Eις τον τύπον των ήλων

Ας μιλήσουμε απλά και ειλικρινά, δίχως υπεκφυγές και εριστικό πνεύμα. Σκοπός
του παρόντος άρθρου δεν είναι η συμβολή στη διαμάχη, που έχει ξεσπάσει,
σχετικά με το θέμα της κανονικής δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου
στις Μητροπόλεις των λεγομένων Νέων Χωρών και τις διαφορετικές θέσεις επ’
αυτής, της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πρέπει, οφειλετικά, να σταθούμε με ευθύνη
και σύνεση απέναντι σε όλα όσα τεκταίνονται. Οι καιροί είναι δύσκολοι, το θέμα
θα πάρει διαστάσεις επικίνδυνες και οι ευθύνες θα αποδοθούν μεν στους
υπευθύνους, όμως τα δυσμενή αποτελέσματα θα τα γευθεί η Εκκλησία και το Γένος.
Όσοι, δηλαδή, δεν ευθύνονται, θα «απολαύσουν» τα δυσάρεστα. Δεν αξίζει λοιπόν
τέτοια τύχη ούτε στην Εκκλησία ούτε στο Γένος.

Το 1833 η βαυαρική δυναστεία θέλησε και επέτυχε τη βίαιη αποκοπή του ελληνικού
κλήρου από τη φιλόστοργη Μητέρα του Γένους, το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Έπειτα από 17 έτη, ο Οικουμενικός Θρόνος, ανταποκρινόμενος στις παρακλήσεις
της Πολιτείας κυρίως, προέβη το 1850 στην έκδοση του Τόμου της Αυτοκεφαλίας
της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Έκτοτε παρεχώρησε πλήρως στην αυτή Εκκλησία το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας
και τα Ιόνια Νησιά. Απέδειξε εμπράκτως ότι δεν μνησικακεί ούτε στρέφεται
εναντίον της νεοπαγούς Εκκλησίας. Μήπως αυτό περνά απαρατήρητο;

Το 1928, προβαίνει στην έκδοση της Πατριαρχικής Πράξης για τη διοίκηση των
περιοχών που απελευθερώθηκαν κατά τους πολέμους του 1912-13.

Όσοι εξελέγημεν Επίσκοποι σε Μητροπόλεις του Θρόνου, οφείλουμε την υπόστασή
μας στην Πατριαρχική Πράξη του 1928. Αν δεν μας αρέσει τώρα, να πράξουμε
ανδρείως, δηλαδή να παραιτηθούμε.

Πού κινδυνεύει η Εκκλησία της Ελλάδος από την εφαρμογή της Πατριαρχικής
Πράξης: Λένε ότι έχουμε πέντε διαφορετικά καθεστώτα και απειλείται η συνοχή
του Έθνους. Μα αλήθεια; Δηλαδή είμαστε περισσότερο πατριώτες από τον
συνταγματικό νομοθέτη που τα αναγνωρίζει; Είμαστε περισσότερο Έλληνες από
όσους είχαν και έχουν τη γενναιότητα να μένουν στη γη αυτή πέραν των συνόρων
και να φυλάσσουν Θερμοπύλες; Εμείς οι ίδιοι μετά μιλούμε και δακρύζουμε για
χαμένες πατρίδες; Δεν μπορούμε να υπαγόμεθα, συμπληρώνουν, στον υπό τον
νομάρχη της Πόλης τελούντα Πατριάρχη! Ντροπή, χίλιες φορές ντροπή! Εκεί στα
Πατριαρχεία κράτησαν την αγχόνη! Πώς θα τιμήσουμε τον Νεκρό του Πατριάρχη στον
Καθεδρικό Ναό των Αθηνών; Σε ποιους μάρτυρες και εθνομάρτυρες θα
ξανατολμήσουμε να αναφερθούμε; Φτάνει πια! Όχι άλλο όνειδος στη νεώτερη
εκκλησιαστική μας ιστορία. Δεν δικαιούμαστε τέτοιο διασυρμό των σεβασμάτων του
Γένους μας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επικαλούμεθα το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο
της χώρας. Να εμπλέξουμε και την Ελληνική Δικαιοσύνη, να παραχθεί νομολογία,
να προσφέρουμε στη Δικαιοσύνη της γείτονος τα ανάλογα ερείσματα να κάνει
καλύτερα και ευκολότερα τη δουλειά της! Θα συμβεί αυτό από Έλληνες δικαστές
τώρα; Είμαστε βέβαιοι πως όχι.

Όμως τι μέλλει γενέσθαι τώρα; H Εκκλησία της Ελλάδος το 1833 άνοιξε τον δρόμο,
διδάσκοντας τον αντικανονικό και σχισματικό τρόπο της απόσχισης των Ορθοδόξων
Εκκλησιών από τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Δεινά στην
Ορθόδοξη Εκκλησία κληροδότησε και ας μην επαιρόμεθα, με αυθάδεια, πως είμαστε
πρότυπο Εκκλησίας. Σήμερα είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη μωροφιλοδοξίες
και νομικίστικα τερτίπια. Όλοι κάναμε και κάνουμε λάθη, είναι όμως γενναίο να
τα αναγνωρίζουμε, είναι δειλία να τα δικαιολογούμε με καιροσκοπισμό. Ας το
καταλάβουμε, είμαστε η μόνη Εκκλησία που έχει την πληρέστερη σχέση κοινωνίας
με τον Πατριαρχικό Θρόνο, δεν είμαστε «υπό» το Πατριαρχείο, είμαστε «περί» και
εν ταυτώ Εκκλησία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως, με απλούστερα λόγια
είμαστε η μόνη «θυγατέρα Εκκλησία που συγκατοικεί με τη Μητέρα Εκκλησία». Τι
άλλο επιτέλους θέλουμε; Ας γίνουμε γενναίο υπόδειγμα στις άλλες Εκκλησίες και
ας διατρανώσουμε σε όσες από Αυτές αμφισβητούν το Πατριαρχείο του Γένους μας,
ότι εμείς μετά της Μητρός Εκκλησίας «εν εσμέν»! Τι καλύτερο θα μπορούσαμε να
προσφέρουμε στον λαό του Θεού;

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποχωρισθεί των
επαρχιών Του. Για έναν και μόνο λόγο. Γιατί δεν μπορεί να συντελέσει στον
διχασμό του Γένους. Αυτό δεν το έκανε ποτέ, η ιστορία το μαρτυρεί και Το
δεσμεύει. Όσοι και τώρα Το επιβουλεύονται θα παρέλθουν, όπως και οι χθεσινοί
επιλήσμονες.

ΥΓ: H προσπάθεια εμπλοκής των πολιτικών και της πολιτικής υπέρ των
αντικανονικών ενεργειών μας, δεν μας τιμά. Όμως και η τυχούσα σύμπραξη των
πολιτικών και της πολιτικής στην αποδυνάμωση του Πατριαρχείου δεν θα
αποτελέσει τιμή για τους ίδιους. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Οι γενναίοι
περνούν στην ιστορία, οι δειλοί μόνο στιγματίζονται!