Eμφύλιος στην Ουάσιγκτον

Όσο κρατούσε ο πόλεμος στο Ιράκ, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί αναλυτές
της Ουάσιγκτον έδιναν ραντεβού κάθε Τρίτη πρωί στα μπρίφινγκ με «μαύρο καφέ».
Εκεί άκουγαν τους «νεοσυντηρητικούς» να εκστομίζουν «απλές αλήθειες» – όπως
έλεγαν – δυνατές σαν τον καφέ εσπρέσο. Όμως τα πράγματα άλλαξαν.

Ντόναλντ Ράμσφελντ. Ακόμη και οι συντηρητικοί σχολιάζουν πως ίσως σκέπτεται πως καλό είναι οι Αμερικανοί να σκοτώσουν ακόμη μερικούς κακούς και μετά να φύγουν

Στο στρατόπεδο των νικητών του πολέμου έχει ξεσπάσει πια ένας ιδιότυπος
εμφύλιος πόλεμος, που μπορεί να έχει δραματικές επιπτώσεις στην αμερικανική
εξωτερική πολιτική.

Το American Enterprise Institute, όπου γίνονταν τα μπρίφινγκ, είναι επισήμως
μια από τις πολυάριθμες «δεξαμενές σκέψης» της Αμερικής. Στην πραγματικότητα,
συνιστά το «άντρο» των λεγόμενων νεοσυντηρητικών, όπως είναι ο Πολ Γούλφοβιτς,
ο Ρίτσαρντ Περλ και ο Ίρβινγκ Κρίστολ. Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου, οι
άνθρωποι αυτοί υποστήριζαν επίμονα ότι η απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσεΐν θα
βοηθήσει την αμερικανική εκστρατεία κατά του τρόμου σε τρία μέτωπα: τη Μέση
Ανατολή, τη Συρία και το Ιράν. Σήμερα παραδέχονται ότι έχει συμβεί το
αντίθετο. H Συρία αγνοεί τις αμερικανικές προειδοποιήσεις να μην υποστηρίζει
τους Παλαιστίνιους εξτρεμιστές. Οι σκληροπυρηνικοί του Ιράν έχουν ενισχύσει
τις θέσεις τους. Και ο οδικός χάρτης για το Παλαιστινιακό βρίσκεται στα
πρόθυρα της κατάρρευσης.

H απέχθεια

Μπροστά σε αυτές τις δυσκολίες, οι νεοσυντηρητικοί αρχίζουν τώρα να τα βάζουν
με τον πρώην ήρωά τους, τον υπουργό Αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ. «Αυτό που μας
χωρίζει από τον μέσο συντηρητικό Ρεπουμπλικανό είναι ότι δεν συμμεριζόμαστε
την απέχθειά του για την οικοδόμηση κρατών», λέει στους Φαϊνάνσιαλ
Τάιμς ο Ουίλιαμ Κρίστολ, διευθυντής του συντηρητικού περιοδικού Weekly
Standard. «Κατά βάθος, ο Ράμσφελντ σκέπτεται πως καλό είναι να σκοτώσουμε
ακόμη μερικούς κακούς και να σηκωθούμε να φύγουμε. Δεν νομίζω όμως πως
συμμερίζονται την άποψή του ο Μπους και η Κοντολίζα Ράις».

H βίαιη πραγματικότητα του Ιράκ, όπου σκοτώνονται καθημερινά Αμερικανοί
στρατιώτες, έχει προκαλέσει ορισμένα πρωτότυπα σχόλια. Ο Βρετανός αρθρογράφος
Άντριου Σάλιβαν, για παράδειγμα, θεωρεί ότι η αμερικανική παρουσία στη Βαγδάτη
επιτρέπει να μη γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις σε άλλα μέρη του κόσμου. Με
τη θεωρία του «μαγνήτη των τρομοκρατών» συμφωνεί και ο στρατηγός Ρικάρντο
Σάντσες, διοικητής των χερσαίων δυνάμεων της συμμαχίας στο Ιράκ. Άλλοι
νεοσυντηρητικοί, όμως, διαφωνούν και κατηγορούν τον Ράμσφελντ ότι αρνείται να
διατάξει την ενίσχυση των αμερικανικών στρατευμάτων επειδή επιμένει πως η
διαχείριση του μεταπολεμικού Ιράκ μπορεί να γίνει με βόμβες ακριβείας. H
σοβαρότερη κατηγορία όμως που εκτοξεύουν κατά της αμερικανικής κυβέρνησης
είναι ότι σύρθηκε στον ΟΗΕ. Μερικοί μάλιστα δεν διστάζουν να ευχηθούν ανοιχτά
την ήττα των Αμερικανών διαπραγματευτών στα Ηνωμένα Έθνη. «Θα ήταν μια υπέροχη
ειρωνεία αν ο Ζακ Σιράκ εμπόδιζε τον πρόεδρο Μπους να κάνει αυτό το λάθος
βήμα», έγραφε πρόσφατα στην Weekly Standard ο Ρίελ Μαρκ Γκέρεχτ, από το
American Enterprise Institute.

Όλα καλά

Υπάρχει όμως και μία ακόμη τάση, που εκπροσωπείται κυρίως από την Ντανιέλ
Πλέτκα, ένα στέλεχος του AEI που είχε γράψει τον περασμένο Απρίλιο, στη μέση
του πολέμου, ένα κείμενο με τίτλο «Όλα πάνε καλά». Κατά την άποψή της, τα
προβλήματα στο Ιράκ οφείλονται σε μια παράδοξη αποικιοκρατική συμπεριφορά του
Κόλιν Πάουελ και των Βρετανών. Ό,τι θέλει ακούει κανείς τελικά αυτές τις
ημέρες στην Ουάσιγκτον…