμένδρος καταρρέουν και προσπαθεί να
συνειδητοποιήσει ότι ο πατέρας της, ο Ούγο Αλμένδρος, δάνεισε τη φήμη του και
την εικόνα του στον εχθρό του, η παλιά του αγαπημένη στην Ολλανδία, χτυπά
συναγερμό. H Λάουρα συνάντησε τον χαφιέ Πέδρο Χούντο που μόλις είχε σκοτώσει
την Καλυψώ – άλλον έναν σύνδεσμο του επαναστάτη Ούγο – και τώρα περίμενε την
επίσκεψή του και τον θάνατο. Διότι ήταν σίγουρη πως θα προσπαθήσει να την
κάνει να σωπάσει. Γι’ αυτό και είχε προγραμματίσει μια μικρή κάμερα ώστε οι
εικόνες από το δωμάτιό της να περάσουν στο Διαδίκτυο. H Τερέσα παρακολουθεί με
κομμένη ανάσα.

H Τερέσα διαβάζει το e-mail της Λάουρα στο business center του ξενοδοχείου
της. Μόλις είχε διαβάσει το μήνυμα από την Πράγα, το οποίο αναποδογυρίζει
ολόκληρο τον κόσμο της, και τώρα (…) κάποιος άλλος, η Λάουρα, τη συμβουλεύει
να τ’ αφήσει πάλι να φύγουν. H Τερέσα δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Αισθάνεται
ναυτία.

Πρέπει να πάρει δυνάμεις και να χωνέψει τις νέες ιδέες. Ο πατέρας της, ο
μέλλων σύζυγός της, ο αδελφός της, ο πατέρας του – μέσα στο κεφάλι της
πασχίζει να τους κατατάξει σε νέες ομάδες, αλλά οι συνδυασμοί τής φέρνουν
ζαλάδα. (…) H Τερέσα αγγίζει ήδη με το δάχτυλό της το πλήκτρο delete, αλλά
την τελευταία στιγμή την πιάνουν αμφιβολίες. Διαβάζει τις αρλούμπες για τρίτη
φορά. Κάτι πλανιέται ανάμεσα στις προτάσεις της Λάουρα που δεν την αφήνει να
ησυχάσει. (…) Αμέσως εμφανίζεται ήδη το επόμενο μήνυμα της Λάουρα στην
οθόνη:

Αγαπητό μου παιδί, έφτασε η ώρα. Μόλις έβαλα σε λειτουργία το webcam μου.
Κάνε μου τη χάρη να δεις αν εσύ, όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα, λαμβάνεις καθαρά
τις απευθείας εικόνες. Εδώ και μήνες την αγόρασα, μια γλυκιά μικρή κάμερα που
έκτοτε βρίσκεται τοποθετημένη στην κρεβατοκάμαρά μου, αλλά που εσύ μάλλον δεν
την πρόσεξες ανάμεσα σε όλα τα άλλα μπιχλιμπίδια. (…)

(…) Σήμερα οι εικόνες προορίζονται ειδικά για σένα. Και στη συνέχεια για
χρήση από τη Δίωξη. Ό,τι κι αν κάνεις, μην τις χάσεις. Μόλις έβαλα σε
λειτουργία την κάμερα και θα την αφήσω ανοιχτή για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ο
επισκέπτης που περιμένω οσονούπω δεν θα είναι ενήμερος γι’ αυτό. Δεν θα
γνωρίζει ότι παρακολουθούμαστε. Σου ζητώ κάτι που θα σου είναι δύσκολο, αλλά
αν έχεις το κουράγιο να το κάνεις, αυτό που πρόκειται να πάθω, τουλάχιστον δεν
θα είναι μάταιο. Δες αν με λαβαίνεις, αγαπητή μου Τερέσα, κι αν με βλέπεις
καλά, συνέχισε να κοιτάζεις όσο έχεις το κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να
κοιτάξεις ώς το τέλος, αλλά θέλω να δεις οπωσδήποτε το πρόσωπο του άντρα που
αυτή τη στιγμή με ψάχνει και που αναμφίβολα εντός ολίγου θα με βρει. Να ξέρεις
ότι εκείνος είναι αυτός που σε παρακολουθεί και που μοιάζει να θέλει να βγάλει
από τη μέση όλους τους μάρτυρες των συμπερασμάτων σου και του ταξιδιού σου.
Προπαντός να προσέχεις εσύ η ίδια απ’ αυτόν. Αν επιζήσεις από αυτή την
περιπέτεια, η ύπαρξή μου δεν πήγε χαμένη: το παιδί του Ούγο Αλμένδρος! Ναι μεν
δεν μπόρεσα να το φέρω στη ζωή η ίδια, αλλά μπορώ σαφώς να κάνω το παν για να
το κρατήσω στη ζωή. Πάντα ήξερα ότι η αγάπη μου έπρεπε να υπηρετήσει έναν
ανώτερο σκοπό. Αυτός ο σκοπός είσαι εσύ.

(…) H Τερέσα θέλει να κλείσει το κομπιούτερ. Δεν έχει σκοπό να παρασύρεται
εκ νέου από τα παιχνίδια αυτής της γυναίκας. (…) Για τελευταία φορά δίνει
τόπο στην οργή, δίνει εντολή στο μηχάνημα και προωθεί το μήνυμα της Καρδούλα
Ντορνιάκοβα στη Λάουρα. Αμέσως έρχεται η απάντηση:

Δόξα τω Θεώ, αυτή είναι η λύτρωσή μου! Αυτό είναι το σημάδι που περίμενα. Δύο
Ούγο! Μα φυσικά. Μόνο αυτό μπορεί να εξηγήσει ότι ο πιο ευαίσθητος άντρας που
γνώρισα, σήμερα τριγυρίζει με μπότες και με μια χειροβομβίδα κάτω από το
κασκέτο παραλλαγής του. (…) Τώρα πρέπει ωστόσο να ζητήσω πρώτα την προσοχή
σου για το εξής, επειδή η σημασία του είναι άμεση:

Σήμερα το απόγευμα με ξάφνιασε ένας άγνωστος σ’ εμένα άντρας, ενώ κάπνιζα
αμέριμνα σε ένα coffeeshop στο Λέιντσεπλέιν. (…) Μου έπιασε κουβέντα και
παρίστανε πως ήταν ένας από μας, ενώ κάθε μυς στο νευρικό κορμί του μαρτυρούσε
ότι έλεγε ψέματα. (…) Ήταν ένας άξεστος τύπος, ο οποίος, (…) την ώρα που
σκεφτόμουν ότι ίσως δεν θα ήταν και τόσο κακός, ειδικά σε ένα καλά
συσκοτισμένο δωμάτιο, έχασε την επιφυλακτικότητά του και προδόθηκε κομπάζοντας
για την προηγούμενη κατάκτησή του. Μου φάνηκε πως αναγνώριζα στη γυναίκα που
περιέγραψε, ενώ καυχιόταν σαν σχολιαρόπαιδο στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου,
την Ελληνίδα για την οποία μου είχες μιλήσει. Όνομα, ηλικία, παρουσιαστικό, το
νησί της, το σπίτι της, όλα έμοιαζαν να ταιριάζουν.

(…) Στο μεταξύ η Τερέσα λαμβάνει εικόνα. Πολύ καθαρή δεν είναι, αλλά αρκετά
για να διακρίνει το κρεβάτι που γνωρίζει, τα παράθυρα του διαμερίσματος της
Λάουρα και την πόρτα που οδηγεί στην αποβάθρα. (…) Σε ένα γραφειάκι στο
βάθος βλέπει τη γυναίκα να κάθεται, η οποία την ίδια στιγμή τής γράφει για τη
συνάντηση που είχε σήμερα:

Δεν προλάβαμε καλά καλά να μπούμε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του χοντρού Δον
Ζουάν, όταν έβγαλε τη ζώνη του. (…) Με ανάγκασε να ξαπλώσω μπρούμυτα στο
κρεβάτι. Τύλιξε τη δερμάτινη ζώνη γύρω από το λαιμό μου λες κι ήμουν άλογο που
ήθελε να καβαλικέψει, αλλά δεν φοβόμουν, γιατί όταν είσαι στο κουρμπέτι τόσα
χρόνια όσο εγώ έχεις ξαναπαίξει όλα τα παιχνίδια. Άρχισε πάλι για το ερωτικό
παιχνίδι που ο διάβολος της Τασμανίας παίζει με τη λεία του και με ρώτησε αν
δεν μου φαινόταν φρικτό να με παίρνουν από πίσω. Του απάντησα λέγοντάς του την
αλήθεια, πράγμα που έμοιαζε να χαλάει ριζικά την ευχαρίστησή του στο όλο
εγχείρημα. (…) Το να δείχνεις προθυμία είναι δοκιμασμένο κόλπο για να
αποθαρρύνεις βιαστές. Βλαστημώντας, με άφησε. Όλη η λαγνεία είχε φύγει από
μέσα του και μ’ έναν βαρύ γδούπο σωριάστηκε στο κρεβάτι. Τώρα τράβηξε ένα
ξυράφι κραδαίνοντάς το μάλιστα κάνα δυο φορές επικίνδυνα προς το μέρος μου,
αλλά ήταν αργά πια. Το χαπάκι που κουβαλάω πάντα μαζί μου για τέτοιες
περιστάσεις και που είχα ρίξει απαρατήρητα στο φλιτζάνι του όταν πήγα να του
πάρω καφέ στο μπαρ του coffeeshop, έκανε τη δουλειά του. Ανήμπορος κείτοταν
ανάσκελα. Υπό την επήρεια του χαπιού αμέσως μαρτύρησε από μόνος του διάφορα
πράγματα. Άλλες πληροφορίες δεν κατάφερα ούτε με το ξυράφι στον λαιμό του να
βγάλω από μέσα του.

(…) Τον παράτησα στο δωμάτιό του και με τα έγγραφα που πιστοποιούσαν την
ταυτότητά του και το ξυράφι του πήγα κατευθείαν στο αστυνομικό τμήμα στη
γωνία. (…) Ήταν ευγενικοί, όπως συνηθίζουν οι Ολλανδοί αστυνομικοί, αλλά δεν
έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν εμένα ή εσένα και πρότειναν να πάω στην
πρεσβεία σας στη Χάγη για να πω την ιστορία μου.

(…) Ύστερα πήγα σπίτι. Εγκατέστησα τα πάντα και τώρα περιμένω τον ερχομό
του. (…) Οι εικόνες που θα δεις εσύ όταν μου επιτεθεί, θα αποτελέσουν
αργότερα την απόδειξη βάσει της οποίας θα μπορέσουν να τον συλλάβουν, ακόμα κι
αν εγώ πάθω κάτι. Δεν θα παραδοθώ όμως αμαχητί.

(…) Εκείνη τη στιγμή η Λάουρα τρομάζει. H Τερέσα το βλέπει καθαρά. Απότομα η
γυναίκα σηκώνεται από την καρέκλα της, η οποία αναποδογυρίζεται. Πιάνει ένα
μεγάλο κουζινομάχαιρο, πηγαίνει στο κρεβάτι της και το κρύβει κάτω από το
μαξιλάρι της, τρέμοντας. Ύστερα γυρίζει στον υπολογιστή της, όσο πιο ήρεμα
μπορεί. Σηκώνει την καρέκλα, κάθεται και γράφει:

Είναι εδώ. Προσπαθεί να ανοίξει την εξώπορτα. Δεν θα τα καταφέρει. Ύστερα
είναι θέμα το πολύ μερικών λεπτών μέχρι να καταλάβει ότι πρέπει να πάει από
την επίπεδη στέγη. (…) Υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά που θέλω να σου πω, αλλά
πρέπει να κάνω γρήγορα.

«Γιατί», σε ρώτησα πρόσφατα, εκείνο το πολύτιμο βράδυ που άραξες στην
αποβάθρα μου, «να θέλει να πολεμάει ένας άντρας;» Κι εγώ ισχυρίστηκα τότε ότι
ένας άντρας πολεμάει μονάχα επειδή δεν είναι ικανός ν’ αγαπάει. Ίσως γι’ αυτό
η ζωή το θεώρησε αναγκαίο στο παρά πέντε να μου δώσει ακόμα αυτό το μάθημα.
Τώρα ξέρω περισσότερα απ’ όσα ήξερα. Ξέρω περισσότερα απ’ όσα ήθελα να ξέρω:
γεγονότα! (…) Σάμπως εγώ δεν ήμουν ευχαριστημένη με τη μικρή ζωούλα μου και,
πιο σημαντικό ακόμα, με τον εαυτό μου και τον τρόπο με τον οποίο μπορούσα να
έχω όλα και όλους του χεριού μου με το να τους αγαπώ; Όλα αυτά ακυρώθηκαν
επειδή εσύ ήρθες με καινούργια γεγονότα. Σαν βελόνες είναι μπηγμένες στο
μπαλόνι της ευτυχίας. Έτσι είμαι αναγκασμένη, στο τέλος της ζωής μου, να
ανακαλύπτω ότι όντως η αγάπη μπορεί να είναι η αιτία πολλών αιματηρών
γεγονότων. (…) Τώρα ξέρουμε λοιπόν, αγαπητή μου Τερέσα, ότι και γι’ αυτό,
όπως για όλα τα πράγματα, υπάρχουν περισσότερες από μία αλήθειες. Να είσαι
καλά!

H Τερέσα παρακολουθεί πώς η Λάουρα ξαπλώνει στο κρεβάτι. Οι εικόνες της
κάμερας είναι πάντα ομιχλώδεις. H καθυστέρηση με την οποία εμφανίζονται και τα
κενά που υπάρχουν στη μετάδοση ανάμεσα στις εικόνες κάνουν τα πάντα ακόμα πιο
θολά. Αλλά τις λίγες φορές που κάτι ξεπροβάλλει από αυτή την ομίχλη, η καρδιά
της Τερέσα πηδάει έναν χτύπο. Αστραπιαία βλέπεις πώς ο Πέδρο Χούντο πηδάει από
τον γυάλινο θόλο στη στέγη μέσα στο δωμάτιο. Κατά την πτώση του αναποδογυρίζει
μια μικρή βιβλιοθήκη και ένα πορτατίφ, το οποίο καίγεται, έτσι ο χώρος
φωτίζεται πια μονάχα από μερικά κεριά, οπότε στην οθόνη της Τερέσα δεν
εμφανίζονται παρά σκιές. Μία φορά ωστόσο μπορείς να αναγνωρίσεις καθαρά το
μεγάλο κουζινομάχαιρο, όταν η Λάουρα το σηκώνει με τα δυο της χέρια όσο ψηλά
μπορεί και το κατεβάζει με όλο της το βάρος. Έπειτα για ένα διάστημα τίποτα.
Στο τέλος σημάδια μιας πάλης. Τα περιγράμματα δύο σωμάτων που αναμετριούνται,
αν και είναι αδύνατον να δεις ποιος είναι ποιος. H εικόνα τρεμουλιάζει. (…)
Κόντρα στο φως εμφανίζεται η σιλουέτα, μισοσκυμμένη, κάποιου που σηκώνεται και
κοντοστέκεται δυο τρία δευτερόλεπτα στο κατώφλι προτού το βάλει στα πόδια και
χαθεί στη νύχτα του Άμστερνταμ.

Άρτουρ Γιαπέν

Ποιος είναι

H φήμη του ξεπέρασε όμως τα σύνορα της χώρας του με το πρώτο του μυθιστόρημα,
«Ο μαύρος με τη λευκή καρδιά» (1997, κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τις
Εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Λεμονιάς Λυμπερίδου), το οποίο μεταφράστηκε
σε πολλές ξένες γλώσσες. Ακολούθησαν τα μυθιστορήματα «Ο τέταρτος τοίχος» και
«Οι πρώτες εμπειρίες του Καζανόβα».

LINKS

Οι αναγνώστες που θέλουν να διαβάσουν ολόκληρα τα κεφάλαια του μυθιστορήματος,
μπορούν να απευθυνθούν στις διευθύνσεις www.cultural-olympiad.gr και www.globalnovel.com