ΣE ΠPΩTO ENIKO Στον αστερισμό της Nεμέσεως όλοι πληρώνουν…

Είναι καιρός που ο φετινός χειμώνας έχει έρθει, αλλά κρυβόταν πίσω από θερινές
θερμοκρασίες και ηλιόλουστες ημέρες. Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις παντού
τον τρόμο. Οι στατιστικολόγοι ήδη κάνουν προβλέψεις για το πόσοι θα πεθάνουν
φέτος τον χειμώνα από κρύο και ασιτία στους δρόμους της εύπορης Δύσης και
ολόκληρος ο κόσμος φοβάται. Τους ισλαμιστές τρομοκράτες; Την αμερικανική
πολιτική; Την φτώχεια; Την ανεργία; Εδώ εμείς απεργούμε, στριμωχνόμαστε,
ανεχόμαστε. Αντέχουμε δεν αντέχουμε, η έκβαση του φετινού χειμώνα είναι
αβέβαιη. Βοά η γη ολόκληρη με τη φωνή των ηττημένων και σχεδόν όλοι – από τους
κάποτε κραταιούς συνδαιτυμόνες της εξουσίας έως την τελευταία τηλεστάρ που
βγαίνει σε lifestyle εκπομπή να μιλήσει για την προτίμησή της στα πεκινουά και
στις σινιέ τουαλέτες μοιάζουν, έστω και διαισθητικά, να το έχουν καταλάβει.
Όλα, όλοι κινούνται σε πιο ήπιους, πιο ψιθυριστούς τόνους φέτος τον χειμώνα.
Οι πολυτελείς επιφάνειες είναι πιο φθαρμένες, πιο τσαλακωμένες, πιο μικρές. Το
ίδιο και τα μεγάλα λόγια. Οι πάλαι ποτέ νικητές του συστήματος
κλειδαμπαρώνονται σε πολυτελείς αλλά ποτέ επαρκώς φρουρούμενες επαύλεις και
τρέμουν. Εμείς οι υπόλοιποι κυκλοφορούμε στους δρόμους, απροστάτευτοι,
κλεισμένοι μέσα σε τείχη σιωπής και ανασφάλειας. Στο έλεος του Θεού.

«Ήττα, ήττα μου, αθάνατό μου θάρρος, Εσύ και εγώ θα γελάσουμε μαζί με την
καταιγίδα, Και μαζί θα σκάψουμε τάφους για όλα όσα πεθαίνουν μέσα μας, Και θα
σταθούμε στον ήλιο με πείσμα, Και θα είμαστε επικίνδυνοι», έγραφε το 1918 ο
Χαλίλ Τζιμπράν στον «Τρελό». Είναι καιρός τώρα που η βελόνα είχε κολλήσει στην
ύβρι. Επόμενο λοιπόν να κινούμαστε πλέον στον αστερισμό της Νεμέσεως. Και ως
γνωστόν, από αρχαιοτάτων χρόνων, στον αστερισμό της Νεμέσεως όλοι πληρώνουν.
Αδιακρίτως ευθύνης.