ΓNΩMH Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι για πάντα

Ακαδημαϊκοί οικονομολόγοι συχνά αναφέρονται στον Νόμο του Στέιν, μία αρχή που
διατύπωσε ο εκλιπών Χέρμπερτ Στέιν, επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών
Συμβούλων κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Νίξον. Ο νόμος διατυπώνεται με
διάφορους τρόπους – εμένα ο αγαπημένος μου είναι: «Τα πράγματα που δεν μπορούν
να συνεχιστούν για πάντα δεν συνεχίζονται». Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτό
είναι μία χρήσιμη υπόμνηση.

Επειδή τώρα οδηγούμαστε από άνδρες που πιστεύουν ότι με το να το παίζουν «πολύ
άντρες» παρακάμπτουν τον Νόμο του Στέιν. Σε θέματα που κυμαίνονται από τον
προϋπολογισμό έως την εξωτερική πολιτική, ισχυρίζονται και επιμένουν ότι
μπορούμε να διατηρήσουμε αυτά που δεν διατηρούνται. Και όταν τους προκαλεί
κάποιος να εξηγήσουν πώς, επικαλούνται διάφορα μαγικά.

Το κύριο παράδειγμα που μπορεί να επικαλεστεί κανείς για να αποδείξει αυτή την
άτοπη κατάσταση είναι, φυσικά, ο προϋπολογισμός και η εκρηκτική αύξηση του
εξωτερικού χρέους. Αλλά η ημέρα της δοκιμασίας μοιάζει να πλησιάζει, από ένα
διαφορετικό μέτωπο: το Ιράκ.

Ορισμένοι Αμερικανοί μπορεί να μοιράζονται τις απόψεις του Ρεπουμπλικανού
μέλους του Κογκρέσου, ο οποίος είπε ότι η πρόοδος στο Ιράκ ήταν «μία καλύτερη
και πιο σημαντική ιστορία απ’ ό,τι να χάνονται δύο στρατιώτες κάθε ημέρα».

Αλλά είτε πιστεύετε είτε όχι ότι οι απώλειες στρατιωτών είναι σημαντικές,
υπάρχουν αυξανόμενες αποδείξεις ότι η στρατηγική μας στο Ιράκ δεν μπορεί να
διατηρηθεί. Το άμεσο ζήτημα είναι το ανθρώπινο δυναμικό. Ορισμένοι πολιτικοί
ζητούν μεγαλύτερη δύναμη στο Ιράκ – αλλά ακόμα και η σημερινή δύναμη που
έχουμε εκεί δεν μπορεί να διατηρηθεί.

Σίγουρα συμβαίνουν καλά πράγματα στο Ιράκ. Αλλά κάνουμε τέτοια πρόοδο που θα
μας επέτρεπε να αποσύρουμε τεράστιο αριθμό στρατιωτών και να μειώσουμε
σημαντικά τις απώλειες στο άμεσο μέλλον; Μάλλον όχι.

Παρ’ όλ’ αυτά συνεχίζουμε να περιμένουμε μία μαγική λύση. Θα καλέσουμε
ευρωπαϊκές, ινδικές και πακιστανικές δυνάμεις να μας βοηθήσουν! Αλλά από τότε
που κάναμε τον πόλεμο στο Ιράκ, χωρίς διεθνή στήριξη, δεν ενδιαφέρονται. Θα
φέρουμε τους Τούρκους! Αλλά το Κυβερνητικό Συμβούλιο του Ιράκ δεν θέλει κάτι
τέτοιο. Θα δημιουργήσουμε τοπικές δυνάμεις που θα πάρουν τη θέση των
αμερικανικών στρατευμάτων! Άς ελπίσουμε ότι αυτό θα λειτουργήσει – αλλά η
ελπίδα δεν είναι σχέδιο.

Ακριβώς όπως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν κινδυνεύει να μείνει από χρήματα
άμεσα, έτσι και οι δυνάμεις μας στο Ιράκ δεν κινδυνεύουν να νικηθούν άμεσα.
Αλλά και στις δύο περιπτώσεις, οι σημερινές πολιτικές μοιάζουν σαν να μην
μπορούν να διατηρηθούν: δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι επ’ αόριστον. Και τα
πράγματα που δεν μπορεί να συνεχιστούν για πάντα δεν συνεχίζονται.