ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα δελφινάκια της… σφαγής

To ψάρεμά τους αρχίζει κάθε χρόνο τον Οκτώβριο και διαρκεί μέχρι τον Απρίλιο.
Οι μέθοδοί τους σκληρές και βίαιες. Οι κυνηγοί δελφινιών στην Ιαπωνία χτυπούν
τα νερά με μεγάλες σιδερένιες λόγχες, τα αναστατώνουν και με το θόρυβο
τρελαίνουν κάθε αίσθηση προσανατολισμού των δελφινιών. Έτσι, τα εγκλωβίζουν σε
σπηλιές μικρές, μέσα σε δίχτυα και εκεί τα σκοτώνουν, αργά και βασανιστικά.
Καρφώνουν τις σιδερένιες λόγχες στα κεφάλια τους, τα βυθίζουν στο νερό και
καθώς εκείνα χάνουν τις αισθήσεις τους, τα σέρνουν προς τις βάρκες – ένα άγριο
τελετουργικό σφαγής, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, ενσωματωμένο στην τοπική
παράδοση εδώ και τέσσερις αιώνες.

«Πού βλέπετε το παράξενο», απαντούν με ηρεμία σε επικρίσεις που απλώθηκαν
εξίσου άγριες σε ολόκληρο τον πλανήτη προχθές, όταν κυκλοφόρησαν βίντεο και
φωτογραφίες της σφαγής, εικόνες από μια θάλασσα κατακόκκινη, νερό πνιγμένο στο
αίμα. Τις είδα με αποστροφή. «Δεν είναι περισσότερο βίαιο από το να σφάζεις
αγελάδες ή γουρούνια. Γιατί είναι κακό να τρέφεται κανείς με δελφίνια;
Ινδουιστές και μουσουλμάνοι σε ολόκληρο τον κόσμο αρνούνται να φάνε βοδινό ή
χοιρινό, αλλά δεν προσπαθούν να επιβάλλουν τις επιλογές τους στους
Ευρωπαίους». Το θέμα είναι πολιτισμικό, εξηγούν οι Ιάπωνες και υπερασπίζονται
την παράδοσή τους. Οι εναντίον τους διαμαρτυρίες είναι έκφραση του
πολιτισμικού ιμπεριαλισμού της Δύσης. Τελεία.

Τα δελφίνια τεμαχίζονται και κονσερβοποιούνται. Τα τσίγκινα κουτιά με το κρέας
τους πωλούνται στα σούπερ μάρκετ. Οι διεθνείς κανονισμοί δεν μπορούν να βρουν
εφαρμογή στο Τάιγι και άλλα παράλια χωριά της Ιαπωνίας, γιατί το ψάρεμα των
δελφινιών γίνεται πολύ κοντά στις ακτές. H ιαπωνική κυβέρνηση δεν το
απαγορεύει. Απλά έχει βάλει όρια στον αριθμό τον θηραμάτων, για να μην
εξολοθρευτεί ο πληθυσμός, για να μην κινδυνεύσει το έθιμο. Μέχρι 18.500 φώκιες
μπορούν να θυσιαστούν σε έναν χρόνο. Έως 1.400 ρινοδέλφινα, έως 600
ζωνοδέλφινα, 460 κοινά δελφίνια, 48 ψευδόρκες, 490 μαυροδέλφινα, 500
σταχτοδέλφινα… Κάποια, ίσως να επιζήσουν.