Kρατάει χρόνια αυτή η… κόντρα

Κόντρα ή «διαφορά απόψεων»; Όπως και να την ονομάσει κανείς, η κακή χημεία
ανάμεσα στον Νίκο Χριστοδουλάκη και τον Πέτρο Ευθυμίου δεν είναι κάτι
καινούργιο για την κυβέρνηση. Χωρίς να υπάρχει κάτι ορατό, οι προσεκτικοί
παρατηρητές υπουργοί και υφυπουργοί, έχουν να λένε ότι οι δύο άνδρες έχουν
ανταλλάξει πολλές φορές αιχμές κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων του Υπουργικού
Συμβουλίου. Και σε ό,τι αφορά τον κ. Ευθυμίου, ότι είναι εκείνος που συνήθως
διατυπώνει κρίσεις για πολιτικές τού υπουργείου Οικονομίας. Και όχι πάντοτε
θετικές…

Αυτή τη φορά βέβαια, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από μια αντιπαράθεση σε
κάποια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ή της Κυβερνητικής Επιτροπής. H…
καυτή πατάτα των απεργιακών κινητοποιήσεων σε όλο το εύρος τής εκπαιδευτικής
κοινότητας, έχει οδηγήσει τον κ. Ευθυμίου στα όρια της απόγνωσης. Φειδωλός σε
σχόλια κι ακόμη πιο φειδωλός σε αναφορές στα αίτια αυτής της αναταραχής, ο
υπουργός Παιδείας απλώς καταπίνει τον πόνο του. Οι συνεργάτες του όμως
υποστηρίζουν ότι «είναι άδικο αυτό που γίνεται» και εννοούν ακριβώς ότι «οι
κινητοποιήσεις θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί».

Ο αντίλογος από την πλευρά του υπουργείου Οικονομίας είναι ότι «δουλειά του
υπουργείου δεν είναι να αποδέχεται όσα αιτήματα του υποβάλλονται». Και ο ίδιος
ο υπουργός Οικονομίας, ο κ. Χριστοδουλάκης, επισημαίνει ότι «όταν τον Ιούλιο
κλείσαμε τις διαπραγματεύσεις με την ΑΔΕΔΥ για το μισθολόγιο των δημοσίων
υπαλλήλων, είχα αναφέρει ότι η Πολιτεία αναγνωρίζοντας τη σημασία της Παιδείας
και της Υγείας για τους πολίτες, θα αντιμετωπίσει με ειδικό τρόπο το
νοσηλευτικό προσωπικό και τους εκπαιδευτικούς. Δεν μίλησα ποτέ για ειδικό
μισθολόγιο για τις κατηγορίες αυτές των εργαζομένων».

Κατά τον κ. Χριστοδουλάκη η «ειδική μεταχείριση» αφορά τα επιδόματα που
παίρνουν οι εκπαιδευτικοί και τίποτε περισσότερο. Άλλωστε, όπως επισημαίνει,
«με τις αυξήσεις που δώσαμε στους δημοσίους υπαλλήλους, οι εκπαιδευτικοί, ως
απόφοιτοι της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, είναι οι πιο ωφελημένοι του δημόσιου
τομέα».

Οι παρατηρήσεις αυτές, που εν μέρει περιγράφουν τη στάση που θα τηρήσει το
υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών απέναντι στο ογκούμενο κλίμα απαιτήσεων
από την εκπαιδευτική κοινότητα, φυσικά και δεν λύνουν το πρόβλημα τού κ.
Ευθυμίου. Ο υπουργός Παιδείας, που πέρασε ένα ανέφελο διάστημα δύο χρόνων
προωθώντας δύσκολες πολιτικές στον χώρο της εκπαίδευσης, βρίσκεται τώρα
μπροστά σε μια θύελλα. Το καλό γι’ αυτόν είναι ότι τη σοβαρότητα του
προβλήματος αναγνωρίζει απόλυτα ο K. Σημίτης. Στη συνεδρίαση του Εκτελεστικού
Γραφείου της περασμένης Τρίτης, ο κ. Σημίτης έθεσε προς συζήτηση το θέμα των
επαπειλούμενων απεργιακών κινητοποιήσεων στην εκπαιδευτική κοινότητα,
σημειώνοντας ότι «αν δεν προσέξουμε, μπορεί να αποτελέσουν μείζον πολιτικό
πρόβλημα για την κυβέρνηση, στη διάρκεια μιας προεκλογικής χρονιάς». Ποια ήταν
η συνέχεια; Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές και οι καθηγητές των TEI προχώρησαν
ήδη σε απεργίες. Ο κ. Ευθυμίου τώρα αναμένει το πώς θα τις αντιμετωπίσει ο κ.
Χριστοδουλάκης, ως έχων από τον Πρωθυπουργό την άδεια – εντολή να χειρίζεται
αποκλειστικά τις διαπραγματεύσεις για τα μισθολόγια.

Ο κ. Σημίτης δεν έδωσε βεβαίως τυχαία την εντολή. Από χρόνια το πρόβλημά του
ήταν ότι οι υπουργοί – όχι οι προαναφερθέντες – προκειμένου να έχουν το κεφάλι
τους ήσυχο από κινητοποιήσεις, υιοθετούσαν τα αιτήματα των συνδικαλιστών. Το
αποτέλεσμα ήταν πολλές φορές οι αυξήσεις που δίνονταν να υπερβαίνουν την
εισοδηματική πολιτική – με όλα τα παρεπόμενα που αυτό συνεπαγόταν. Υπάγεται σε
αυτή την αρχή και το θέμα των κινητοποιήσεων στην Εκπαίδευση; «Ασφαλώς»
απαντούν από το υπουργείο Οικονομίας. «Κανένα πρόβλημα» θα απαντούσε το
υπουργείο Παιδείας, αν στο γραφείο του κ. Χριστοδουλάκη δεν παρέμενε προς
υπογραφή εδώ και εβδομάδες η απόφαση για τον διορισμό μερικών χιλιάδων
αναπληρωτών καθηγητών, που πρέπει άμεσα να προσληφθούν για να λειτουργήσουν
επαρκώς τα σχολεία…