ΦPANKΟ KΟPEΛI Kρατούσε τη μνήμη της Mαρίας Kάλλας μέχρι το τέλος

Στα 82 του πέθανε ο διάσημος Ιταλός τενόρος Φράνκο Κορέλι, επί χρόνια συνεργάτης – επί σκηνής και δισκογραφίας – της Μαρίας Κάλλας

Έπεσε η αυλαία για έναν από τους σημαντικότερους Ιταλούς τραγουδιστές όπερας
του 20ού αιώνα και τακτικό συνεργάτη της Μαρίας Κάλλας, τον Φράνκο Κορέλι. Ο
μεγάλος τενόρος πέθανε στο Μιλάνο σε ηλικία 82 ετών, μην καταφέρνοντας να
ανανήψει έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη τον Αύγουστο.

«Είμαι πολύ συγκινημένος σήμερα», είπε στα «NEA» ο διάσημος Έλληνας μπάσος
Νίκος Ζαχαρίου. «Είχα τραγουδήσει πολλές φορές με τον Φράνκο Κορέλι. Στη Σκάλα
του Μιλάνου είχαμε κάνει μαζί “άνοιγμα” (σ.σ.: εναρκτήρια παράσταση της σεζόν)
με “Τουραντότ” και “Πολιούτο”. Μαζί είχαμε τραγουδήσει στην Όπερα της Βιέννης,
στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ – “Τροβατόρε” με τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν.
Χάλαγε ο κόσμος με τον Κορέλι. Και πολύ καλός συνεργάτης. Όταν τραγουδούσες
μαζί του ή ήσουν μαζί του στη σκηνή ποτέ δεν σου επεφύλασσε κάποια “δυσάρεστη”
έκπληξη. Είχε μια δειλία στη σκηνή. Την έχουν πολλοί. Άλλοι την κρύβουν και
άλλοι τη δείχνουν με λεβεντιά. Ο Κορέλι την έδειχνε. Δεν ξέρω πότε θα
ξανακουστεί ένας τενόρος σαν τον Κορέλι. Έχω σήμερα εδώ και βλέπω μια
φωτογραφία από τον “Πολιούτο”, στη “Σκάλα”. Είμαστε η Μαρία Κάλλας, ο Κορέλι,
ο Έτορε Μπαστιανίνι, εγώ και ο μαέστρος, ο Αντονίνο Βότο που διηύθυνε. Ο μόνος
πια εν ζωή είμαι εγώ».

Ο Φράνκο Κορέλι γεννήθηκε στην Αγκώνα το 1921. Έκανε το οπερατικό του
ντεμπούτο το 1951 στο Σπολέτο ως Δον Χοσέ στην όπερα «Κάρμεν» του Μπιζέ. Το
1954 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη «Σκάλα», δίπλα στην Κάλλας, στην όπερα
«La Vestale» (Εστιάς) του Σποντίνι. Μέχρι το 1976 που αποσύρθηκε
(επιφυλάσσοντας έκτοτε για τον εαυτό του μόνο σποραδικές εμφανίσεις)
τραγούδησε τους περισσότερους από τους μεγάλους ρόλους τενόρου του οπερατικού
ρεπερτορίου. Εμφανίστηκε συχνά δίπλα στις μεγάλες τραγουδίστριες της γενιάς
του, κυρίως δίπλα στη Μαρία Κάλλας – την οποία θυμόταν και μνημόνευε ώς το
τέλος – αλλά και στη Ρενάτα Τεμπάλντι και στην Τζόαν Σάδερλαντ.

Μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του ενώπιον του κοινού ήταν σε μία τελετή
βράβευσης στο Μιλάνο πριν από έναν χρόνο, οπότε και αποθεώθηκε. Στην καριέρα
του τραγούδησε σε πολλά μεγάλα θέατρα, από τη «Σκάλα» μέχρι – και κυρίως – τη
Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, στην οποία έκανε 368 εμφανίσεις –
εμφανιζόταν εκεί κάθε χρόνο, από το 1961 μέχρι το 1976.

Θα μπορούσε κανείς να επισημάνει ότι η φήμη του βασίστηκε μεν στη σπουδαία και
μεγάλης έκτασης φωνή του – πολλοί τον συνέκριναν με τον μυθικό Καρούζο -, αλλά
ενισχύθηκε και από τη φυσική επιβλητική του παρουσία. «Ήταν ο πιο εντυπωσιακός
και όμορφος τενόρος της μεταπολεμικής γενιάς», είχε πει για κείνον ο Χέρμπερτ
φον Κάραγιαν.