ΣE ΠPΩTO ENIKO Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης

«Ήρεμα, ήρεμα, δεν είμαι τρομοκράτης», έλεγε ένα άσμα που μεσουρανούσε στα
σκυλάδικα κάποτε. Ήταν ένα τραγουδάκι που ανήκε στην εποχή της αθωότητας. Τότε
που η ησυχία και η ηρεμία ταυτίζονταν με την ασφάλεια. Πολύ προτού αναφωνήσει
η Ελλάδα «έχουμε πέσει από τα σύννεφα! Ήταν τόσο ήσυχοι άνθρωποι!» για τη
σύλληψη των φερομένων ως μελών της 17 Νοέμβρη. Πολύ προτού ανακαλύψουν
Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ότι εκατοντάδες ανενεργοί τρομοκράτες ζουν ήσυχα μέσα
στις δυτικές μας κοινωνίες, περιφραγμένοι μέσα στα τείχη του μίσους τους.

Τότε λοιπόν, η ησυχία θεωρείτο δείγμα ισορροπίας. Ασφάλειας. Αλλά και σήμερα,
παρ’ ότι η Ιστορία έχει αποδείξει το αντίθετο, οι κατέχοντες οποιαδήποτε
εξουσία συνεχίζουν να θεωρούν την ηρεμία, την ησυχία, μεγάλες αρετές – ίσως
τις καλύτερες που μπορεί να έχουμε εμείς οι μη κατέχοντες κάποια εξουσία.
«Ήρεμα, ήρεμα», μας λένε, «μην αντιδράς που κάθε μέρα, κάθε ώρα, σου φαίνεται
πως η ζωή ακριβαίνει και το πορτοφόλι σου αδειάζει, ενώ κάνεις πιο μαζεμένη
ζωή από ποτέ. Ήρεμα, μη συγχύζεσαι, μη φωνάζεις, μη διαμαρτύρεσαι που βλέπεις
τους ίδιους και τους ίδιους πάντα να επιπλέουν κάνοντας, αλήθεια, τι; Ήσυχα,
λοιπόν, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Δεν είναι καιροί για επαναστάσεις.
Μόνο για μεγάλες κουβέντες. Μην ταράζεσαι λοιπόν». Κάπως έτσι νομίζουν πως
είναι ασφαλείς. Ήρεμα. Ήσυχα.

Ο καθηγητής Αλεξάντερ Πελ ήταν ένας από τους επιφανείς μαθηματικούς της γενιάς
του, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Κανένας δεν φανταζόταν ότι το αληθινό του
όνομα ήταν Σεργκέι Ντεγκάεφ και ότι ήταν ο μεγαλύτερος ίσως πολιτικός
τρομοκράτης της τσαρικής Ρωσίας, που δεν είχε αφήσει φίλους και συνεργάτες που
να μην έχει προδώσει πριν διαφύγει στις ΗΠΑ, όπου έμεινε γνωστός ως «ο ήσυχος
άνθρωπος».