AΦIEPΩMA Mικρασιατική καταστροφή Ο Eλληνικός Στρατός δεν μας άκουσε. Kαι μας έσφαξαν οι Tσέτες!

Κεντρική – Νότια Μικρασία. Περιφέρεια Ουσάκ. Σιμάβ.

Το Σιμάβ είναι κωμόπολη που βρίσκεται 58 χλμ ΒΔ του Ουσάκ, στις
βορειοανατολικές πλαγιές του Σιμάβ νταγ, και κοντά στην ομώνυμη λίμνη, από
όπου πηγάζουν το Σιμάβ τσάι και το Κερμασή τσάι. Αριθμούσε 40 οικογένειες
Ελλήνων. Το Σιμάβ ήταν καϊμακαμλίκι και υπαγόταν στο μουτεσαριφλίκι της
Κιουτάχειας και στο βαλελίκι της Προύσας. Εκκλησιαστικά ανήκε στη Μητρόπολη
της Φιλαδέλφειας.

…σας ζητάνε οι παππούδες σας, θέλετε να φύγετε στην Ελλάδα;

(Μαρτυρία Ελένης Παυλίδου, N. Ελβετία)

Πρόσφυγες από την Κιλικία στο κατάστρωμα του ατμόπλοιου «Θέτις». («Σμύρνη-H μητρόπολη του Μικρασιατικού Ελληνισμού»)

Οι Τούρκοι του Σιμάβ ήταν ήσυχοι άνθρωποι, πολύ καλά περνούσαμε μαζί τους, σαν
αδέρφια ζούσαμε. Αχ, αυτοί οι τσέτες του Κεμάλ, αυτοί οι αιμοβόροι κάνανε το
μεγάλο κακό. Θα σου τα διηγηθώ όλα.

Κατά τα μέσα του 1920, ο ελληνικός στρατός είχε φτάσει στα μέρη μας, είχε
καταλάβει το τούρκικο χωριό Ντεμερτζί, οχτώ ώρες μακριά μας, και προχωρούσε
προς το Σιμάβ. Βρισκόταν σε απόσταση τριών ωρών από μας.

Οι Τούρκοι του Σιμάβ ήταν αντικεμαλικοί, μισούσαν τους τσέτες που φέρνονταν
και μ’ αυτούς σκληρά όπως και μ’ εμάς. Λοιπόν, βγαίνει μια επιτροπή από
Έλληνες και Τούρκους του Σιμάβ, για να συναντήσει τον ελληνικό στρατό και να
ζητήσει απ’ αυτόν να καταλάβει την πόλη προτού μπουν οι τσέτες και κάνουν
σφαγή. Οι τρεις Τούρκοι της επιτροπής ήταν από το κονάκι του καϊμακάμη, δηλαδή
από τη διοίκηση.

Για κακή μας τύχη οι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού αρνήθηκαν να δεχτούν
τις προτάσεις μας. Είπαν ότι δεν υπάρχει διαταγή να προχωρήσει ο στρατός του
Σιμάβ.

Οι τσέτες, με τους κατάσκοπους που είχαν, πληροφορήθηκαν για την επιτροπή που
πήγε να συναντήσει τους Έλληνες αξιωματικούς. Σε λίγο μπήκαν στο Σιμάβ και
άρχισαν τη σφαγή των Ελλήνων. Εκτέλεσαν με το όπλο περίπου πενήντα δικούς μας
άντρες. Απ’ το σόι μας ήταν δεκαεφτά νοματαίοι. Σκότωσαν και δύο γυναίκες
(μάνα και κόρη) με το μωρό στην αγκαλιά, που πέθανε ζωντανό.

Σκότωσαν επίσης και μερικούς προύχοντες Τούρκους για τα αντικεμαλικά τους
αισθήματα.

Εμάς τα γυναικόπαιδα, μας φόρτωσαν στο τρένο και μας έστειλαν εξορία στην
Άγκυρα και απ’ εκεί στο Kεσκίνμαdεν.

Εκεί μείναμε περίπου δυόμισι χρόνια. Ας είναι καλά οι άνθρωποι, οι Έλληνες του
χωριού αυτού, μας περιποιήθηκαν πολύ. Μας έπλυναν, μας άλλαξαν, μας πότισαν,
μας τάγισαν. Μας υποστήριξαν όσο μπορούσαν. Πολύ μας υποστήριξε και ο
παπα-Ευτύμ.

Μια μέρα μας λένε οι Τούρκοι: «Εεε, σας ζητάνε οι παππούδες σας, θέλετε να
φύγετε στην Ελλάδα;».

Μερικές γυναίκες (άντρες δεν υπήρχαν, είχαν σφαχτεί όλοι) πήγαν στον
παπα-Ευτύμ και ζήτησαν τη γνώμη του. «Εγώ», τους λέει, «δε θα φύγω, θα μείνω
εδώ με το ποίμνιό μου, εσείς όμως να φύγετε».

Λεφτά δεν είχαμε, πώς να φεύγαμε; Λοιπόν, ο παπα-Ευτύμ έκανε έρανο, μάζεψε
λεφτά και μας έστειλε στην Πόλη με το τρένο. Μείναμε τρεις μήνες στο Φανάρι,
σε ελληνικά σχολεία, όπου μας είχε στεγάσει το Πατριαρχείο. Μετά πήγαμε στο
Γαλατά. Κι εκεί μέναμε σε σχολείο.

Ύστερα ήρθαμε στην Ελλάδα. Μείναμε τέσσερις μήνες στη Σπάρτη. Εκεί υποφέραμε
από πείνα και ανεργία. Μετά πήγαμε στην Πάτρα. Μείναμε εκεί λίγες οικογένειες.
Κατόπιν ήρθαμε στο Λαύριο. Σκορπίσαμε. Ήρθαμε στην Αθήνα.

10. 1. 1963