Eύζωνος…

Χρόνια τώρα το διαβάζω και το ακούω να επαναλαμβάνεται, τέτοιες μέρες συνήθως,
γύρω στην 28η Οκτωβρίου, ότι το ιστορικό νούμερο του Εύζωνου – «I(ε)γώ είμ’
ι(ε)γώ, βζουνάκ(ι)’ γουργό…» – το καθιέρωσε η Άννα Καλουτά, η οποία το
τραγουδούσε στην «πολεμική επιθεώρηση» που ανέβηκε μόλις ξέσπασε ο
Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, στο θέατρο «Μοντιάλ». Βεβαίως και τραγούδησε η Άννα
Καλουτά το τραγούδι επί σκηνής ως Εύζωνος, βεβαίως και η επιτυχία της ήταν
τεράστια, βεβαίως και το κράτησε στο ρεπερτόριό της, και ολόκληρο ή ψήγματά
του παρουσίαζε κατά καιρούς σε παραστάσεις της επί χρόνια, αλλά δεν το
«καθιέρωσε».

αγνώστου (;) πατρός

Ας ξεκαθαριστεί μια και καλή κι ας μην αναμασώνται πρόχειρες και τυχάρπαστες,
αδιασταύρωτες πληροφορίες: το νούμερο είναι του 1913 και το τραγούδι είχε
καθιερωθεί από τότε. Από την ιστορική πια επιθεώρηση «Πολεμικά Παναθήναια» των
Άννινου – Τσοκόπουλου – Δημητρακόπουλου, σε μουσική Θεόφραστου Σακελλαρίδη,
που ανέβασε η Μαρίκα Κοτοπούλη επί A’ Βαλκανικού Πολέμου και την προσάρμοσαν,
με επίκαιρες αντιβουλγαρικές αιχμές, όταν ξέσπασε ο B’. Το νούμερο το έκανε
τεράστια επιτυχία ο Άγγελος Σαρηγιάννης, στον οποίο οφείλονταν, σύμφωνα με
εξακριβωμένες πληροφορίες, τόσο οι στίχοι του τραγουδιού όσο και η μουσική,
προσαρμογή από αμερικανικό εμβατήριο της εποχής. Μια προσωπική μαρτυρία
μάλιστα που έχω ήταν ότι ο Εύζωνος Μήτρος – ο τύπος που ο Άγγελος Σαρηγιάννης
έπαιζε – συναντιόταν επί σκηνής με μια αρκούδα – τη Βουλγαρία – την οποία
έτρεπε εις φυγήν. Το τραγούδι έχει διασχίσει τα ενενήντα χρόνια που έχουν
μεσολαβήσει απ’ το 1913 – το άκουσα στη σκηνή το καλοκαίρι του ’74, σε ανάλογο
νούμερο με Εύζωνο μιας από τις επιθεωρήσεις που ανέβηκαν με την εισβολή στην
Κύπρο και την πτώση της δικτατορίας, απ’ τον Σωτήρη Τζεβελέκο αν δεν κάνω
λάθος – και έφτασε να είναι ένα από τα πασίγνωστα εμβατήρια που ακούμε να
παιανίζουν στις παρελάσεις οι μπάντες. Τόση επιτυχία! H Άννα Καλουτά απλώς το
’40 το «ξανακρεάρισε» σε ένα προφανώς προσαρμοσμένο στις συνθήκες νέο νούμερο
ανανεώνοντας την επιτυχία του.