[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν φωτογραφικά στιγμιαίες εικόνες των
τάσεων του εκλογικού σώματος, τότε χρειάζεται πολλή σοβαρότητα και στη μελέτη
και την παρουσίασή τους.

Γι’ αυτό, η Βουλή – έστω με καθυστέρηση πολλών χρόνων και με αρκετές
νομοθετικές ατέλειες – ψήφισε νόμο τον Ιούνιο του 2002, που θέτει κάποιο
φραγμό σε όσους επιδιώκουν να παίξουν πολιτικά παιχνίδια.

Και όμως, τις τελευταίες εβδομάδες, ο ελληνικός λαός είδε: Πρώτον, να
δημοσιο-ποιούνται δημοσκο-πήσεις χωρίς να καταγράφεται το δείγμα όσων
ρωτήθηκαν και γενικότερα η ταυτότητα της έρευνας. Δεύτερον, να ανακοινώνονται
ορισμένες ερωτήσεις – απαντήσεις των ερευνών, ενώ οι ψηφοφόροι υποτίθεται ότι
απάντησαν σε περισσότερα ερωτήματα και επομένως μόνο μέσω της συγκριτικής
μελέτης όλων θα μπορούσε να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα. Τρίτον, να
καταγράφονται «κουτσουρεμένες» ερωτήσεις – απαντήσεις. Τέταρτον, να
παραλείπονται μία σειρά από ορισμένα ζητήματα που αφορούν σε πληθυσμιακές
κατηγορίες, οι οποίες επηρεάζουν το αποτέλεσμα μιας δημοσκόπησης. Πέμπτον, να
αποσιωπώνται στοιχεία που έδωσε μία έρευνα. Και, έκτον, να λησμονείται να
καταγραφεί ποιος παράγγειλε τι.

Έτσι, σε αρκετές περιπτώσεις, οι δημοσκοπήσεις από εργαλεία καταγραφής τάσεων
και βοηθήματα για εξαγωγή συμπερασμάτων μετατράπηκαν και αξιοποιήθηκαν ως
«όπλα» επηρεασμού της κοινής γνώμης. Για παράδειγμα, προβλήθηκε ως ισότιμο το
ερώτημα «τι θα ψηφίζατε αν σήμερα γίνονταν εκλογές;» με εκείνο που έθετε στο
εκλογικό σώμα «ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός;». Κι αυτό έγινε
κατά κόρον στις δημοσκοπήσεις, παρά το ότι στο πρώτο ερώτημα εμπεριέχεται σ’
έναν μεγάλο βαθμό το δεύτερο ερώτημα.

Άλλωστε, είναι γνωστό σε όλους: Πρώτον, πως μ’ ένα ψηφοδέλτιο ψηφίζεις και
κόμμα και πρωθυπουργό και κυβέρνηση που θέλεις να σχηματισθεί! Και, δεύτερον,
πως δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια μεγέθη.