Τι σημαίνει για τον θεατή συγκίνηση στο θέατρο; H στιγμή που τα επί σκηνής
τεκταινόμενα αγγίζουν βαθιά την ψυχή σου. H στιγμή που νιώθεις να «ενώνεσαι»
με τον επί σκηνής ηθοποιό με ένα δέσιμο που επέχει θέσιν ερωτικού σμιξίματος -
κατ' εμέ. Πολύ πρόσφατα συνειδητοποίησα όμως, γηράσκων αεί διδασκόμενος, ότι
τη συγκίνηση στο θέατρο μπορεί να σου τη φέρουν και οι διπλανοί σου θεατές.
Είδα στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου τους
«Εμιγκρέδες» του Μρόζεκ, ανεβασμένους από Αλβανό σκηνοθέτη, τον Λαέρτ Βασίλι,
με Αλβανούς ηθοποιούς και με Αλβανούς συντελεστές. Στην παράσταση που παίζεται
στα αλβανικά - διότι παίζουν και στα ελληνικά.


...και φιμωμένη ενέργεια



Στη σκηνή δύο ηθοποιοί, ο Νικόλα Λάμπρο και ο Καραφίλ Σένα - επιμένω να γράφω
τα ονόματά τους όπως προφέρονται στα αλβανικά και όχι εξελληνισμένα. Που οι
συνθήκες - «σοσιαλισμοί», «κομμουνισμοί», «δικτατορίες του προλεταριάτου»,
«εκσυγχρονισμοί», «ανατροπές», «οικονομικά κραχ», «πυραμίδες» που
κατέρρευσαν... - δεν τους ανάγκασαν να εκπατριστούν μόνο. Αλλά, αυτούς, δύο
ηθοποιούς, τους «βούβαναν», τους «φίμωσαν», τους «έκοψαν» τη γλώσσα, και τα
χέρια, και τα πόδια, και την κίνηση, τους στέρησαν τα εκφραστικά τους «μέσα»,
τους «στέγνωσαν», τους εξανάγκασαν να αφήσουν το σανίδι - για δεκατρία χρόνια
ο ένας, για δέκα ο άλλος - και να γίνουν μπογιατζήδες και γκαρσόνια. Πώς
εκλύεται όλη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια, η «φιμωμένη», πάνω στη σκηνούλα που
τους χάρισε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος; Δεν μπορώ να σας το περιγράψω.
Συγκίνησης, ένα το κρατούμενο. Αύριο για το δεύτερο.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από