ΣE ΠPΩTO ENIKO Nεφέλες και νεφελώματα…

Μου τη σπάνε οι «κουλ» άνθρωποι. Μου τη δίνει η υποτιθέμενη ηρεμία τους, μια
δήθεν γαλήνη, το προκάλυμμα της απάθειας και της αφασίας τους.

M’ εκνευρίζουν, γιατί όλοι οι γύρω τους τρέχουν, ζορίζονται, γελάνε και
κλαίνε, χαίρονται και στενοχωριούνται – όλα σε γενναίες δόσεις – κι εκείνοι το
μόνο που έχουν να πουν με ύφος περισπούδαστο είναι «χαλαρά…» και «μην
τρελαίνεσαι»…

Πώς να μην τρελαίνεσαι, όταν έχεις να χωρέσεις τόσα στη μέρα σου, όταν δεν σου
πάνε όλα όπως τα υπολογίζεις, όταν πρέπει να γίνεις το παιδί-λάστιχο (ενίοτε
και το παιδί-βιολί); Όταν, όμως, τους αφηγείσαι τα προβλήματά σου, σε κοιτούν
μ’ ένα βλέμμα μεταξύ απαξίωσης και οίκτου και σου λένε: «Νομίζω ότι
υπερβάλλεις…». Σε θεωρούν τουλάχιστον υστερικό, άνθρωπο που κουβαλά διάφορες
μανίες και ψυχικές διαταραχές…

Υποψιάζομαι, όμως, ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι cool, απλώς
απαθείς. Ότι δεν πέρασαν καμία δυσκολία στη ζωή τους και δεν έχουν μάθει τι θα
πει να παλεύεις, απλώς γιατί δεν χρειάστηκε να παλέψουν ποτέ… Βλέπουν την
«καλή» πλευρά της ζωής, την επιφάνεια. Ζωή γι’ αυτούς είναι το λάιφ στάιλ και
ο καναπές τους (μόνο γι’ αυτά ξέρουν να παλεύουν) και το παίζουν και
«ψαγμένοι». Αλλά γιατί να ιδρώσουν, να χτυπηθούν, να παλέψουν, όταν υπάρχει
πάντα ένας από μηχανής θεός που δίνει λύση στα δράματά τους;

Ίσως, πάλι, τους ζηλεύω γιατί όλα τούς έρχονται βολικά. Όμως, όχι κηρύγματα
και δήθεν φιλοσοφίες από αυτούς. Αυτό πάει πολύ. Ας ξεκαβαλικέψουν το ροζ
συννεφάκι τους, ας ανοίξουν τα μάτια στον αληθινό κόσμο, μήπως και
συνεννοηθούμε… Γιατί όταν το νεφέλωμα εξατμιστεί και πέσουν και τσακιστούν,
κανένας κοινός θνητός δεν θα είναι κοντά για να τους μαζέψει…