KΩΣTAΣ ΠAΠAΔOΠOΥΛOΣ «Οι μαέστροι φυλάκισαν το τρίχορδο μπουζούκι»

«Στους μικρούς χώρους η διασκέδαση είναι ανθρώπινη και οπωσδήποτε έχει πολύ καλύτερη ποιότητα από τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα με τα πολλά ντεσιμπέλ», υποστηρίζει ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Κώστας Παπαδόπουλος

«Οι μαέστροι που συγκροτούν τα μουσικά σχήματα στα μαγαζιά “φυλάκισαν” το
τρίχορδο μπουζούκι και από τον πρώτο ρόλο που είχε, στην πρώτη γραμμή της
ορχήστρας, το πήγαν στα μετόπισθεν. Αποτέλεσμα, αυτός ο μοναδικός και γλυκός
ήχος να χάνεται μέσα στους εκκωφαντικούς θορύβους που προκαλούν τα ηλεκτρικά
όργανα όταν παίζουν στη διαπασών, ώστε να κρύβουν τα φάλτσα και τις άλλες
ατέλειες ατάλαντων τραγουδιστών, τους οποίους το σύστημα έχει ονομάσει
φίρμες».

Ο Κώστας Παπαδόπουλος, μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και έμπειρος της
λαϊκής μουσικής, μιλάει αυθόρμητα στα «NEA» για τους πολέμους του τρίχορδου
μπουζουκιού, οι οποίοι στην ουσία είναι αυτοί που, έμμεσα ή άμεσα, χτυπούν το
λαϊκό τραγούδι και αγωνίζονται για τη συρρίκνωσή του!

Μετά τις εμφανίσεις του και τις συναυλίες που έδωσε με τη Λαϊκή Ορχήστρα
«Μίκης Θεοδωράκης», ο Κώστας Παπαδόπουλος διδάσκει ιδιαίτερα μαθήματα
τρίχορδου μπουζουκιού στο Κεντρικό Ωδείο Αθηνών (οδός Πατησίων και Τήνου), ενώ
εντός της εβδομάδος θα εμφανίζεται επικεφαλής μουσικού σχήματος (με τον
τραγουδιστή Δημήτρη Κοντογιάννη) στο «Αττάλικο» της οδού Ηρώνδα, πίσω από το
Στάδιο.

«Τα τρία τελευταία χρόνια», τονίζει ο Κώστας Παπαδόπουλος,
«παρατηρείται μια στροφή των νέων προς το τρίχορδο μπουζούκι. Δείχνουν μια
ιδιαίτερη συμπάθεια και αγάπη. Όπως μας λένε αυτοί που έρχονται να το μάθουν,
τους αγγίζει την ψυχή. Αυτός ο ήχος, του τρίχορδου, γεννήθηκε μ’ αυτό το
όργανο. Στηρίζεται στις τρεις διπλές χορδές και δεν έχει σχέση με το κούρδισμα
της κιθάρας. Είναι πολύ δύσκολο στο παίξιμο, επειδή είναι μεγαλύτερες οι
αποστάσεις των δακτύλων όταν πιάνουν τις χορδές. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη
διδασκαλία. Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, που έρχονται τώρα να μάθουν
τρίχορδο μπουζούκι, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Ενώ για τους νέους υπάρχει
άλλη αντιμετώπιση από την πλευρά τους και από τη δική μας πλευρά που τους
δείχνουμε πρακτική και θεωρία. Τα νέα παιδιά έχουν τη φλόγα της μάθησης.
Παρακολουθούν τις λεπτομέρειες, αφομοιώνουν καλύτερα και πιο σωστά ορισμένα
πράγματα και παίρνουν αμέσως φωτιά!».

H προετοιμασία γι’ αυτούς που μαθαίνουν να παίζουν τρίχορδο μπουζούκι, κατά
τον Κώστα Παπαδόπουλο, είναι το καλύτερο εφόδιο: «Τους αρέσει πολύ το
αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, που φυσικά έχει άμεση σχέση με τα τρίχορδα
μπουζούκια, τα οποία βγάζουν αυτούς τους μοναδικούς και καθαρούς λαϊκούς
ήχους. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι οι εκατοντάδες λαϊκές επιτυχίες των
Βαμβακάρη, Χατζηχρήστου, Τσιτσάνη, Χιώτη, Παπαϊωάννου, Καλδάρα, Μητσάκη και
άλλων γνωστών δημιουργών έχουν γραφτεί και παιχτεί με τρίχορδα μπουζούκια. Γι’
αυτό βγαίνουν αυτές οι υπέροχες μελωδίες, με τους καθαρούς και κρυστάλλινους
ήχους, που γεμίζουν την ψυχή μας. Γι’ αυτό μεταγράφονται τόσες φορές από τους
πρώτους δίσκους βακελίτη και βινυλίου σε CD όλα αυτά τα μεγάλα τραγούδια. Για
αυθεντικότητα του λαϊκού ήχου, που κατά βάση προέρχεται από τα τρίχορδα
μπουζούκια».

Μιλώντας για τις νεώτερες γενιές των μουσικών που παίζουν μπουζούκι, ο Κώστας
Παπαδόπουλος υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι που διαθέτουν και
γνώση. «Έχουν πέσει όμως σε πολύ άσχημη εποχή, γιατί το λαϊκό τραγούδι, και
γενικώς το καλό τραγούδι, έχει μπει στην άκρη.

Μεγάλα συμφέροντα καθορίζουν τις τύχες και το μέλλον του ελληνικού
τραγουδιού και των δημιουργών του. Κατά συνέπεια, αυτοί οι νέοι ταλαντούχοι
μπουζουξήδες και άλλοι μουσικοί δύσκολα μπορούν να περάσουν αυτές τις
συμπληγάδες και να διακριθούν. Αυτή η κρίση που υπάρχει στον χώρο της λαϊκής
μας μουσικής πρέπει να ξεπεραστεί. Αλλά, εκτός από την καλή θέληση,
χρειάζονται και ορισμένες αντιστάσεις από εμάς τους παλιότερους και από τους
νέους σολίστες του μπουζουκιού και γενικά τους καλλιτέχνες που πιστεύουν και
υπηρετούν το γνήσιο λαϊκό τραγούδι.

Στροφή στα μικρά μαγαζιά

«Έχω εγκαταλείψει εδώ και χρόνια τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα και τις φίρμες»,
λέει ο Κώστας Παπαδόπουλος, «όχι μόνο γιατί με κούρασε η νύχτα, αλλά και γιατί
αηδίασα με την τακτική που ακολουθείται από παράγοντες της νύχτας εναντίον του
μπουζουκιού και του λαϊκού τραγουδιού. Δεν μπορώ εγώ και πολλοί παλαιότεροι
συνάδελφοί μου, που έχουμε παίξει με τα μπουζούκια μας το 50% ή και πολύ πάρα
πάνω από το ελληνικό ρεπερτόριο την τελευταία 45ετία, να περιοριστούμε στους
ρόλους που μας επιβάλλουν κάποιοι μαέστροι. Θέλουν, δηλαδή, με χαμηλό κόστος
να φτιάχνουν τα σχήματα για τα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας. Και, εκτός αυτού, τα
μπουζούκια να παίζουν στα μετόπισθεν. Προτιμώ – όπως και άλλοι σοβαροί
συνάδελφοί μου της παλιάς φρουράς – να παίζω σε μικρά κέντρα ή σε ρεμπετάδικα
όπως τα λένε τώρα, γιατί εκεί φωλιάζει το γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Εκεί που ο
μέσος Έλληνας θέλει ν’ ακούσει ένα ωραίο πρόγραμμα, απολαμβάνοντας το φαγητό ή
το ποτό του, σε απλό τραπεζάκι, σε λιτό περιβάλλον. Σ’ αυτά τα μικρά μαγαζιά,
όπως φέτος στο “Αττάλικο”, νιώθω άνετα και παίζω αυτά που θέλω εγώ, αυτά που
με εκφράζουν. Με τον τρόπο αυτό πιστεύω ότι η διασκέδαση είναι ανθρώπινη και
οπωσδήποτε έχει πολύ καλύτερη ποιότητα από τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα με τα
πολλά ντεσιμπέλ. Εμείς όταν μιλάμε για λαϊκό τραγούδι, το αποδεικνύουμε με την
παρουσία μας και τη δουλειά μας σε μικρά κέντρα, τις λαϊκές ταβέρνες».