TPITH AΠOΨH Παιδείας (λαθρ)εμπόριον

Και ο καθηγητής Σκάιτσαμ παραμερίστηκε από τα φώτα της δημοσιότητας ακριβώς
τη στιγμή που οι μεγαλόστομες προειδοποιήσεις του έγιναν πολύ έντονες

Στιβ Άιλετ, Γιγαντιαίο

H – κατά καιρούς – προβαλλόμενη εθνική συνεννόηση για την Παιδεία πρέπει ν’
αρχίσει με τη ρητή απαγόρευση να χρησιμοποιείται το εκπαιδευτικό σύστημα (και
οι εμπλεκόμενοι σ’ αυτό γονείς, παιδιά, δάσκαλοι) σαν προεκλογικό καλάθι
(αχρήστων) παροχών. Είναι αδιανόητο, απαράδεκτο και ιδιαίτερα υποκριτικό αυτοί
που – υποτίθεται ότι – κόπτονται για τη γνώση και την αρετή των Ελληνοπαίδων
να μαζεύουν «ψηφαλάκια» ασελγώντας πάνω στα όνειρα ή και στα προβλήματα της
ελληνικής οικογένειας.

Και τι δεν έχει εξαγγελθεί τον τελευταίο μήνα! Τμήματα ριγμένα στην τύχη και
στη μέση του (ακαδημαϊκού) πουθενά, μετεγγραφές-εξπρές, επιδότηση ενοικίου
κ.ο.κ.

Έτσι ο γονιός που το παιδί του απέτυχε στις εισαγωγικές ελπίζει να βρει μια
θέση τη δεύτερη φορά σε κάποιο πανεπιστήμιο-φάντασμα. Ο γονιός που το παιδί
του σπουδάζει σε κάποιο περιφερειακό AEI ελπίζει να το φέρει πίσω στην Αθήνα.
Ο γονιός που το παιδί του δεν βρίσκει δωμάτιο στη φοιτητική εστία ελπίζει να
επιδοτηθεί με 100 ευρώ το μήνα.

Όλοι ελπίζουν σε κάτι που δεν πρόκειται να έρθει έτσι όπως περιγράφεται. Ακόμα
όμως κι αν έρθει, αυτές οι προτάσεις δεν επουλώνουν τις ανοικτές πληγές της
Ανώτατης Παιδείας. Κι αναρωτιέμαι:

* Γιατί αντί να καθοδηγείται από τη Μητροπόλεως ο εθνικός σχεδιασμός (διάβαζε:
κομματικών στόχων κατακερματισμός) για τα πανεπιστήμια δεν ψηφίζεται και δεν
λειτουργεί επί 5ετία το Συμβούλιο Ανώτατης Παιδείας;

* Γιατί αντί να τάζουν μετεγγραφές χωρίς αντίκρυσμα (αφού τα Τμήματα και όχι
το ΥΠΕΠΘ είναι αρμόδια γι’ αυτές τις μετακινήσεις) δεν προβλέπουν την εισαγωγή
του επιτυχόντος σε σχολή και τη μεταπήδησή του στο Τμήμα της αρεσκείας του
ύστερα από τα δύο πρώτα χρόνια;

* Γιατί αντί να επιδοτούν ενοίκια σε υπόγεια και εξαθλιωμένες γκαρσονιέρες δεν
ιδρύουν έναν Οργανισμό Πανεπιστημιακών Εγκαταστάσεων (αντίστοιχο του ΟΣΚ) ή
δεν χρηματοδοτούν την αναζωογόνηση των χωριών (που περιβάλλουν τις
πανεπιστημιακές πόλεις με τις γκρίζες εστίες);

Προσωπικά πιστεύω ότι ο αρμόδιος υπουργός θέλει να γίνουν τα πανεπιστήμια
επιχειρήσεις που θα συν-εργάζονται με τις ιδιωτικές εταιρείες σε κοινά
προγράμματα. Όποιος δεν υιοθετήσει αυτή την κατεύθυνση (η οποία προωθείται διά
της «διολισθήσεως» και όχι στα ίσια) κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί παλιομοδίτης
και να σβηστεί από τον ακαδημαϊκό χάρτη.

Συνεπώς πρέπει, όσοι τουλάχιστον διαφωνούν με την έντεχνα κρυμμένη αυτή
γραμμή, να συζητήσουν δημόσια: τις σχέσεις κράτους και (διοικήσεων) AEI, τη
μορφή στρεβλής ανάπτυξης που προωθούν αυτά τα Τμήματα – κομήτες (βλ. αντίθετα
εξαιρετικό έργο του Μετσόβιου Κέντρου Διεπιστημονικής Έρευνας του ΕΜΠ), το
πανεπιστημιακό μισθολόγιο σε συνάρτηση με τις δύο κατηγοριοποιήσεις των μελών
ΔΕΠ (πλήρους και αποκλειστικής και μερικής απασχόλησης), την ίδρυση
πολιτιστικών δομών μέσα στα AEI (ραδιοφωνικοί/τηλεοπτικοί σταθμοί,
κινηματογραφικές λέσχες), την κοινωνική προσφορά των πανεπιστημίων (π.χ.
σχολές γονέων, πειραματικά σχολεία για ομάδες πληθυσμού με ιδιαιτερότητες)
κ.ο.κ.

Στο ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση που ετοιμάζει το ΥΠΕΠΘ καλά θα ‘ταν η
πρώτη ερώτηση (στην οποία θ’ απαντήσουν οι φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί
δάσκαλοι) ν’ αφορά την ποιότητα και την πολιτική εντιμότητα των υπουργών
Παιδείας. Εκεί θα δούμε πόσο μετράνε και όχι στα show μιας χρήσης.

ΥΓ: Ας ξεχάσουν λοιπόν όλοι το εκλογικό (λαθρ)εμπόριο της Παιδείας κι
ας αναλογιστούν τι αξίζει περισσότερο: μια χαμένη γενιά ή μια χαμένη ψήφος;

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα για τους υπεύθυνους (ακόμα κι εκσυγχρονισμένους)
πολιτικούς άνδρες και όχι ποιος θα πλειοδοτήσει σε ψεύτικα όνειρα (που κάποια
στιγμή θα εκδικηθούν τους διανομείς υποσχέσεων).

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.