ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kατάντημα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Απ. Ηλίας, Τοσίτσα 7, Αθήνα, γράφει:

«Και ήρθαν τα όνειρα, όπως κάθε νύχτα. Και ήταν όνειρα όμορφα, γεμάτα
φανταχτερά χρώματα, ωραίες εικόνες, ήλιο και φως πολύ. Ημέρεψαν την ψυχή μου,
ηρέμησαν τον νου, γαλήνεψαν την καρδιά μου. Ήταν καλά όνειρα, ζεστά όνειρα,
γεμάτα ζωή και ελπίδα. Εικόνες στην όμορφη φύση, διαμάντια και στολίδια απ’
την ελληνική γη, όμορφα βουνά, λαγκάδια και ποτάμια.

Και ύστερα, ήρθε το ξύπνημα. Ήταν τραχύ και απότομο, από το φως κατ’ ευθείαν
στο σκοτάδι. Ήρθε η καθημερινή ζωή, η δύσκολη, η απαιτητική, η κουραστική.
Δρόμοι απροσπέλαστοι και αδιάβατοι, θόρυβοι ανυπόφοροι, άνθρωποι κατηφείς και
δυστυχισμένοι, μετανάστες κουρασμένοι και “άρχοντες” χοντρόπετσοι, άξεστοι,
άμυαλοι, ανίκανοι, αδιάφοροι και διεφθαρμένοι. Τηλεόραση κίτρινη, άσχημη,
γυμνή, ψυχοφθόρα, ψυχοπλάνα και ψυχοπλακωτική. Δημοσιογράφοι χωρίς ικανότητες,
χωρίς μόρφωση, χωρίς νου, χωρίς ψυχή, έτοιμοι να “πουλήσουν την ψυχή τους στον
διάβολο”. Μια άδεια τηλεόραση, μαύρη και σκοτεινή, μια άχρηστη τηλεόραση.

Πώς καταντήσατε, έτσι, τη χώρα μου; Πώς την κάνατε, έτσι, βρε αγύρτες; Πώς την
απογυμνώσατε και της αφαιρέσατε και της πήρατε το όμορφο, το καλό, το ωραίο,
το φωτεινό, το σημαντικό και το αληθινό, που ήταν τα στολίδια της, από τα
παλιά χρόνια μέχρι σήμερα; Κάνατε, την όμορφη και γενναία χώρα μου, σαν τα
μούτρα σας. Δεν της πρέπει, δεν της αρμόζει, δεν της αξίζει να βρίσκεται σ’
αυτή την άσχημη, θλιβερή και αποτρόπαια κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, στις
μέρες σας. H χώρα μου, η Ελλάδα, ήταν, είναι και θα είναι η χώρα του καλού,
του ωραίου και του αληθινού. Και θα ξαναγίνει, έτσι, χωρίς εσάς, με μόνο τον
λαό της».