ΣE ΠPΩTO ENIKO Σβησμένες προσδοκίες

Μίσος, μίσος, μίσος… Εκρήξεις, επιθέσεις, ανατινάξεις, απειλές… Οργή, οργή
και πάλι οργή… H έγνοια για το απρόβλεπτο αύριο, η αναμονή για το χειρότερο,
διάχυτα παντού: στα κείμενα των εφημερίδων, τις δημόσιες συζητήσεις, τα
τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων, τη θολή ατμόσφαιρα με το βενζόλιο, τα
ανέκφραστα βλέμματά μας, μέσα μας… Καλά νέα, πού; Ελπίδες πουθενά…

Ρουτίνα πια ο φόνοι αμάχων – από πρόθεση ή «κατά λάθος» – σε χώρες διπλανές
και μακρινές, όπως και τα ομαδικά μνημόσυνα χιλιάδων πολιτών στην πληγωμένη
καρδιά του Νέου Κόσμου… H εκτέλεση του συμβόλου ενός ολόκληρου λαού να
συζητιέται επισήμως και φανερά ως πιθανή σημείωση στην προγραμματισμένη
ατζέντα της επόμενης εβδομάδας! Και η εκπρόσωπος μιας λαμπερής δημοκρατίας που
πάντα ζηλεύαμε να σφαγιάζεται σαν πρόβατο σε πολυκατάστημα γεμάτο κόσμο… Να
μην ξέρω για ποια πλευρά να πενθήσω σήμερα. Ποιος έχει σήμερα σειρά να κλάψει
γιους και κόρες, ιδανικά και όνειρα; Χάσαμε τον μακάβριο λογαριασμό…

Να βυθίζομαι κάθε μέρα μέσα σε διάπλατα παιδικά μάτια που γνωρίζουν μόνο τον
κόσμο της βίας, να παρακολουθώ ανίσχυρη τρυφερά εφηβικά χέρια να κρατάνε
πέτρες και όπλα αντί για το χέρι της κοπέλας τους. Να περπατώ σε
πόλεις-φρούρια και αεροδρόμια-αστακούς, που δεν πείθουν κανέναν για την
ευημερία και την ασφάλειά τους, χωρίς διάθεση πια για ταξίδια και περιηγήσεις.

Βουτηγμένη σε μια αύρα κατάθλιψης, δεν μπορώ να αφεθώ – όπως κάθε χρόνο – στις
μικροχαρές της φθινοπωριάτικης καθημερινότητας, της ηρεμίας της συννεφιάς, της
προετοιμασίας για το σχολειό, του συναπαντήματος με τους φίλους της πόλης…
Πώς να ενθαρρύνω το παιδί μου να διαβάσει και να μοχθήσει για το μέλλον – ποιο
μέλλον; Πώς να συζητήσω αμέριμνα με τις φιλενάδες μου για τα καινούργια
μπαράκια και να αντέξω τα κουτσομπολιά για τους νέους παρουσιαστές ειδήσεων
του χειμώνα;

Μόνο να σκέπτομαι σιωπηλή πόσο γρήγορα έσβησαν εκείνες οι προσδοκίες μας, μια
δεκαετία μόλις πίσω, όταν ένα Τείχος γκρεμιζόταν και ένας ακήρυκτος πόλεμος
νομίζαμε ότι τελείωνε…