H οφειλή που εκπληρώνεται…

H Ημέρα του Ηθοποιού που έχει επαναφέρει το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και η
αφιέρωσή της κάθε φορά σε έναν ή περισσότερους από τους εργάτες του θεάτρου
που πολλά πρόσφεραν στην ψυχή μας – και που εύκολα ξεχνιούνται όταν φύγουν…
– δεν ήταν μόνο καλή ιδέα. Ήταν μια οφειλή της συντεχνίας των ηθοποιών στους
ανθρώπους της. H ιδέα, φέτος, για πρώτη φορά, η Ημέρα να αφιερωθεί και να
τιμήσει επτά εν ζωή πρωταγωνιστές, που οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμα
αποσυρθεί αλλά μας προσφέρουν την πείρα και την ωριμότητά τους, ακόμα
καλύτερη. Ήταν καιρός να τιμηθούν έγκαιρα από τους ηθοποιούς ζώντες ηθοποιοί
και να ακούσουν «ζωντανά» τα εγκώμια και όχι… οριζοντιωμένοι. «Κι αυτοί που
έφυγαν;», θα με ρωτήσετε. «Τους ξεχνάμε;». Πιστεύω ότι το ΣΕΗ από την επόμενη
χρονιά θα πρέπει να βρει μια «χρυσή τομή»: να τιμά τη μνήμη ενός ονόματος από
τους χαμένους του παρελθόντος – με πρώτο, νομίζω, τον Βασίλη Λογοθετίδη,
πρόεδρο, απ’ ό,τι διάβασα στο πρόγραμμα της εκδήλωσης, και της οργανωτικής
επιτροπής για την πρώτη Ημέρα του Ηθοποιού – αλλά και έναν ή περισσότερους από
τους εν ζωή παλαίμαχους. Δεν είναι έτσι πιο σωστό;

…και η γκάφα

Μαρία Καλουτά

A, και μια «στραβή». Δεν είναι δυνατόν να τιμάς την εν ζωή Άννα Καλουτά και
όχι και την επίσης εν ζωή Μαρία Καλουτά. Τα Καλουτάκια μαζί ξεκίνησαν από τη
δεκαετία του ’20, μαζί πορεύτηκαν σαράντα χρόνια ώς τη δεκαετία του ’60, που η
Μαρία Καλουτά για τους λόγους της αποσύρθηκε. Τα Καλουτάκια, κι ας συνέχισε,
μόνη της, καριέρα λαμπρή περίπου για άλλα τριάντα χρόνια η Άννα Καλουτά, κι ας
γνωρίζουμε κι ας προλάβαμε στη σκηνή οι νεώτεροι μόνον την Άννα Καλουτά, ως
«ένα» νοούνται στο ελληνικό θέατρο. Να τα «χωρίσει» το ΣΕΗ το θεωρώ όχι απλώς
ατόπημα, όχι αγένεια, αλλά μεγάλη γκάφα.