ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαι ο εκσυγχρονισμός θέλει τον Σταμάτη του

Τελικά συμφώνησαν να τον φωνάζουν Σταμάτη. Σταμάτης, τρόπος του λέγειν.
Πάντως, κάπως έτσι μισοτραύλισε όταν τον ρώτησαν το όνομά του. Ο Σταμάτης,
αγνώστων λοιπών στοιχείων και χωρίς σαφή ημερομηνία γεννήσεως, μέχρι να βρεθεί
στο νοσοκομείο για εξετάσεις ήταν μόνιμος τρόφιμος ασύλου ανιάτων. Μετά τη
νοσηλεία το ίδρυμα δεν τον αναζήτησε, οπότε το νοσοκομείο αποφάσισε να μην
προβεί σε… ντελίβερι. Έτσι ο Σταμάτης ξέμεινε εκεί κι έζησε χρόνια πολλά
ανταμείβοντας τις φροντίδες των γιατρών και των νοσηλευτριών με μικροδουλειές
κι ένα μεγάλο πηγαίο χαμόγελο. Οι αδελφές έστησαν το κρεβατάκι του πίσω από τη
λινοθήκη, του έφεραν καθαρά ρούχα και σκεπάσματα, τον έπλυναν, τον χτένισαν,
του έμαθαν τα κατατόπια. Αυτός, από ένστικτο λες, έγινε το καλό στοιχειό του
ΕΣΥ. Μετέφερε ιατρικό υλικό, έβρισκε φορεία, τακτοποιούσε εργαλεία, έμαθε με
μιας ποια εφημερίδα διάβαζε ο κάθε γιατρός ώστε να τη βρίσκει το πρωί στο
γραφείο… Τίποτα δεν γίνεται χωρίς Σταμάτη, έλεγαν όλες οι βάρδιες και
εκείνος πάντα στο πόστο του, από όρθρου μέχρι νυχτερινής κατακλίσεως,
ανταπέδιδε την αποδοχή με θεαματική βελτίωση της ομιλίας του. Το κορμί του
στήθηκε, τα βήματα του βρήκαν ρυθμό και το νηπιακό του ύφος άρχισε να αποκτά
αποχρώσεις «κανονικού» ανθρώπου.

Όταν το νοσοκομείο μετακόμισε σε κτίριο εφάμιλλο των καλυτέρων ευρωπαϊκών, η
διοίκηση αμφισβήτησε το εργασιακό του καθεστώς και έτσι ο νοσηλευτής Σταμάτης
έχασε τη δουλειά του και βγήκε στους δρόμους. Τον αναζητούν οι παλιοί
συνάδελφοί του, γιατροί και νοσηλευτές, και του παραγγέλνουν να μην πετάει σε
σοκολάτες και Κοκα-Κόλες τα χρήματα που του δίνουν, γιατί το ζάχαρό του την
τελευταία φορά που τους επισκέφθηκε ήταν λιγάκι τσιμπημένο.