Tο κλαρίνο και το φιλί

Επανέρχομαι στην παράσταση στα αλβανικά με τους «Εμιγκρέδες» του Μρόζεκ που
είδα στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Έγραφα χθες για τη συγκίνηση που ένιωσα από
την καταπιεσμένη ενέργεια που εκλύουν οι δύο «φιμωμένοι» ώς τώρα Αλβανοί
ηθοποιοί. Συγκίνησης, ένα το κρατούμενο. Το δεύτερο, για το οποίο και ο λόγος
σήμερα, το κοινό της παράστασης και τι μου μετέδωσε. Νοικοκυραίοι Αλβανοί
ήταν, περιποιημένοι, δειλοί, φοβισμένοι που δεν ήξεραν πώς να βρουν το ταμείο
και από πού να μπουν. Ένα ζευγάρι είχε έρθει με το παιδάκι του. Δεν έβγαλαν
κιχ στην παράσταση. Ούτε το κοριτσάκι. Μόνο κάτι μύτες άκουγα στο τέλος να
ρουφούν… Όταν ρούφαγα κι εγώ τη δική μου… Μόλις έγινε σκοτάδι, στην αρχή
της παράστασης, τρύπωσε και το κορίτσι που έχει κάνει τη μουσική επιμέλεια –
μια άριστη μουσικός, μέλος της Ορχήστρας των Χρωμάτων και της Εθνικής
Συμφωνικής Ορχήστρας της EPT και μέλος ιδρυτικό του κουαρτέτου «L’ Anima»,
Μιγκέν τη λένε, Μιγκέν Σελμάνι – και κάθησε μπροστά μου, πλάι σε έναν σεβάσμιο
κύριο, μεγαλόσωμο, με γυαλιά και μακριά γκρίζα μαλλιά – διανοούμενος έμοιαζε
-, που προφανώς είναι γνωστός της. Στη σκηνή καπιτάλε του έργου, όταν ο
προλετάριος από τους δύο ήρωες του Μρόζεκ, ένας οικονομικός μετανάστης,
επηρεασμένος από την ένταση και τα λόγια του πολιτικού φυγάδα διανοούμενου
συγκατοίκου και συμπατριώτη του, σκίζει τα χαρτονομίσματα που μάζευε και
έκρυβε ζώντας μέσα στη μιζέρια, ένα κλαρίνο, που τον ήχο του έχει «ρίξει» από
κάτω το κορίτσι, η Μιγκέν, και που παίζει έναν σκοπό της πατρίδας της, μας
«έπιασε απ’ τον λαιμό». Τότε ο κύριος αυτός πήρε το κεφάλι της Μιγκέν, το
αγκάλιασε και τη φίλησε στο κούτελο. T’ άλλα είναι σιωπή.