ANAΛΩΣIMA Tα πρώτα σάντουιτς

Φτιάχνω τα πρώτα σάντουιτς της σχολικής χρονιάς με την επίγνωση ότι μάλλον θα
επιστρέψουν πατικωμένα και ξεχασμένα. Ωστόσο τα φτιάχνω, τα δίνω, ακούστε λέω
στους μαθητές μου, που ξεκινάνε πρωί πρωί νυσταγμένοι, ξεσυνηθισμένοι να
κοιμούνται νωρίς, είστε προνομιούχα πλάσματα, άρχοντες, μικροί λόρδοι. Πάτε
σχολείο τυχερά παιδιά. Μπαίνουν και βγαίνουν οι καθηγητές να σας μαρτυρήσουν
τα μυστικά του κόσμου. Από σας εξαρτάται αν θα νιώσουν δικαιωμένοι και
πετυχημένοι. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ακούτε λίγο και να αγαπήσετε
τα τετράδιά σας. Τίποτα δεν αξίζει όσο ένα σχολικό τετράδιο, είναι το μόνο
πράγμα που προσέχει η οικογένεια τόσο πολύ. Το ντύνει, το στολίζει, το
χαϊδεύει. Κάντε τη χάρη αρχοντόπουλά μου στους γονείς και τους δασκάλους σας
να δώστε λίγη σημασία σ’ αυτόν τον μόχθο. Επεξεργάστηκαν συστήματα και
προγράμματα και έφτιαξαν βιβλία και ύστερα τα άλλαξαν και τα ξανάλλαξαν, να
φτιάξουν καλύτερα, μόνο για σας. Να σας δελεάσουν, να σας γοητεύσουν, να σας
πάρουν με το μέρος τους. Καταδεχτείτε να ανταποκριθείτε. Να ξέρατε πόσο λίγο
καιρό θα κρατήσει αυτή η πριγκιπική κατάσταση, δεν θα κρατιόσασταν να ζητάτε
κι άλλα μαθήματα και τότε τι θα έκανε ο κύριος Ευθυμίου; Να ξέρατε για πότε θα
βρεθείτε στην άλλη πλευρά του λόφου και κανένας δεν θα νοιάζεται να σας μάθει
τίποτα πια – θα πρέπει με νύχια και δόντια να ξεκολλάτε ψιχουλάκια γνώσης.
Πάρτε τώρα που σας σερβίρουν, χορτάστε και αποκτήστε το γούστο να την ψάχνετε
και να την απαιτείτε τη γνώση. Βγάζω ένα τέτοιο λογύδριο για καλή πρόοδο, με
την επίγνωση ότι θα γυρίσει κι αυτό πατικωμένο και ξεχασμένο.