Πέντε – ένα, πέμπτη θέση

Να λοιπόν που οι αριθμοί στον αθλητισμό δεν λένε πάντα την αλήθεια. Με πέντε
νίκες και μία ήττα στα έξι παιχνίδια της, με μία από τις καλύτερες άμυνες του
τουρνουά, με ένα σύνολο που, στα χαρτιά, δεν έχει ακόμα τίποτα να ζηλέψει από
κανένα άλλο, η Εθνική μας έμεινε όχι μόνο εκτός ημιτελικών στο Πανευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα μπάσκετ, αλλά και άφησε σε όλους, στα μέλη της, φαντάζομαι, και
πάντως σίγουρα στους φιλάθλους, την πικρή γεύση του ανεκπλήρωτου.

Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι ότι, από τις πέντε νίκες, καμία δεν
σημειώθηκε με ένδοξο τρόπο και καμία εναντίον μιας τουλάχιστον από τις ομάδες
που φώτισαν κάπως το μπάσκετ στα σουηδικά γήπεδα. H απρόβλεπτη αλλά αβαθής
Κροατία, η εκτός ομαδικής φόρμας Τουρκία, η μικρών δυνατοτήτων Ουκρανία, το
φιλότιμο αλλά λίγο Ισραήλ και η αποδεκατισμένη Σερβία δεν ήταν βέβαια
αμελητέοι, αλλά δεν ήταν και οι αντίπαλοι επί των οποίων μια επιτυχία θα
μπορούσε να χαρακτηρισθεί κατόρθωμα ή, έστω, επίτευγμα. H μόνη ήττα, αντίθετα,
ήρθε στο πρώτο – και τελικά μόνο – παιχνίδι χωρίς αύριο και από τον πρώτο –
και τελικά μόνο – αντίπαλο που ξεπέρασε σε αυτό το Πρωτάθλημα τον εαυτό του.
Γιατί και πάλι δεν φταίνε τα μαθηματικά αν η Ιταλία, με τρεις ήττες σε επτά
παιχνίδια, δικαιούται, σε αντίθεση με εμάς, να κάνει λόγο για απόλυτα
επιτυχημένη εμφάνιση. Το κλειδί ήταν, στους αντίποδες ξανά της ελληνικής
εμπειρίας, ο συνδυασμός των αρχικά μειωμένων προσδοκιών με την αγωνιστική
υπέρβαση, τη στιγμή που είχε σημασία. Ο αποκλεισμός της Γερμανίας και της
Ελλάδας και η αντιμετώπιση εντελώς στα ίσα των πληρέστερων Ισπανών έδωσαν τους
καρπούς που εμείς κυνηγήσαμε μάταια επί δέκα ημέρες: η ψυχολογική άνοδος έφερε
καλύτερο παιχνίδι (στην περίπτωση του ημιτελικού, σχεδόν παρά φύσιν καλό
παιχνίδι), το καλύτερο παιχνίδι αυτοπεποίθηση και η τελευταία «απίστευτα»
αποτελέσματα, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου. Από την
ελληνική πορεία έλειψε ο βασικός κρίκος, ο αγωνιστικός. Οι δύστοκες αρχικές
νίκες δεν τόνωσαν ούτε την ψυχολογία ούτε την αυτοπεποίθηση και η γνώση των
απαιτήσεων του κόσμου και των θεωρητικών δυνατοτήτων της ομάδας έδωσαν το
τελειωτικό χτύπημα.

Το βασικό χαρακτηριστικό της απόδοσης της Εθνικής μας στη Σουηδία ήταν,
νομίζω, η εμφανής και διαρκής έλλειψη χαράς μέσα στο παιχνίδι. H ομάδα ήταν
σίγουρα καλά προετοιμασμένη, οι παίκτες σχεδόν εξίσου σίγουρα δεμένοι μεταξύ
τους, ο προπονητής ενέπνεε και εμπνέει τον σεβασμό, τα αθλητικά και τεχνικά
προσόντα δεν λείπουν (αλλά και, όπως αποδείχθηκε στην πορεία, είχαν κάπως
υπερεκτιμηθεί: αρκεί να σκεφθεί κανείς τα κορμιά των Γάλλων, την αίσθηση
μπάσκετ των Λιθουανών, την προσωπικότητα των Ισπανών και τον υγιή δυναμισμό
των Ιταλών, για να πεισθεί για την ανωτερότητα των τεσσάρων ομάδων που μας
ξεπέρασαν). Αυτό που έλειψε από την Εθνική, πέρα από έναν παίκτη-ηγέτη, ήταν
κάποια ιδιαίτερη πινελιά στο παιχνίδι της. Το δόγμα «όλα στην άμυνα» είναι μια
αναγκαία, όχι όμως ικανή συνθήκη επιτυχίας, ενώ η διαχεόμενη και έξω από τον
αγωνιστικό χώρο αίσθηση συλλογικής απόλαυσης του παιχνιδιού είναι ένας
σίγουρος δείκτης για το ότι τα πράγματα θα πάνε καλά. Σε σχέση με το 87, που
κάπως βλάσφημα βιαστήκαμε να θέσουμε ως μέτρο σύγκρισης, η μεγάλη διαφορά ήταν
εξίσου η έλλειψη του Γκάλη (και του Γιαννάκη και του Φασούλα και του
Χριστοδούλου) και ο δισταγμός όλων μας να θεωρήσουμε αυτό το ευρωπαϊκό γιορτή.
Ελπίσαμε, χαρήκαμε, πονέσαμε, αλλά σε καμιά στιγμή δεν παρασυρθήκαμε. Οι
παίκτες πάλεψαν, αλλά δεν απογειώθηκαν. Και ο κόουτς πρέπει τώρα να βρει τρόπο
να ξεπεράσει το «σύνδρομο του νοκ άουτ αγώνα». Χρόνος και δυνάμεις υπάρχουν,
λίγη παραπάνω φαντασία και καλώς νοούμενη χαλαρότητα καθόλου δεν θα έβλαπταν.