Όσο κατανοητό μπορεί να γίνει ένα αίσθημα αμηχανίας και ανασφάλειας που
εκπέμπει η εικόνα των ένστολων εκλεγμένων μελών των διοικήσεων των
Αστυνομικών, Λιμενικών και Ενώσεων Πυροσβεστών (που πάντως εξεπέμφθη και στο
παρελθόν και δη κατά την περίοδο 1989-1993), να διαδηλώνουν τα,
πανθομολογουμένως, δίκαια αιτήματά τους, κατά τρόπο ευρηματικό και πρωτότυπο,
άλλο τόσο πρέπει η επιλεκτική με την ιστορία πολιτική μας κουλτούρα να
συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτή η όχι ασυνήθης στους ευρωπαϊκούς δρόμους
διαμαρτυρία αποτελεί τμήμα του κοινοτικού κεκτημένου.


Και ότι οι οδυνηρές μνήμες που ανασύρονται από την εποχή που τα Σώματα
Ασφαλείας ήσαν ο δυναμικός βραχίονας επιβολής και διατήρησης αυταρχικών
καθεστώτων, που εκινούντο στα όρια του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, αν δεν
εξετρέποντο σε ανοιχτές δικτατορίες, δεν μπορεί ν' αποτελούν, άνευ ευκρινούς
και εύλογης αφορμής, πρόσφορα βέλη του πολιτικού οπλοστασίου του
εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος, όσο και αν, αυτό, είναι αδύνατο, λόγω φυλής και
κλίματος, ν' απαλλαγεί όλων των συμπτωμάτων του μεσογειακού ταμπεραμέντου.


Δεν είναι, άλλωστε, πολιτικά ευφυές και ενδεδειγμένο, σε μια, κατ' ουσίαν,
προεκλογική περίοδο, στο τέλος της οποίας πολλά, πράγματι, διακυβεύονται, να
εξωθούνται αμετροεπώς σύμπαντες οι αστυνομικοί, πυροσβέστες και λιμενικοί, η
συντριπτική πλειονότητα των οποίων προσελήφθη μετά την Αλλαγή του 1981, στη
μελαγχολία και στην απόγνωση από την αθέτηση των υπεσχημένων. Ούτε ασφαλώς
αυτοί και οι εκπρόσωποί τους να εξορκίζονται, ως συνδικαλιστική προέκταση της
αξιωματικής αντιπολίτευσης ή άλλων κομμάτων.


Και βέβαια η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια, μετά την αποδεδειγμένη αξιόλογη και
πολύπλευρη αύξηση της παραγωγικότητας των Σωμάτων Ασφαλείας, αποτέλεσμα του
εκσυγχρονισμού τους αλλά και των δημοκρατικών δομών που εισήχθησαν από τις
κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, κατά τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων και δεδομένου
του νοσηρού, παγκοσμίως, κλίματος, να... εξάγει τηλεοπτικές παραγωγές, όπου οι
εκλογείς και εκπροσωπούμενοι, με εξάρτυση μάχης, επιτίθενται κατά των
εκλεγμένων εκπροσώπων τους, με στολή υπηρεσίας γραφείου, άνευ αντικειμενικά
αποδεδειγμένης ουσιώδους παράβασης των κειμένων, έστω από την εποχή της
χούντας, διατάξεων.


Αυτό, ως εκ τούτου, που επιβάλλουν οι καιροί, πολυτρόπως, είναι η επίδειξη
ψυχραιμίας, σύνεσης, συγκατάβασης και κοινού νου. Όλοι πρέπει ν' αντιληφθούν
ότι το γόητρο της εξουσίας δεν είναι αυτονόητο παρακολούθημα του θώκου, αλλά
κτάται με την έμπνευση του σεβασμού, το χάρισμα της επικοινωνίας και βεβαίως
την τήρηση των υποσχέσεων. Και ότι πλήττεται περισσότερο από την αθέτησή τους
και τη μετάθεση της ουσίας του ζητήματος σε... ζήτημα συμπεριφοράς των
διαδηλούντων συνδικαλιστών, οι τυχόν φραστικές, κυρίως, υπερβολές των οποίων
είναι γνώριμες σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες, ακόμη και αυτές του
ευρωπαϊκού Βορρά.


Αλλά, εάν αυτοί αισθάνονται αγανακτισμένοι και επομένως έχουν υπέρ τους όχι
μόνο το δίκαιο του αυτονόητου αιτήματος, ν' αναγνωριστεί δηλ. το λειτούργημά
τους επικίνδυνο και ανθυγιεινό, αλλά και την ψυχολογική κατάσταση του...
απατημένου, αφού η συμφωνία είχε ανακοινωθεί «περί πλήθουσαν αγοράν», ποιο
είναι το «ελαφρυντικό» των επισήμων χειλέων, που από του βήματος της Εθνικής
Αντιπροσωπείας εκστομίζουν νομικά αστήρικτες και θεσμικά αδόκιμες απόψεις
περί... στάσεως ενόπλου σώματος;


Και ποια πολιτική σκέψη οδήγησε στην εν θερμώ απόφαση για πειθαρχικές και
ποινικές διώξεις εκλεγμένων, με υποδειγματικά δημοκρατικό τρόπο,
συνδικαλιστικών ηγεσιών, μάλιστα δε περιφέρει στην πολιτική αγορά απόψεις που
ισοδυναμούν με ακύρωση μιας από τις θεμελιώδεις θεσμικές κατακτήσεις του λαού
και του ΠΑΣΟΚ, όπως είναι ο N. 2265/94, για τον συνδικαλισμό των Σωμάτων
Ασφαλείας;


Ανεξαρτήτως όμως αν ο επιχώριος πολιτικός λόγος αποστρέφεται του μέτρου και
της αρμονίας με την πραγματικότητα, ο Νομικός Λόγος δεν δυσκολεύεται να δώσει
λύση στο αδικαιολογήτως χρονίζων αίτημα, αίροντας και όποιους φόβους και
επιφυλάξεις για προκλητικά πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και άλλα συμπαρομαρτούντα
του χαρακτηρισμού, που ούτε επιδιώκουν, ούτε επιθυμούν οι άνδρες των Σωμάτων
Ασφαλείας, το status των οποίων και των οικογενειών τους πρέπει ν'
αντιστοιχηθεί στις συνθήκες εργασίας τους και στην κοινωνική χρησιμότητά τους.


Ο καθηγητής Αλέξης Π. Μητρόπουλος είναι νομικός σύμβουλος της ΑΔΕΔΥ και
των Σωμάτων Ασφαλείας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από