ΣE ΠPΩTO ENIKO Πού είναι τα χρόνια, ωραία χρόνια…

Οι Δημήτρηδες και οι Δημητρούλες άνοιξαν, όπως κάθε χρόνο, την περίοδο των
γιορτών. Ένας φίλος που γιόρταζε μας κάλεσε για το επόμενο Σάββατο –
διευκρινίζοντας αυστηρά: «Σε στενό κύκλο». Ένας άλλος μας μάζεψε πέντε, έξι
φίλους σε ένα μπαράκι για να κεράσει ένα ποτό. Οι περισσότεροι εορτάζοντες
όμως έφυγαν από το σπίτι και κάποιοι έκλεισαν και το κινητό τους, για να μην
τους ζαλίζουν με τα «χρόνια πολλά» οι τυπικοί.

Έτσι κάπως άρχισε η κουβέντα με τις φίλες στο γραφείο και η σύσκεψη επί…
κοινωνικών θεμάτων είχε συγκεκριμένο θέμα ημερήσιας διάταξης: «Οι γιορτές
σήμερα και άλλοτε»: Ωραίες αναμνήσεις από το παρελθόν της παιδικής ηλικίας
ξεδιπλώθηκαν σιγά σιγά, τρυφερές ή αστείες λεπτομέρειες με σημασία που
νομίζαμε ξεχασμένες ξαναβγήκαν στον αφρό της μνήμης.

Θυμήθηκα με νοσταλγία τις τρικούβερτες γιορτές της αρχόντισσας θείας, της
Βασιλικής, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Με το σπίτι ανοιχτό από το πρωί έως το
βράδυ, τα σκαλιστά έπιπλα και τα ασημικά καλογυαλισμένα, τα κρύσταλλα στους
πολυελαίους να αστράφτουν, τα άσπρα κεντητά λινά στα τραπεζάκια, το κουδούνι
να χτυπά αδιάκοπα, τις τεράστιες πιατέλες με τα γλυκά να πηγαινοέρχονται. Στο
τέλος της ημέρας, έμπαινε στο πικάπ και το τσάρλεστον για τους χορευταράδες.

H Ειρήνη θυμήθηκε ότι η δικιά της θεία, που ήταν μια απλή μικροαστή της
Θεσσαλονίκης, είχε κάθε εβδομάδα μια συγκεκριμένη ημέρα (jour fixe) που
δεχόταν φίλους και συγγενείς. Και η Αναστασία από την Κέρκυρα θυμήθηκε τις
προετοιμασίες για τη γιορτή που άρχιζαν εβδομάδες πριν, κάνοντας το σπίτι
άνω-κάτω. Όλοι περνούσαν από το φωτισμένο σαλόνι, χωρίς τηλέφωνο και χωρίς
δισταγμό.

Όλα αυτά βέβαια φαίνονται σήμερα σαν θαμπές φωτογραφίες μιας παρωχημένης
εποχής, ξεφτισμένοι θεσμοί στα χρόνια της εικονικής πραγματικότητας. Δηλαδή,
εντελώς ρετρό και – προς Θεού – καθόλου, μα καθόλου «ιν». Είμαστε, όμως,
σίγουροι, ότι δεν κρυώνουμε μέσα στον αποστειρωμένο θάλαμο της συνειδητής
απομόνωσής μας;