Ο πήχυς έπεσε χαμηλά

Ήταν 16 του Οκτωβρίου του 2001 όταν η αποστολή του Παναθηναϊκού επέστρεφε από
το Λονδίνο έχοντας στις «αποσκευές» της την πρώτη ήττα στο Τσάμπιονς Λιγκ από
την Άρσεναλ στο Χάιμπουρι. Οι «πράσινοι» σχεδόν απαρηγόρητοι από το 1-2
απέναντι στους πρωταθλητές Αγγλίας, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς ύστερα από
μία τόσο καλή απόδοση τους έμεινε μόνο η νίκη των εντυπώσεων. Άλλωστε, πριν
από δεκατέσσερα βράδια κόντρα στην ομάδα αστέρων του Αρσέν Βενγκέρ είχαν
πανηγυρίσει θρίαμβο στη Λεωφόρο.

Σχεδόν δύο χρόνια ύστερα από εκείνο το βράδυ, ο Παναθηναϊκός, έχοντας
ολοκληρώσει τον πρώτο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, επιστρέφει από τη Γερμανία,
όπου το προηγούμενο βράδυ ηττήθηκε εύκολα και με κατεβασμένα τα χέρια από την
πρωτάρα και άσημη Στουτγάρδη. Οι συνθήκες, τελείως διαφορετικές. Με μόλις έναν
βαθμό σε τρία παιχνίδια και την ταμπέλα του «εύκολου αντιπάλου», οι «πράσινοι»
δεν μπορούν παρά να είναι ευχαριστημένοι από το τιμητικό 2-0.

ΦΡΕΝΟ

Οι παίκτες του Παναθηναϊκού αποδέχθηκαν στωικά την ταπεινωτική ήττα από τη Στουτγάρδη. Και όμως, κάποτε έκαναν όλη την Ευρώπη να τους θαυμάζει…

Ο πρωτομάστορας της γερμανικής μηχανής Φέλιξ Μάγκατ, ως γνήσιος τζέντλεμαν,
ανακατεύοντας με πολύ ηρεμία τον καφέ του και βγάζοντας συγχρόνως ένα
μειδίαμα, πρόβαλε δικαιολογία για την κακή εμφάνιση του «Τριφυλλιού»: «Μην
ξεχνάμε ότι ο Παναθηναϊκός είχε σημαντικές απουσίες. Και αυτό παίζει ρόλο.
Παρ’ όλα αυτά μας δυσκόλεψε». Βέβαια, από κλειστούς αγωνιστικούς κύκλους της
γερμανικής ομάδας διέρρευσε ότι ο 50χρονος προπονητής έδωσε εντολή στους
παίκτες του να πατήσουν φρένο μετά το 2-0 και μόνο σε περίπτωση επίτευξης γκολ
από τον ΠΑΟ θα ανέβαζαν και πάλι στροφές. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Και πώς να
γίνει, άλλωστε, όταν ο Ιτζάκ Σουμ πραγματοποίησε μόνο δύο αλλαγές, ενώ
διατήρησε σχήμα με μόλις έναν επιθετικό σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα, όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και σε όλες τις
δραστηριότητές της. Αυτό φάνηκε και στη Γερμανία. Χαρακτηριστικά είναι δύο
περιστατικά. Τη στιγμή που οι παίκτες του ΠΑΟ έκαναν για πρώτη φορά την
εμφάνισή τους στο γήπεδο για το καθιερωμένο ζέσταμα, οι μισοί (κυρίως οι
παλιοί) έτρεξαν προς την πλευρά των περίπου 2.500 οπαδών, ενώ οι υπόλοιποι
ξεκίνησαν την προθέρμανση. Τελικά, αφού η ασυνεννοησία σιγά σιγά τούς εξέθετε
στα μάτια του κόσμου, οι πρώτοι άλλαξαν γνώμη και άρχισαν τις διατάσεις.
Περισσότερο τρανταχτό ήταν το περιστατικό με τον Άγγελο Μπασινά μετά το τέλος
του αγώνα, όταν ο διεθνής μέσος έσπευσε ολομόναχος να πετάξει τη φανέλα του
στους απογοητευμένους φίλους της ομάδας, ενώ οι συμπαίκτες του βρίσκονταν ήδη
στα αποδυτήρια και άρχιζαν το ντους!

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Συγκίνηση προκάλεσε το παράπονο των ομογενών. Βλέπετε, οι Έλληνες της
Γερμανίας όντας συνηθισμένοι σε σπουδαίες νίκες του Παναθηναϊκού είχαν μάθει
να πηγαίνουν την επόμενη ημέρα στις δουλειές τους με ψηλά το κεφάλι. «Τι έγινε
ρε παιδιά; Γιατί μας πικράνατε», έλεγε με παράπονο μια κυρία στους παίκτες του
ΠΑΟ, καθώς αυτοί επιβιβάζονταν στο πούλμαν. «Δεν πειράζει που χάσατε, αλλά η
εμφάνισή σας ήταν απαράδεκτη. Είχαμε πολλά όνειρα για αυτό το παιχνίδι», είπε
αγανακτισμένος ένας μεσήλικας στον Παντελή Κωνσταντινίδη. Ποιο είναι το
χειρότερο που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό; Ότι ο πήχυς εξακολουθεί να πέφτει με
ταχύτατους ρυθμούς και πλέον η συγκαταβατικότητα με τις ευρωπαϊκές ήττες είναι
εμφανής σε όλους τους παίκτες, ακόμα και στους παλαιότερους. Αμέσως μετά τη
λήξη του αγώνα, βλέπαμε τους άλλοτε θριαμβευτές του Αουφσάλκε Αρίνα και του
Ντας Άντας να έχουν συμβιβαστεί με την ταπεινωτική ήττα και να κουνάνε το
κεφάλι συγκαταβατικά λες και έλεγαν «και λίγα φάγαμε»!

Και μέσα σε όλα αυτά, ο Ιτζάκ Σουμ, ο πρώτος προπονητής που χρησιμοποίησε δέκα
(!) αμυντικογενείς παίκτες, εμφανίζεται ικανοποιημένος από την απόδοση της
ομάδας του και ελπίζει σε πρόκριση στην επόμενη φάση. Παναθηναϊκός του 2003…