ΣE ΠPΩTO ENIKO «… η θύμηση του Mύρη»

Μπορείς να προσδιορίσεις με ακρίβεια τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ένας
φίλος είναι εχθρός ή, ίσως ακόμα χειρότερα, ξένος; Μπορείς να περιγράψεις το
κομβικό λεπτό κατά το οποίο διαισθάνεσαι πως πρέπει πλέον να φυλάγεσαι από
έναν εραστή ή ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι δεν ανήκεις εκεί όπου επί χρόνια
προσπαθούσες να ενταχθείς; Προσπαθώ να διακρίνω αυτές τις στιγμές όταν
ενσκήπτουν οι συνέπειές τους πάνω μου. Να τις καταλάβω όταν βλέπω τις ζωές
άλλων ανθρώπων να αλλάζουν ή να παραμορφώνονται από αυτές. Όταν βλέπω
ανθρώπους μια ζωή ταγμένους σε μια ιδέα, σε μια ιδεολογία, σε μια πολιτική
παράταξη, να πετιούνται κακήν κακώς στα σκουπίδια, μεσόκοποι ή ηλικιωμένοι
πια.

Προσπαθώ πάλι να τις καταλάβω όταν βλέπω κάποιους άλλους ανθρώπους, που κάποτε
κινδύνευσαν και αγωνίσθηκαν για ό,τι θεωρούσαν πιο ιερό, την πατρίδα και
κάποιες αρχές, να τις τσαλαπατούν σήμερα, έχοντας προ πολλού εξαγοράσει, για
πολλές τιμές και αργύρια, τον νεανικό τους εαυτό.

Πες μου, όταν συμβαίνουν αυτοί οι μικροί θάνατοι, σε βρίσκουν προετοιμασμένο
από καιρό; Νιώθεις κορόιδο που σε αιφνιδιάζουν, που δεν τους προέβλεψες; Ήταν
υποκριτές όλοι εκείνοι που σε γέλασαν, δείχνοντάς σου ένα διαφορετικό πρόσωπο,
ένα προσωπείο;

H εξουσία φθείρει και διαφθείρει, έλεγε ο Μοντεσκιέ. Το ίδιο συμβαίνει όμως
και με τη φτώχεια, τη δυστυχία, την εξάρτηση, το χαντάκωμα. Τι είναι αυτό που
κάνει έναν άνθρωπο ξαφνικά να σου φαίνεται ολότελα ξένος; Κάτι που αλλάζει σε
αυτόν ή μήπως κάτι που αλλάζει σε εσένα;

Ο Καβάφης το είπε διαφορετικά: «K’ εξαίφνης με κυρίευσε μια αλλόκοτη
εντύπωσις. Αόριστα, αισθανόμουν σαν νάφευγεν από κοντά μου ο Μύρης·
αισθανόμουν […] που γένομουν ξένος εγώ, ξένος πολύ· […] έφυγα γρήγορα πριν
αρπαχθεί, πριν αλλοιωθεί […] η θύμηση του Μύρη».